कामं नो जननी सैषा शृणु तं प्रवदाम्यहम् । अनुभूतं मया पूर्वं प्रत्यभिज्ञा समुत्थिता
हीच खरी आमची जननी आहे. ऐक, मी तुला पूर्वीचा माझा अनुभव सांगतो, कारण आता मला ती ओळख पटली आहे.
विष्णुना कृतं देवीस्तोत्रम् ब्रह्मोवाच इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुः पुनराह जनार्दनः । वयं गच्छेम पार्श्वेऽस्याः प्रणमन्तः पुनः पुनः
ब्रह्मा म्हणाले: असे म्हणून भगवान विष्णू, जनार्दन पुन्हा म्हणाले— चला, आपण तिच्या जवळ जाऊ, पुन्हा पुन्हा वंदन करू.
सेयं वरा महामाया दास्यत्येषा वरान् हि नः । स्तुवामः सन्निधिं प्राप्य निर्भयाश्चरणान्तिके
ही महाशक्ती, जी सर्वांना वर देते, आपल्याला नक्कीच इच्छित वर देईल. चला, आपण निर्भयपणे तिच्या पायाशी जाऊन तिची स्तुती करूया.
यदि नो वारयिष्यन्ति द्वारस्थाः परिचारकाः । पठिष्यामश्च तत्रस्थाः स्तुतिं देव्याः समाहिताः
जर दरवाजाजवळ उभे असलेले सेवक आपल्याला थांबवतील, तर आपण तिथेच राहून, एकाग्र मनाने देवीची स्तुती म्हणू.
ब्रह्मोवाच इत्युक्ते हरिणा वाक्ये सुप्रहृष्टौ सुसंस्थितौ । जातौ प्रमुदितौ कामं निकटे गमनाय च
ब्रह्मा म्हणाले: हरिने असे बोलताच आम्हा दोघांनाही फार आनंद झाला आणि आम्ही ठामपणे तिच्या जवळ जाण्याचा निर्धार केला.
ओमित्युक्त्वा हरिं सर्वे विमानात्त्वरितास्त्रयः । उत्तीर्य निर्गता द्वारि शङ्कमाना मनस्यलम्
'ॐ' असे म्हणून आम्ही तिघेही झपाट्याने विमानातून खाली उतरलो, दाराजवळ गेलो आणि मनात थोडे घाबरलो.
द्वारस्थान् वीक्ष्य तान्सर्वान्देवी भगवती तदा । स्मितं कृत्वा चकाराशु तांस्त्रीन्स्त्रीरूपधारिणः
त्या वेळी भगवती देवीने दाराजवळ उभ्या असलेल्या सर्वांना पाहिले आणि हसून क्षणातच आम्हा तिघांना स्त्रीरूप दिले.
वयं युवतयो जाताः सुरूपाश्चारुभूषणाः । विस्मयै परमं प्राप्ता गतास्तत्सन्निधिं पुनः
आम्ही सुंदर, अलंकारांनी सजलेल्या तरुण स्त्रिया झालो, मनात मोठे आश्चर्य वाटले आणि पुन्हा तिच्या सान्निध्यात पोहोचलो.
सा दृष्ट्वा नः स्थितांस्तत्र स्त्रीरूपांश्चरणान्तिके । व्यलोकयत चार्वङ्गी प्रेमसम्पूर्णया दृशा
ती देवी, आम्ही स्त्रीरूपात तिच्या पायाशी उभे असल्याचे पाहून, प्रेमाने भरलेल्या डोळ्यांनी आम्हा सर्वांकडे पाहू लागली.
प्रणम्य तां महादेवीं पुरतः संस्थिता वयम् । परस्परं लोकयन्तः स्त्रीरूपाश्चारुभूषणाः
त्या महादेवीला वंदन करून आम्ही तिच्यासमोर उभे राहिलो, एकमेकांकडे पाहात, सुंदर अलंकारांनी सजलेल्या स्त्रियांप्रमाणे भासत होतो.
पादपीठं प्रेक्षमाणा नानामणिविभूषितम् । सूर्यकोटिप्रतीकाशं स्थितास्तत्र वयं त्रयः
आम्ही तिघेही तिथे उभे राहिलो आणि तिच्या पायपिठाकडे पाहू लागलो, जे विविध रत्नांनी सजलेले होते आणि दहा कोटी सूर्यांसारखे तेजस्वी दिसत होते.
काश्चिद्रक्ताम्बरास्तत्र सहचर्यः सहस्रशः । काश्चिन्नीलाम्बरा नार्यस्तथा पीताम्बराः शुभाः
तिथे हजारो सखी उपस्थित होत्या, काहींनी लाल वस्त्रे, काहींनी निळी वस्त्रे आणि काहींनी शुभ्र पिवळी वस्त्रे परिधान केली होती.
देव्यः सर्वाः शुभाकारा विचित्राम्बरभूषणाः । विरेजुः पार्श्वतस्तस्याः परिचर्यापराः किल
सर्व देव्या शुभ्र रूपाच्या, विविध वस्त्रे व दागिन्यांनी सजलेल्या, तिच्या दोन्ही बाजूंना चमकत होत्या आणि सेवेत मग्न होत्या.
जगुश्च ननृतुश्चान्याः पर्युपासन्त ताः स्त्रियः । वीणामारुतवाद्यानि वादयन्तो मुदान्विताः
त्यातील काही स्त्रिया गात होत्या, काही नाचत होत्या, काही देवीची पूजा करत होत्या आणि आनंदाने वीणा, बासरी व वाद्ये वाजवत होत्या.
शृणु नारद वक्ष्यामि यद्दृष्टं तत्र चाद्भुतम् । नखदर्पणमध्ये वै देव्याश्चरणपङ्कजे
नारद, मी तिथे जे अद्भुत पाहिले ते तुला सांगतो: देवीच्या कमलासारख्या पायांमध्ये, नखाच्या आरशासारख्या भागात—
ब्रह्माण्डमखिलं सर्वं तत्र स्थावरजङ्गमम् । अहं विष्णुश्च रुद्रश्च वायुरग्निर्यमो रविः
संपूर्ण ब्रह्मांड, सर्व स्थावर आणि जंगम, मी, विष्णू, रुद्र, वायू, अग्नी, यम आणि सूर्य—
वरुणः शीतगुस्त्वष्टा कुबेरः पाकशासनः । पर्वताः सागरा नद्यो गन्धर्वाप्सरसस्तथा
वरुण, चंद्र, त्वष्टा, कुबेर, इंद्र, पर्वत, समुद्र, नद्या, गंधर्व आणि अप्सरा देखील—
विश्वावसुश्चित्रकेतुः श्वेतश्चित्राङ्गदस्तथा । नारदस्तुम्बुरुश्चैव हाहाहूहूस्तथैव च
विश्वावसु, चित्रकेतु, श्वेत, चित्रांगद, नारद, तुम्बुरू आणि हाहा-हूहू—
अश्विनौ वसवः साध्याः सिद्धाश्च पितरस्तथा । नागाः शेषादयः सर्वे किन्नरोरगराक्षसाः
अश्विनी कुमार, वसु, साध्य, सिद्ध, पितर, सर्व नाग, शेष, किन्नर, उरग आणि राक्षस—
वैकुण्ठो ब्रह्मलोकश्च कैलासः पर्वतोत्तमः । सर्वं तदखिलं दृष्टं नखमध्यस्थितं च नः
वैकुंठ, ब्रह्मलोक, कैलास हा श्रेष्ठ पर्वत—हे सर्व काही आम्ही तिच्या नखाच्या मध्यभागी पाहिले.
मज्जन्मपङ्कजं तत्र स्थितोऽहं चतुराननः । शेषशायी जगन्नाथस्तथा च मधुकैटभौ
त्या पाण्यातील कमळावर मी, चार मुखांचा ब्रह्मा, तिथेच होतो; शेषावर विसावलेले जगाचे स्वामी, आणि मधु-कैटभ हे दोघेही तिथेच होते.
ब्रह्मोवाच एवं दृष्टं मया तत्र पादपद्मनखे स्थितम् । विस्मतोऽहं ततो वीक्ष्य किमेतदिति शङ्कितः
ब्रह्मा म्हणाला: तिथे मी देवीच्या पदकमळाच्या नखावर वसलेले पाहिले; ते पाहून मी अचंबित झालो आणि मनात विचार केला, 'हे काय आहे?'
विष्णुश्च विस्मयाविष्टः शङ्करश्च तथा स्थितः । तां तदा मेनिरे देवीं वयं विश्वस्य मातरम्
विष्णूही आश्चर्यचकित झाला, आणि शंकरही तिथेच उभा होता; त्या वेळी आम्ही सर्वांनी तिला विश्वाची आई म्हणून ओळखले.
ततो वर्षशतं पूर्णं व्यतिक्रान्तं प्रपश्यतः । सुधामये शिवे द्वीपे विहारं विविधं तदा
मग आम्ही पाहत असताना, त्या आनंदमय आणि मंगल द्वीपात शंभर वर्षे पूर्ण गेली, आणि तेथे आम्ही विविध सुखांचा अनुभव घेतला.
सख्य इव तदा तत्र मेनिरेऽस्मानवस्थितान् । देव्यः प्रमुदिताकारा नानाभरणमण्डिताः
त्या वेळी, विविध दागिन्यांनी सजलेल्या आणि आनंदी असलेल्या देवींनी आम्हाला आपले सखे समजले.
वयमप्यतिरम्यत्वाद्बभूविम विमोहिताः । प्रहृष्टमनसः सर्वे पश्यन्भावान्मनोरमान्
आम्हीही त्या अपूर्व सौंदर्याने मोहित झालो; सर्वजण आनंदी मनाने त्या मोहक रूपांकडे पाहात राहिलो.
एकदा तां महादेवीं देवीं श्रीभुवनेश्वरीम् । तुष्टाव भगवान्विष्णुर्युवतीभावसंस्थितः
एकदा, भगवंत विष्णूंनी युवतीचे रूप धारण करून, त्या महादेवी श्रीभुवनेश्वरीचे स्तवन केले.
श्रीभगवानुवाच नमो देव्यै प्रकृत्यै च विधात्र्यै सततं नमः । कल्याणै कामदायै च वृद्ध्यै सिद्ध्यै नमो नमः
श्रीभगवंत म्हणाले: देवीस, प्रकृतीस आणि सृष्टीकर्त्रीस मी नेहमीच नमस्कार करतो; कल्याणी, इच्छित फल देणारी, वृद्धी आणि सिद्धी या सर्वांना पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
सच्चिदानन्दरूपिण्यै संसारारणये नमः । पञ्चकृत्यविधात्र्यै ते भुवनेश्यै नमो नमः
सत्-चित्-आनंदस्वरूपिणी, या संसाररुपी अरण्यात वावरणाऱ्या तुला नमस्कार; पंचकृत्य करणाऱ्या, भुवनांच्या स्वामिनी तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
सर्वाधिष्टानरूपायै कूटस्थायै नमो नमः । अर्धमात्रार्थभूतायै हृल्लेखायै नमो नमः
सर्व अधिष्ठानरूप असलेल्या, अचल असलेल्या तुला नमस्कार, नमस्कार; अर्धमात्रेचे सार असलेल्या, हृल्लेखा असलेल्या तुला नमस्कार.