धन्या वयं महाभागाः कृतकृत्याः स्म साम्प्रतम् । यदत्र दर्शनं प्राप्तं भगवत्याः स्वयं त्विदम्
आम्ही खरोखर धन्य आहोत, मोठ्या भाग्याचे आणि कृतार्थ झालो आहोत, कारण आम्हाला भगवतीचे हे प्रत्यक्ष दर्शन मिळाले.
तपस्तप्तं पुरा यत्नात्तस्येदं फलमुत्तमम् । अन्यथा दर्शनं कुत्र भवेदस्माकमादरात्
पूर्वी केलेल्या तपस्येचे हेच श्रेष्ठ फळ आहे. अन्यथा, आम्हाला हे देवीचे दर्शन कसे मिळाले असते?
पश्यन्ति पुण्यपुञ्जा ये ये वदान्यास्तपस्विनः । रागिणो नैव पश्यन्ति देवीं भगवतीं शिवाम्
ज्यांच्याकडे पुण्यसंचय आहे, जे उदार आणि तपस्वी आहेत, त्यांनाच ही शुभ देवी दिसते; कामयुक्त लोकांना ती कधीच दिसत नाही.
मूलप्रकृतिरेवैषा सदा पुरुषसङ्गता । ब्रह्माण्डं दर्शयत्येषा कृत्वा वै परमात्मने
हीच मूळ प्रकृती नेहमी पुरुषाशी एकरूप असते. तीच हे ब्रह्मांड निर्माण करून परात्म्यासाठी दाखवते.
द्रष्टाऽसौ दृश्यमखिलं ब्रह्माण्डं देवताः सुरौ । तस्यैषा कारणं सर्वा माया सर्वेश्वरी शिवा
तो सर्वांचा द्रष्टा आहे, हे ब्रह्मांड सर्व दृश्य आहे, हे देवांनो. तिच्यामुळेच हे सर्व घडते; तीच माया, सर्वांची स्वामिनी आणि शुभ आहे.
क्वाहं वा क्व सुराः सर्वे रम्भाद्याः सुरयोषितः । लक्षांशेन तुलामस्या न भवामः कथञ्चन
मी कुठे आणि हे सर्व देव, रंभा वगैरे देवांगना कुठे? आम्ही तिच्या तुलनेत लाखांश भागही होऊ शकत नाही.
सैषा वराङ्गना नाम या वै दृष्टा महार्णवे । बालभावे महादेवी दोलयन्तीव मां मुदा
हीच ती श्रेष्ठ स्त्री आहे, जिला मी महासागरात पाहिले होते. बालरूपातील महादेवी आनंदाने मला झुलवत होती.
शयनं वटपत्रे च पर्यङ्के सुस्थिरे दृढे । पादाङ्गुष्ठं करे कृत्वा निवेश्य मुखपङ्कजे
ती वडाच्या पानावर, मजबूत आणि स्थिर पलंगावर झोपली होती. तिने आपला मोठा अंगठा हातात धरून तो कमलासारख्या मुखाजवळ नेला होता.
लेलिहन्तञ्च क्रीडन्तमनेकैबालचेष्टितैः । रममाणं कोमलाङ्गं वटपत्रपुटे स्थितम्
ती आपला अंगठा चाटत आणि अनेक बाललीलांनी खेळत होती. तिचे कोमल अंग वडाच्या पानाच्या घडीत विसावले होते.
गायन्ती दोलयन्ती च बालभावान्मयि स्थिते । सेयं सुनिश्चितं ज्ञातं जातं मे दर्शनादिव
ती गात होती, झुलवत होती आणि माझ्यासोबत बालभावात होती. हे आता मला निश्चितपणे कळले, जणू प्रत्यक्ष दर्शनाने.
कामं नो जननी सैषा शृणु तं प्रवदाम्यहम् । अनुभूतं मया पूर्वं प्रत्यभिज्ञा समुत्थिता
हीच खरी आमची जननी आहे. ऐक, मी तुला पूर्वीचा माझा अनुभव सांगतो, कारण आता मला ती ओळख पटली आहे.
विष्णुना कृतं देवीस्तोत्रम् ब्रह्मोवाच इत्युक्त्वा भगवान्विष्णुः पुनराह जनार्दनः । वयं गच्छेम पार्श्वेऽस्याः प्रणमन्तः पुनः पुनः
ब्रह्मा म्हणाले: असे म्हणून भगवान विष्णू, जनार्दन पुन्हा म्हणाले— चला, आपण तिच्या जवळ जाऊ, पुन्हा पुन्हा वंदन करू.
सेयं वरा महामाया दास्यत्येषा वरान् हि नः । स्तुवामः सन्निधिं प्राप्य निर्भयाश्चरणान्तिके
ही महाशक्ती, जी सर्वांना वर देते, आपल्याला नक्कीच इच्छित वर देईल. चला, आपण निर्भयपणे तिच्या पायाशी जाऊन तिची स्तुती करूया.
यदि नो वारयिष्यन्ति द्वारस्थाः परिचारकाः । पठिष्यामश्च तत्रस्थाः स्तुतिं देव्याः समाहिताः
जर दरवाजाजवळ उभे असलेले सेवक आपल्याला थांबवतील, तर आपण तिथेच राहून, एकाग्र मनाने देवीची स्तुती म्हणू.
ब्रह्मोवाच इत्युक्ते हरिणा वाक्ये सुप्रहृष्टौ सुसंस्थितौ । जातौ प्रमुदितौ कामं निकटे गमनाय च
ब्रह्मा म्हणाले: हरिने असे बोलताच आम्हा दोघांनाही फार आनंद झाला आणि आम्ही ठामपणे तिच्या जवळ जाण्याचा निर्धार केला.
ओमित्युक्त्वा हरिं सर्वे विमानात्त्वरितास्त्रयः । उत्तीर्य निर्गता द्वारि शङ्कमाना मनस्यलम्
'ॐ' असे म्हणून आम्ही तिघेही झपाट्याने विमानातून खाली उतरलो, दाराजवळ गेलो आणि मनात थोडे घाबरलो.
द्वारस्थान् वीक्ष्य तान्सर्वान्देवी भगवती तदा । स्मितं कृत्वा चकाराशु तांस्त्रीन्स्त्रीरूपधारिणः
त्या वेळी भगवती देवीने दाराजवळ उभ्या असलेल्या सर्वांना पाहिले आणि हसून क्षणातच आम्हा तिघांना स्त्रीरूप दिले.
वयं युवतयो जाताः सुरूपाश्चारुभूषणाः । विस्मयै परमं प्राप्ता गतास्तत्सन्निधिं पुनः
आम्ही सुंदर, अलंकारांनी सजलेल्या तरुण स्त्रिया झालो, मनात मोठे आश्चर्य वाटले आणि पुन्हा तिच्या सान्निध्यात पोहोचलो.
सा दृष्ट्वा नः स्थितांस्तत्र स्त्रीरूपांश्चरणान्तिके । व्यलोकयत चार्वङ्गी प्रेमसम्पूर्णया दृशा
ती देवी, आम्ही स्त्रीरूपात तिच्या पायाशी उभे असल्याचे पाहून, प्रेमाने भरलेल्या डोळ्यांनी आम्हा सर्वांकडे पाहू लागली.
प्रणम्य तां महादेवीं पुरतः संस्थिता वयम् । परस्परं लोकयन्तः स्त्रीरूपाश्चारुभूषणाः
त्या महादेवीला वंदन करून आम्ही तिच्यासमोर उभे राहिलो, एकमेकांकडे पाहात, सुंदर अलंकारांनी सजलेल्या स्त्रियांप्रमाणे भासत होतो.
पादपीठं प्रेक्षमाणा नानामणिविभूषितम् । सूर्यकोटिप्रतीकाशं स्थितास्तत्र वयं त्रयः
आम्ही तिघेही तिथे उभे राहिलो आणि तिच्या पायपिठाकडे पाहू लागलो, जे विविध रत्नांनी सजलेले होते आणि दहा कोटी सूर्यांसारखे तेजस्वी दिसत होते.
काश्चिद्रक्ताम्बरास्तत्र सहचर्यः सहस्रशः । काश्चिन्नीलाम्बरा नार्यस्तथा पीताम्बराः शुभाः
तिथे हजारो सखी उपस्थित होत्या, काहींनी लाल वस्त्रे, काहींनी निळी वस्त्रे आणि काहींनी शुभ्र पिवळी वस्त्रे परिधान केली होती.
देव्यः सर्वाः शुभाकारा विचित्राम्बरभूषणाः । विरेजुः पार्श्वतस्तस्याः परिचर्यापराः किल
सर्व देव्या शुभ्र रूपाच्या, विविध वस्त्रे व दागिन्यांनी सजलेल्या, तिच्या दोन्ही बाजूंना चमकत होत्या आणि सेवेत मग्न होत्या.
जगुश्च ननृतुश्चान्याः पर्युपासन्त ताः स्त्रियः । वीणामारुतवाद्यानि वादयन्तो मुदान्विताः
त्यातील काही स्त्रिया गात होत्या, काही नाचत होत्या, काही देवीची पूजा करत होत्या आणि आनंदाने वीणा, बासरी व वाद्ये वाजवत होत्या.
शृणु नारद वक्ष्यामि यद्दृष्टं तत्र चाद्भुतम् । नखदर्पणमध्ये वै देव्याश्चरणपङ्कजे
नारद, मी तिथे जे अद्भुत पाहिले ते तुला सांगतो: देवीच्या कमलासारख्या पायांमध्ये, नखाच्या आरशासारख्या भागात—
ब्रह्माण्डमखिलं सर्वं तत्र स्थावरजङ्गमम् । अहं विष्णुश्च रुद्रश्च वायुरग्निर्यमो रविः
संपूर्ण ब्रह्मांड, सर्व स्थावर आणि जंगम, मी, विष्णू, रुद्र, वायू, अग्नी, यम आणि सूर्य—
वरुणः शीतगुस्त्वष्टा कुबेरः पाकशासनः । पर्वताः सागरा नद्यो गन्धर्वाप्सरसस्तथा
वरुण, चंद्र, त्वष्टा, कुबेर, इंद्र, पर्वत, समुद्र, नद्या, गंधर्व आणि अप्सरा देखील—
विश्वावसुश्चित्रकेतुः श्वेतश्चित्राङ्गदस्तथा । नारदस्तुम्बुरुश्चैव हाहाहूहूस्तथैव च
विश्वावसु, चित्रकेतु, श्वेत, चित्रांगद, नारद, तुम्बुरू आणि हाहा-हूहू—
अश्विनौ वसवः साध्याः सिद्धाश्च पितरस्तथा । नागाः शेषादयः सर्वे किन्नरोरगराक्षसाः
अश्विनी कुमार, वसु, साध्य, सिद्ध, पितर, सर्व नाग, शेष, किन्नर, उरग आणि राक्षस—
वैकुण्ठो ब्रह्मलोकश्च कैलासः पर्वतोत्तमः । सर्वं तदखिलं दृष्टं नखमध्यस्थितं च नः
वैकुंठ, ब्रह्मलोक, कैलास हा श्रेष्ठ पर्वत—हे सर्व काही आम्ही तिच्या नखाच्या मध्यभागी पाहिले.