पित्रोर्दुःखाय धिग्जन्म कुपुत्रस्य च पापिनः । सुहृदां नोपकाराय नापकाराय वैरिणाम्
पापी मुलाच्या जन्मामुळे आईवडिलांना फक्त दुःख मिळतं; तो मित्रांना मदत करत नाही आणि शत्रूंना काहीही त्रास देत नाही.
धन्यास्ते मानवा लोके सुपुत्रो यद्गृहे स्थितः । परोपकारशीलश्च पितुर्मातुः सुखावहः
ज्यांच्या घरी चांगला मुलगा असतो, जो दुसऱ्यांना मदत करतो आणि आईवडिलांना आनंद देतो, ते लोक खरोखर भाग्यवान आहेत.
कुपुत्रेण कुलं नष्टं कुपुत्रेण हतं यशः । कुपुत्रेणेह चामुत्र दुःखं निरययातनाः
वाईट मुलामुळे घराणं संपतं, कीर्ती नष्ट होते आणि या जन्मात व पुढच्या जन्मातही दुःख आणि नरक यातना भोगाव्या लागतात.
कुपुत्रेणान्वयो नष्टो जन्म नष्टं कुभार्यया । कुभोजनेन दिवसः कुमित्रेण सुखं कुतः
वाईट मुलामुळे वंश नष्ट होतो; वाईट बायकोमुळे जन्म वाया जातो; वाईट अन्नामुळे दिवस खराब होतो; आणि खोट्या मित्रामुळे सुख मिळूच शकत नाही.
स्कन्द उवाच। एवं दुष्टस्य पुत्रस्य दुष्टैराचरणैर्मुनिः । तप्यमानोऽनिशं काले गत्वा गर्गमपृच्छत
स्कंद म्हणाले: अशा वाईट मुलाच्या वाईट वागणुकीमुळे तो ऋषी दिवस-रात्र त्रस्त झाला आणि शेवटी गार्ग यांच्याकडे जाऊन विचारणा केली.
ऋतवागुवाच। भगवंस्त्वामहं प्रष्टुमिच्छामि वद तत्प्रभो । ज्योतिःज्ञास्त्रस्य चाचार्य पुत्रदौःशील्यकारणम्
ऋतवाक म्हणाले: भगवंत, मला आपल्याला काही विचारायचं आहे. कृपया सांगा, माझ्या मुलाच्या वाईट वागणुकीचं कारण ज्योतिषशास्त्रानुसार काय आहे?
गुरुशुश्रूषया वेदा अधीता विधिवन्मया । ब्रह्मचारिव्रतं तीर्त्वा विवाहो विधिवत्कृतः
गुरूची सेवा करून मी नीट विधीने वेद शिकले; ब्रह्मचर्याचं व्रत पाळलं आणि योग्य रीतीने विवाह केला.
भार्यया सह गार्हस्थ्यधर्मश्चानुष्ठितोऽनिशम् । पंचयज्ञविधानं च मयाऽकारि यथाविधि
पत्नीसमवेत मी नेहमी गृहस्थधर्म पाळला आणि पाच यज्ञही नीट विधीने केले.
नरकाद्बिभ्यता विप्र न तु कामसुखेच्छया । गर्भाधानं च विधिवत्पुत्रप्राप्त्यै मया कृतम्
नरकाची भीती म्हणून, सुखाची इच्छा न ठेवता, मी पुत्रप्राप्तीसाठी योग्य रीतीने गर्भाधान विधी केला.
पुत्रोऽयं मम दोषेण मातुर्दोषेण वा मुने । जातो दुःखावहः पित्रोर्दुःशीलो बंधुशोकदः
माझ्या किंवा माझ्या पत्नीच्या चुकीमुळे, हे ऋषी, माझा हा मुलगा दुःखदायक, वाईट वागणारा आणि नातेवाईकांना दुःख देणारा झाला आहे.
एतन्निशम्य वचनं गर्गाचार्यो मुनेस्तदा । विचार्य सर्वं तद्धेतुं ज्योतिर्विद्वाचमब्रवीत्
हे सर्व ऐकून गार्ग ऋषींनी सगळं नीट विचार करून, ज्योतिषशास्त्रानुसार त्या कारणाचं स्पष्टीकरण दिलं.
गर्ग उवाच। मुने नैवापराधस्ते न मातुर्न कुलस्य च । रेवत्यंतं तु गण्डान्तं पुत्रदौःशील्यकारणम्
गार्ग म्हणाले: ऋषी, ना तुझी, ना तुझ्या पत्नीची, ना घराण्याची काहीही चूक नाही; रेवतीच्या वाईट काळामुळेच तुझ्या मुलाच्या वाईट वागणुकीचं कारण आहे.
दुष्टे काले यतो जन्म पुत्रस्य तव भो मुने । तेनैव तव दुःखाय नान्यो हेतुर्मनागपि
तुझ्या मुलाचा जन्म वाईट मुहूर्तावर झाला म्हणूनच तुला हे दुःख भोगावं लागतं; याशिवाय दुसरं कोणतंच कारण नाही.
तद्दुःखशांतये ब्रह्मञ्जगतां मातरं शिवाम् । समाराधय यत्नेन दुर्गां दुर्गतिनाशिनीम्
हे ब्राह्मण, हे दुःख दूर करण्यासाठी जगाची आई, मंगलमूर्ती दुर्गेचं मनापासून भक्तीभावाने पूजन कर, जी सर्व दु:खं दूर करते.
गर्गस्य वचनं श्रुत्वा ऋतवाक् क्रोधमूर्च्छितः । रेवतीं तु शशापासौ व्योम्नः पततु रेवती
गार्गांचं बोलणं ऐकून ऋतवाक रागाने भरून गेले आणि रेवतीला शाप दिला, "रेवती आकाशातून खाली पडो!"
दत्ते शापे तु तेनाथ पूष्णो भं च पपात खात् । कुमुदाद्रौ भासमानं सर्वलोकस्य पश्यतः
त्यांनी शाप दिल्यावर, पूष्याचं ताऱ्याचं तेजही आकाशातून खाली पडलं आणि ते कुमुद पर्वतावर सर्व लोकांच्या समोर चमकत राहिलं.
ख्यातो रैवतकश्चाभूत्तत्पातात्कुमुदाचल: । अतीव रमणीयश्च ततः प्रभृति सोऽप्यभूत्
रैवताक पर्वत प्रसिद्ध झाला आणि त्याच्या पतनानंतर कुमुद पर्वत निर्माण झाला. त्या वेळेपासून तोही फारच सुंदर झाला.
दत्त्वा शापं च रेवत्यै गर्गोक्तविधिना मुनिः । समाराध्यांबिकां देवीं सुखसौभाग्यभागभूत्
गर्ग ऋषींच्या सांगण्यानुसार, त्या ऋषीने रेवतीला शाप दिला आणि मग देवी अंबिकेची भक्ती करून सुख आणि सौभाग्य मिळवले.
स्कन्द उवाच। रेवत्यृक्षस्य यत्तेजस्तस्माज्जाता तु कन्यका । रूपेणाप्रतिमा लोके द्वितीया श्रीरिवाभवत्
स्कंद म्हणाले: रेवत नक्षत्राच्या तेजातून एक कन्या जन्माला आली, जिला या जगात सौंदर्यात तोड नव्हती, जणू दुसरी लक्ष्मीच जन्मली.
अथ तां प्रमुचः कन्यां रेवतीकांतिसंभवाम् । दृष्ट्वा नाम चकारास्या रेवतीति मुदा मुनिः
मग त्या कन्येला, जी रेवतीच्या तेजाने उजळून निघाली होती, पाहून त्या ऋषीने आनंदाने तिचे नाव 'रेवती' ठेवले.
निन्येऽथ स्वाश्रमे चैनां पोषयामास धर्मतः । ब्रह्मर्षिः प्रमुचो नाम कुमुदाद्रौ सुतामिव
नंतर ब्रह्मर्षी प्रमुचाने तिला आपल्या आश्रमात आपल्या मुलीसारखे प्रेमाने आणि नीतीने वाढवले, कुमुद पर्वतावर.
अथ कालेन च प्रौढां दृष्ट्वा तां रूपशालिनीम् । स मुनिश्चिन्तयामास कोऽस्या योग्यो वरो भवेत्
काळानुसार ती कन्या मोठी झाली आणि तिचे सौंदर्य खुलले. तेव्हा त्या ऋषीच्या मनात विचार आला, 'हिच्यासाठी योग्य वर कोण असेल?'
बहुधाऽन्वेषयंस्तस्या नाससादोचितं पतिम् । ततोग्निशालां संविश्य मुनिस्तुष्टाव पावकम्
त्यांनी अनेक प्रकारे शोध घेतला, पण तिला योग्य असा पती सापडला नाही. मग ते अग्निशाळेत गेले आणि अग्नीची स्तुती करू लागले.
कन्यावरं तदाशंसत्प्रीतस्तमपि हव्यवाट् । धर्मिष्ठो बलवान्वीरः प्रियवागपराजितः
तेव्हा अग्नी देव प्रसन्न होऊन म्हणाले, 'ही कन्येला असा पती मिळेल जो धर्मनिष्ठ, बलवान, शूर, गोड बोलणारा आणि वादात कधीही न हरवणारा असेल.'
दुर्दमो भविता भर्ता मुनेऽस्याः पृथिवीपतिः । इति श्रुत्वा वचो वह्नेः प्रसन्नोभून्मुनिस्तदा
अग्नी म्हणाले, 'दुर्दम नावाचा राजा, ज्याला जिंकणे कठीण आहे, तोच हिचा पती होईल.' हे ऐकून ऋषी फार आनंदी झाले.
दैवादाखेटकव्याजात्तत्क्षणादागतो नृपः । दुर्दमो नाम मेधावी तस्याश्रमपदं मुनेः
त्या क्षणीच, दैवयोगाने, दुर्दम नावाचा बुद्धिमान राजा शिकार करण्याच्या निमित्ताने त्या ऋषीच्या आश्रमात आला.
पुत्रो विक्रमशीलस्य बलवान् वीर्यवत्तरः । कालिन्दीजठरे जातः प्रियव्रतकुलोद्भवः
तो विक्रमशीलाचा पुत्र, बलवान आणि पराक्रमी होता. त्याचा जन्म कालिंदीच्या पोटी झाला आणि तो प्रियव्रताच्या वंशातला होता.
मुनेराश्रममाविश्य तमदृष्वातक महामुनिम् । आमंत्र्य तां प्रिये चेति रेवतीं पृष्टवान्नृपः
राजा आश्रमात आला, पण महर्षी तिथे नव्हते. मग त्याने रेवतीला प्रेमाने विचारले आणि नम्रपणे अभिवादन केले.
राजोवाच। महर्षिर्भगवानस्मादाश्रमात्व्त गतः प्रिये । तत्पादौ द्रष्टुमिच्छामि वद कल्याणि तत्त्वतः
राजा म्हणाला: 'प्रिये, हे महर्षी या आश्रमातून कुठेतरी गेले आहेत. मी त्यांचे पाय पाहू इच्छितो. कृपया खरं खरं सांग, ते कुठे गेले आहेत?'
कन्योवाच। अग्निशालामुपगतो महाराज महामुनिः । निश्चक्रामाश्रमात्तूर्णं राजाप्याकर्ण्य तद्वचः
कन्या म्हणाली: 'महाराज, महर्षी अग्निशाळेत गेले आहेत.' हे ऐकून राजा लगेच आश्रमातून निघून गेला.