महाबलो महासत्त्वो बभूव जगदीश्वरः । षष्ठश्च विष्णुसावर्णिश्चतुर्दशमनुः कृती
महाबळ आणि महान सामर्थ्य मिळवून तो जगाचा स्वामी झाला; सहावा विष्णुसावर्णि, जो चौदावा मनू आहे, तो कृतिशील होता.
बभूव देवीवरतो जगतां प्रथितः प्रभुः । चतुर्दशैते मनवो महातेजोबलैर्युताः
देवीच्या वरामुळे तो जगात प्रसिद्ध झाला; हे चौदा मनू महान तेज आणि बळाने युक्त आहेत.
देव्याराधनतः पूज्या वन्द्या लोकेषु नित्यशः । महाप्रतापिनः सर्वे भ्रामर्यास्तु प्रसादतः
देवीच्या उपासनेमुळे ते सर्व लोकांत नेहमी पूजले आणि वंदिले जातात; भ्रामरीच्या कृपेने ते सर्व अत्यंत प्रतापी झाले.
नारद उवाच केयं सा भ्रामरी देवी कथं जाता किमात्मिका । तदाख्यानं वद प्राज्ञ विचित्रं शोकनाशकम्
नारद म्हणाले: ही भ्रामरी देवी कोण आहे? ती कशी जन्मली आणि तिचे स्वरूप काय आहे? हे अद्भुत आणि दुःख नाहीसे करणारे कथानक तू मला सांग.
न तृप्तिमधिगच्छामि पिबन्देवीकथामृतम् । अमृतं पिबतां मृत्युर्नास्य श्रवणतो यतः
देवीच्या कथा अमृतासारख्या आहेत, त्या ऐकतांना मला कधीच तृप्ती मिळत नाही; कारण हे अमृत जे ऐकतात त्यांना मृत्यू लागत नाही.
श्रीनारायण उवाच शृणु नारद वक्ष्यामि जगन्मातुर्विचेष्टितम् । अचिन्त्याव्यक्तरूपाया विचित्रं मोक्षदायकम्
श्रीनारायण म्हणाले: नारद, ऐक, मी तुला त्या जगन्मातेच्या अद्भुत आणि मोक्ष देणाऱ्या लीला सांगतो, जिचे रूप अगम्य आणि अव्यक्त आहे.
यद्यच्चरित्रं श्रीदेव्यास्तत्सर्वं लोकहेतवे । निर्व्याजया करुणया पुत्रे मातुर्यथा तथा
श्रीदेवीची जी काही कृत्ये आहेत, ती सर्व लोकांच्या हितासाठीच आहेत; जशी आई आपल्या मुलावर निस्वार्थी प्रेम करते, तशीच तिची करुणा आहे.
पूर्वं दैत्यो महानासीदरुणाख्यो महाबलः । पाताले दैत्यसंस्थाने देवद्वेषी महाखलः
पूर्वी अरुण नावाचा एक मोठा आणि बलाढ्य दैत्य होता, तो पाताळात दैत्यांच्या स्थानी राहत असे, देवांचा शत्रू आणि फारच दुष्ट होता.
स देवाञ्जेतुकामश्च चकार परमं तपः । पद्मसम्भवमुद्दिश्य स नस्त्राता भविष्यति
त्याला देवांना जिंकायचे होते म्हणून त्याने कमलातून जन्मलेल्या देवतेसाठी कठोर तप केले; 'तोच आपला रक्षक होईल' असे त्याला वाटले.
गत्वा हिमवतः पार्श्वे गङ्गाजलसुशीतले । पक्वपर्णाशनो योगी सन्निरुध्य मरुद्गणम्
तो हिमालयाच्या कडेला, गंगेच्या थंड पाण्याजवळ गेला; तेथे तो योगी फक्त गळून पडलेली पाने खात असे आणि श्वास रोखून तप करत होता.
गायत्रीजपसंसक्तः सकामस्तमसा युतः । दशवर्षसहस्राणि ततो वारिकणाशनः
गायत्री जपात मग्न, इच्छांनी भरलेला आणि अज्ञानाच्या अंधारात गुंतलेला तो दहा हजार वर्षे फक्त पाण्याच्या थेंबांवर जगला.
दशवर्षसहस्राणि ततः पवनभोजनः । दशवर्षसहस्राणि निराहारोऽभवत्ततः
नंतरची दहा हजार वर्षे त्याने फक्त वाऱ्यावर उपवास केला; मग पुढची दहा हजार वर्षे तो काहीच न खाता राहिला.
एवं तपस्यतस्तस्य शरीरादुत्थितोऽनलः । ददाह जगतीं सर्वां तदद्भुतमिवाभवत्
अशा प्रकारे कठोर तप करत असताना, त्याच्या शरीरातून अग्नी प्रकट झाला आणि त्याने साऱ्या जगाला जाळून टाकले; हे पाहून सर्वांना आश्चर्य वाटले.
किमिदं किमिदं चेति देवाः सर्वे चकम्पिरे । सन्त्रस्ताः सकला लोका ब्रह्माणं शरणं ययुः
'हे काय? हे काय?' असे म्हणत सर्व देव घाबरले; सगळ्या लोकांनी घाबरून ब्रह्मदेवांच्या आश्रयाला धाव घेतली.
विज्ञापितं देववरैः श्रुत्वा तत्र चतुर्मुखः । गायत्रीसहितो हंससमारूढो ययौ मुदा
सर्वश्रेष्ठ देवांनी केलेली विनंती ऐकून, चतुर्मुख ब्रह्मदेव गायत्रीसह आणि हंसावर बसून आनंदाने निघाले.
प्राणमात्रावशिष्टं तं धमनीशतसङ्कुलम् । शुष्कोदरं क्षामगात्रं ध्यानमीलितलोचनम्
त्याने पाहिले की तो फक्त श्वासावर टिकलेला आहे, शरीरातील नसांची जाळी दिसत आहे, पोट कोरडे पडले आहे, हातपाय सुकले आहेत आणि डोळे ध्यानात मिटले आहेत.
ददर्श तेजसा दीप्तं द्वितीयमिव पावकम् । वरं वरय भद्रं ते वत्स यन्मनसि स्थितम्
त्याने त्याला तेजाने उजळलेला, जणू दुसरा अग्नीच, असे पाहिले; 'वत्सा, तुझ्या मनात जे आहे ते वर माग,' असे ब्रह्मदेव म्हणाले.
श्रुतिमात्रेण सन्तोषकारकं वाक्यमूचिवान् । श्रुत्वा ब्रह्ममुखाद्वाणीं सुधाधारामिवारुणः
ब्रह्मदेवांच्या तोंडून आलेले ते समाधान देणारे शब्द ऐकून, अरुणाला जणू अमृताचा वर्षावच मिळाला आणि तो प्रसन्न झाला.
उन्मीलिताक्षः पुरतो ददर्श जलजोद्भवम् । गायत्रीसहितं देवं चतुर्वेदसमन्वितम्
डोळे उघडून त्याने समोर कमळातून जन्मलेला देव, गायत्रीसह आणि चारही वेदांनी युक्त असा, पाहिला.
अक्षस्रक्कुण्डिकाहस्तं जपन्तं ब्रह्म शाश्वतम् । दृष्ट्वोत्थाय ननामाथ स्तुत्वा च विविधैः स्तवैः
त्याने जप करत असलेला, माळा आणि कमंडलू हातात असलेला, शाश्वत ब्रह्मदेव पाहिला; मग उठून त्याला वंदन केले आणि विविध स्तोत्रांनी स्तुती केली.
वरं वव्रे स्वबुद्धिस्थं मा भवेन्मृत्युरित्यपि । श्रुत्वारुणवचो ब्रह्मा बोधयामास सादरम्
त्याने आपल्या मनात ठरवलेला वर मागितला: 'माझा मृत्यू होऊ नये.' अरुणाचे हे बोल ऐकून ब्रह्मदेवांनी आदराने त्याला समजावले.
ब्रह्मविष्णुमहेशाद्या मृत्युना कवलीकृताः । तदान्येषां तु का वार्ता मरणे दानवोत्तम
'ब्रह्मा, विष्णू, महेश आणि इतरही मृत्यूच्या तावडीत सापडतात; मग इतरांचा मृत्यू कसा टळेल, हे सांगणेच कठीण आहे, दानवश्रेष्ठा.'
वरं योग्यं ततो ब्रूहि दातुं यः शक्यते मया । नात्राग्रहं प्रकुर्वन्ति बुद्धिमन्तो जनाः क्वचित्
'म्हणून, असा वर माग की जो मी देऊ शकतो; शहाणे लोक अशक्य गोष्टींवर हट्ट करत नाहीत.'
इति ब्रह्मवचः श्रुत्वा पुनः प्रोवाच सादरम् । न युद्धे न च शस्त्रास्त्रान्न पुंभ्यो नापि योषितः
ब्रह्मदेवांचे बोल ऐकून, त्याने पुन्हा आदराने सांगितले: 'माझा मृत्यू युद्धात, शस्त्रास्त्रांनी, पुरुषांकडून किंवा स्त्रियांकडून होऊ नये.'
द्विपाद्भ्यो वा चतुष्पाद्भ्यो नोभयाकारतस्तथा । भवेन्मे मृत्युरित्येवं देव देहि वरं प्रभो
'दोन पाय असलेल्या, चार पाय असलेल्या किंवा दोन्ही प्रकारच्या कोणत्याही प्राण्याकडून माझा मृत्यू होऊ नये, हे देवा, असा वर मला दे.'
बलं च विपुलं देहि येन देवजयो भवेत् । इति तस्य वचः श्रुत्वा तथास्त्विति वचोऽब्रवीत्
'आणि मला असे प्रचंड बळ दे की ज्यामुळे मी देवांवर विजय मिळवू शकेन.' त्याचे बोल ऐकून ब्रह्मदेव म्हणाले, 'तथास्तु'.
दत्त्वा वरं जगामाशु पद्मजः स्वं निकेतनम् । ततोऽरुणाख्यो दैत्यस्तु पातालात्स्वाश्रयस्थितान्
वर दिल्यावर, कमळातून जन्मलेला ब्रह्मदेव लगेच आपल्या निवासस्थानी परत गेले; मग अरुण नावाचा दैत्य, ब्रह्मदेवांनी दिलेल्या वराच्या गर्वाने, पाताळात राहणाऱ्या दैत्यांना बोलावू लागला.
दैत्यानाकारयामास ब्रह्मणो वरदर्पितः । आगत्य तेऽसुराः सर्वे दैत्येशं तं प्रचक्रिरे
ब्रह्मदेवांनी दिलेल्या वराच्या गर्वाने त्याने दैत्यांना बोलावले; सर्व असुर आले आणि त्या दैत्यराजाला वंदन केले.
दूतं च प्रेषयामासुर्युद्धार्थममरावतीम् । दूतवाक्यं तदा श्रुत्वा देवराड् भयकम्पितः
युद्धासाठी अमरावतीकडे एक दूत पाठवला. त्या दूताचे बोलणे ऐकून देवांचा राजा भीतीने थरथर कापू लागला.
देवैः सार्धं जगामाशु ब्रह्मणः सदनं प्रति । ब्रह्मविष्णू पुरस्कृत्य जग्मुस्ते शङ्करालयम्
सर्व देवांना घेऊन तो ब्रह्मदेवाच्या निवासाकडे लवकर गेला. मग ब्रह्मा आणि विष्णू यांना पुढे करून सगळे शंकराच्या निवासाकडे निघाले.