पालनं चैव संहारं सैव देवी दधाति हि । तां समाश्रय देवेशीं जगन्मोहनिवारिणीम्
तीच देवी या जगाचे पालन करते आणि शेवटी त्याचे संहारही करते; त्या देवताधीशिनीचे आश्रय घे, जी जगाचा मोह दूर करते.
महामायां पूज्यतमां सा कार्यं ते विधास्यति । श्रीनारायण उवाच इति राजा वचः श्रुत्वा मुनेः परमशोभनम्
ती महामाया, सर्वात पूज्य, तुझे कार्य पूर्ण करील; श्रीनारायण म्हणाले: राजाने त्या ऋषींचे सुंदर वचन ऐकले.
देवीं जगाम शरणं सर्वकामफलप्रदाम् । निराहारो यतात्मा च तन्मनाश्च समाहितः
राजाने सर्व इच्छांची फळे देणाऱ्या देवीच्या चरणी शरण जाऊन उपवास केला, मन आणि इंद्रिये संयमित ठेवली आणि पूर्ण एकाग्रतेने तिची उपासना केली.
देवीमूर्तिं मृण्मयीं च पूजयामास भक्तितः । पूजनान्ते बलिं तस्यै निजगात्रासृजं ददत्
त्याने मातीच्या देवीमूर्तीची भक्तिभावाने पूजा केली; पूजेनंतर स्वतःच्या शरीरातील रक्त देवीला नैवेद्य म्हणून अर्पण केले.
तदा प्रसन्ना देवेशी जगद्योनिः कृपावती । प्रादुर्बभूव पुरतो वरं ब्रूहीति भाषिणी
तेव्हा जगाची जननी, करुणामयी देवताधीशिनी प्रसन्न होऊन त्याच्यासमोर प्रकट झाली आणि म्हणाली, 'वर माग.'
स राजा निजमोहस्य नाशनं ज्ञानमुत्तमम् । राज्यं निष्कण्टकं चैव याचति स्म महेश्वरीम्
त्या राजाने महादेवीकडे स्वतःच्या मोहाचा नाश, श्रेष्ठ ज्ञान आणि कोणतीही अडचण नसलेले राज्य अशी वर मागितले.
देव्युवाच राजन्निष्कण्टकं राज्यं ज्ञानं वै मोहनाशनम् । भविष्यति मया दत्तमस्मिन्नेव भवे तव
देवी म्हणाली: 'राजा, तुझे राज्य कोणत्याही अडथळ्यांशिवाय मिळेल, मोहाचा नाश करणारे ज्ञानही मी तुला या जन्मातच देईन.'
अन्यच्च शृणु भूपाल जन्मान्तरविचेष्टितम् । भानोर्जन्म समासाद्य सावर्णिर्भविता भवान्
राजा, आता पुढील जन्मातील तुझे कर्म ऐक; भानू या नावाने जन्म घेऊन तू सावर्णी होशील.
तत्र मन्वन्तरस्यापि पतित्वं बहुविक्रमम् । सन्ततिं बहुलां चापि प्राप्स्यते मद्वराद्भवान्
त्या मन्वंतरात तुला मनुपद मिळेल आणि माझ्या वरामुळे तुझी संतती मोठी व तेजस्वी होईल.
एवं दत्त्वा वरं देवी जगामादर्शनं तदा । सोऽपि देव्याः प्रसादेन जातो मन्वन्तराधिपः
अशा रीतीने देवीने वर दिल्यानंतर अदृश्य झाली; तिच्या कृपेने तो मन्वंतराचा अधिपती झाला.
एवं ते वर्णितं साधो सावर्णेर्जन्म कर्म च । एतत्पठंस्तथा शृण्वन्देव्यनुग्रहमाप्नुयात्
सज्जना, अशा प्रकारे सावर्णीचा जन्म आणि त्याची कृत्ये सांगितली; जो कोणी हे वाचतो किंवा ऐकतो, त्याला देवीची कृपा लाभते.
भ्रामरीचरित्रवर्णनम् श्रीनारायण उवाच अथातः श्रूयतां शेषमनूनां चित्रमुद्भवम् । यस्य स्मरणमात्रेण देवीभक्तिः प्रजायते
भ्रामरीचे चरित्र सांगतो. श्रीनारायण म्हणाले: आता उरलेल्या मनूंच्या अद्भुत जन्माची कथा ऐक, ज्याचे स्मरण केल्याने देवीभक्ती निर्माण होते.
आसन्वैवस्वतमनोः पुत्राः षड् विमलोदयाः । करूषश्च पृषध्रश्च नाभागो दिष्ट एव च
वैवस्वत मनूचे सहा पुत्र होते, जे निर्मळ आणि तेजस्वी होते: करूष, पृषध्र, नाभाग आणि दिष्ट.
शर्यातिश्च त्रिशङ्कुश्च सर्व एव महाबलाः । ततः षडेव ते गत्वा कालिन्द्यास्तीरमुत्तमम्
शर्याति आणि त्रिशंकू हे दोघेही, सर्वजण अत्यंत बलवान होते; नंतर त्या सहा जणांनी कालिंदीच्या उत्तम तीरावर प्रस्थान केले.
निराहारा जितश्वासाः पूजां चक्रुस्ततः स्थिताः । देव्या महीमयीं मूर्तिं विनिर्माय पृथक्पृथक्
ते उपवास करून, श्वासावर नियंत्रण मिळवून, उभे राहून प्रत्येकाने पृथ्वीपासून देवीची वेगवेगळी मूर्ती घडवली आणि तिची भक्तीभावाने पूजा केली.
विविधैरुपचारैस्तां पूजयामासुरादृताः । ततश्च सर्व एवैते तपःसारा महाबलाः
त्यांनी विविध प्रकारच्या उपचारांनी, मोठ्या आदराने देवीची पूजा केली. हे सर्व तपस्वी मोठ्या सामर्थ्याचे आणि तपाचा सार असलेले होते.
जीर्णपर्णाशना वायुभक्षणास्तोयजीवनाः । धूम्रपाना रश्मिपानाः क्रमशश्च बहुश्रमाः
कोणी वाळलेल्या पानांवर जगले, कोणी फक्त वाऱ्यावर, कोणी पाण्यावर, कोणी धूर घेत राहिले, तर कोणी सूर्यकिरणांवर जगले आणि त्यांनी एकामागून एक अनेक कष्ट सहन केले.
ततस्तेषामादरेणाराधनं कुर्वतां सदा । विमला मतिरुत्पन्ना सर्वमोहविनाशिनी
ते नेहमीच भक्तीने आराधना करत राहिले, त्यामुळे त्यांच्या मनात निर्मळ आणि सर्व मोह नष्ट करणारी बुद्धी निर्माण झाली.
बभूवुर्मनुपुत्रास्ते देवीपादैकचिन्तनाः । मत्या विमलया तेषामात्मन्येवाखिलं जगत्
मन्नूचे ते पुत्र देवीच्या पायांचे एकचित्ताने ध्यान करू लागले. त्यांच्या निर्मळ बुद्धीमुळे त्यांना संपूर्ण जग आपल्यातच दिसू लागले.
दर्शनं सञ्जगामाशु तदद्भुतमिवाभवत् । एवं द्वादशवर्षान्ते तपसा जगदीश्वरी
त्यांना लवकरच एक अद्भुत दर्शन झाले. बारा वर्षांच्या तपश्चर्येनंतर जगदंबेने त्यांना आपले रूप दाखवले.
प्रादुर्बभूव देवेशी सहस्रार्कसमद्युतिः । तां दृष्ट्वा विमलात्मानो राजपुत्राः षडेव ते
देवतांचा अधिपती असलेली देवी, हजार सूर्यांसारखी तेजस्वी, प्रकट झाली. तिला पाहून ते सहाही राजपुत्र अंतःकरणाने निर्मळ झाले.
तुष्टुवुर्भक्तिनम्रान्तःकरणा भावसंयुताः । राजपुत्रा ऊचुः महेश्वरि जयेशानि परमे करुणालये
ते राजपुत्र भक्तीने व नम्रतेने अंतःकरणाने तिला स्तुती करू लागले. त्यांनी म्हटले: 'महेश्वरी, जयश्विनी, परमानंदाची मूर्ती, करुणेचा सागर!'
वाग्भवाराधनप्रीते वाग्भवप्रतिपादिते । क्लींकारविग्रहे देवि क्लींकारप्रीतिदायिनि
वाग्भवाच्या पूजेत आनंद मानणारी, वाग्भवाने प्रकट होणारी, 'क्लीं' या बीजाचा स्वरूप असलेली देवी, 'क्लीं'च्या भक्तांना आनंद देणारी.
कामराजमनोमोददायिनीश्वरतोषिणि । महामाये मोदपरे महासाम्राज्यदायिनि
कामराजाच्या मनाला आनंद देणारी, प्रभूला प्रिय असलेली, महा मायेस्वरूपिणी, आनंदात श्रेष्ठ, मोठ्या साम्राज्याची देणारी.
विष्ण्वर्कहरशक्रादिस्वरूपे भोगवर्धिनि । एवं स्तुता भगवती राजपुत्रैर्महात्मभिः
विष्णू, सूर्य, शंकर, इंद्र आणि इतरांच्या रूपात तू सुख वाढवतेस. अशा या भगवतीचे, राजपुत्रांनी मोठ्या भक्तीने स्तवन केले.
प्रसादसुमुखी देवी प्रोवाच वचनं शुभम् । देव्युवाच राजपुत्रा महात्मानो भवन्तस्तपसा युताः
कृपापूर्ण हसऱ्या मुखाने देवीने शुभ वचन सांगितली: 'राजपुत्रांनो, तुम्ही महान आत्म्यांनी तप केले आहे.'
निष्कल्मषाः शुद्धधियो जाता वै मदुपासनात् । वरं मनोगतं सर्वं याचध्वमविलम्बितम्
माझ्या उपासनेमुळे तुम्ही निष्कलंक आणि शुद्ध मनाचे झाले आहात. मनात जे काही इच्छा आहे ते मागा, विलंब करू नका.
प्रसन्नाहं प्रदास्यामि युष्माकं मनसि स्थितम् । राजपुत्रा ऊचुः देवि निष्कण्टकं राज्यं सन्ततिश्चिरजीविनी
मी प्रसन्न आहे, तुमच्या मनात जे आहे ते मी देईन. राजपुत्र म्हणाले: 'देवी, आमचे राज्य कोणत्याही विघ्नाशिवाय असो आणि आमचा वंश दीर्घायुषी असो.'
भोगा अव्याहता कामं यशस्तेजो मतिश्च ह । अकुण्ठितत्वं सर्वेषामेष एव वरो हितः
आमचे सुख उपभोग इच्छेप्रमाणे अखंड राहो, कीर्ती, तेज आणि बुध्दी मिळो. सर्वांचे कल्याण अखंड राहो—हीच आम्ही वर मागतो.
देव्युवाच एवमस्तु च सर्वेषां भवतां यन्मनोगतम् । अथान्यदपि मे वाक्यं भूयतामादरादिदम्
देवी म्हणाली: 'तुमच्या सर्वांच्या मनात जे आहे ते तसेच होवो. आता मी आणखी एक गोष्ट सांगते, ती लक्षपूर्वक ऐका.'