प्रतिसन्ध्यं पठेद्यस्तु सन्ध्यां कृत्वा समाहितः । एकैकमस्य चाध्यायं स नरो ज्ञानवान्भवेत्
जो माणूस दर संध्याकाळी, संध्यावंदन करून, एकाग्रतेने प्रत्येक अध्याय वाचतो, तो ज्ञानवान होतो.
शकुनांश्चैव वीक्षेत कार्याकार्येषु चैव हि । तत्प्रकारः पुरस्तात्तु कथितोऽस्ति मया मुने
तो योग्य-अयोग्य कार्यात शकुनही पाहू शकतो; त्याचा उपाय मी आधीच सांगितला आहे, हे मुनी.
नवरात्रे पठेन्नित्यं शारदीयेऽतिभक्तितः । तस्याम्बिका तु सन्तुष्टा ददातीच्छाधिकं फलम्
शारदीय नवरात्रात जो मनापासून रोज हे वाचतो, त्याच्यावर अंबिका प्रसन्न होते आणि त्याला इच्छेपेक्षा जास्त फळ देते.
वैष्णवैश्चैव शैवैश्च रमोमा प्रीयते सदा । सौरैश्च गाणपत्यैश्च स्वेष्टशक्तेश्च तुष्टये
वैष्णव आणि शैव भक्तांमुळे राम आणि उमा नेहमी प्रसन्न होतात; सूर्य, गणपती आणि आपल्या आवडत्या शक्तीची उपासना करणाऱ्यांनाही समाधान मिळते.
पठितव्यं प्रयत्नेन नवरात्रचतुष्टये । वैदिकैर्निजगायत्रीप्रीतये नित्यशो मुने
चारही नवरात्रात, वेदपाठ करणाऱ्यांनी आपल्या गायत्रीची कृपा मिळावी म्हणून, हे नेहमी मन लावून वाचावे.
पठितव्यं प्रयत्नेन विरोधो नात्र कस्यचित् । उपासना तु सर्वेषां शक्तियुक्तास्ति सर्वदा
हे नेहमी मनापासून वाचावे; यात कोणाचाही विरोध नाही. सर्वांसाठी शक्तिसहित उपासना नेहमीच आहे.
तच्छक्तेरेव तोषार्थं पठितव्यं सदा द्विजैः । स्त्रीशूद्रो न पठेदेतत्कदापि च विमोहितः
ही शक्ती प्रसन्न व्हावी म्हणून द्विजांनी नेहमी हे वाचावे; स्त्री किंवा शूद्राने, भ्रमित होऊन, हे कधीच वाचू नये.
शृणुयाद्द्विजवक्त्रात्तु नित्यमेवेति च स्थितिः । किं पुनर्बहुनोक्तेन सारं वक्ष्यामि तत्त्वतः
नेहमी द्विजाच्या तोंडून हे ऐकावे; हीच पद्धत आहे. जास्त सांगण्यात काय अर्थ? आता मी खरे सार सांगतो.
वेदसारमिदं पुण्यं पुराणं द्विजसत्तमाः । वेदपाठसमं पाठे श्रवणे च तथैव हि
हे पुराण वेदांचे सार असून पुण्यदायक आहे, हे द्विजश्रेष्ठांनो; वाचन आणि ऐकण्यात, हे वेदपठणासारखेच आहे.
सच्चिदानन्दरूपां तां गायत्रीप्रतिपादिताम् । नमामि ह्रींमयीं देवीं धियो यो नः प्रचोदयात्
सच्चिदानंदस्वरूप, गायत्रीने प्रकट झालेल्या, ह्रींमयी देवीस मी वंदन करतो, जी आमच्या बुद्धीला प्रेरणा देईल.
इति सूतवचः श्रुत्वा नैमिषीयास्तपोधनाः । पूजयामासुरत्युच्चैः सूतं पौराणिकोत्तमम्
सूतांचे हे शब्द ऐकून, नैमिषारण्यातील तपस्वी मोठ्या भक्तीने, पुराणातील श्रेष्ठ सूताचा मोठ्या आनंदाने पूजन करू लागले.
प्रसन्नहृदयाः सर्वे देवीपादाम्बुजार्चकाः । निर्वृतिं परमां प्राप्ताः पुराणस्य प्रभावतः
सर्वजण प्रसन्न मनाने, देवीच्या चरणकमळांची उपासना करणारे, या पुराणाच्या प्रभावाने परम आनंदाला पोहोचले.
नमश्चक्रुः पुनः सूतं क्षमाप्य च मुहुर्मुहुः । संसारवारिधेस्तात प्लवोऽस्माकं त्वमेव हि
त्यांनी पुन्हा पुन्हा सूताला नमस्कार केला, वारंवार क्षमा मागितली: 'तुमच्याशिवाय आम्हाला या संसारसागरातून तारणारा दुसरा कोणी नाही.'
इति स मुनिवराणामग्रतः श्रावयित्वा सकलनिगमगुह्यं दौर्गमेतत्पुराणम् । नतमथ मुनिसङ्घं वर्धयित्वाऽऽशिषाम्बा- चरणकमलभृङ्गो निर्जगामाथ सूतः
म्हणून सर्व मुनींना हे कठीण, वेदांचे गूढ असलेले पुराण ऐकवून, सूतांनी मुनीसंघाला आशीर्वाद दिला आणि मग आईच्या चरणकमळाचा भुंगा होऊन ते निघून गेले.