दद्यात्पौराणिकायाथ दक्षिणां च पयस्विनीम् । सालङ्कृतां सवत्सां च कपिलां हेममालिनीम्
पुराणिकाला योग्य दक्षिणा द्यावी आणि सोन्याने अलंकृत, वासरासह, दूध देणारी, कपिला गाय द्यावी.
भोजयेद्ब्राह्मणानन्तेऽप्यध्यायपरिसम्मितान् । सुवासिनीस्तावतीश्च कुमारीर्बटुकैः सह
जितके अध्याय तितक्या ब्राह्मणांना, तसेच सुवासिनी, कुमारिका आणि मुलांना जेवण द्यावं.
देवीबुद्ध्या पूजयेत्तान्वसनाभरणादिभिः । पायसान्नवरेणापि गन्धस्रक्कुसुमादिभिः
त्यांना देवी समजून वस्त्र, दागिने, उत्तम पायस व जेवण, तसेच गंध, फुलांच्या माळा आणि फुलांनी पूजन करावं.
पुराणदानेनैतेन भूदानस्य फलं लभेत् । इहलोके सुखी भूत्वाप्यन्ते देवीपुरं व्रजेत्
हे पुराण दान केल्याने पृथ्वी दान केल्याचं फळ मिळतं. या जगात सुखी राहून शेवटी देवीच्या नगरीत जातो.
नित्यं यः शृणुयाद्भक्त्या देवीभागवतं परम् । न तस्य दुर्लभं किञ्चित्कदाचित्क्वचिदस्ति हि
जो कोणी भक्तीने रोज देवीभागवताचं श्रवण करतो, त्याला कधीच कुठेही काहीही दुर्मिळ किंवा अशक्य राहत नाही.
अपुत्रो लभते पुत्रान्धनार्थी धनमाप्नुयात् । विद्यार्थी प्राप्नुयाद्विद्यां कीर्तिमण्डितभूतलः
ज्याला मूल नाही त्याला मूल मिळतं, धनाची इच्छा असणाऱ्याला धन मिळतं, विद्या हवी असणाऱ्याला विद्या मिळते आणि त्याची कीर्ती पृथ्वीवर पसरते.
वन्ध्या वा काकवन्ध्या वा मृतवन्ध्या च याङ्गना । श्रवणादस्य तद्दोषान्निवर्तेत न संशयः
जेव्हा एखादी स्त्री वंध्य असते, किंवा एकच मूल असते, किंवा तिची मुलं मरण पावलेली असतात—या ग्रंथाचं ऐकण्यानं हे सर्व दोष दूर होतात; यात काहीच शंका नाही.
यद्गेहे पुस्तकं चैतत्पूजितं यदि तिष्ठति । तद्गेहं न त्यजेन्नित्यं रमा चैव सरस्वती
ज्या घरात हा ग्रंथ पूजन करून ठेवला जातो, त्या घराला लक्ष्मी आणि सरस्वती कधीच सोडून जात नाहीत.
नेक्षन्ते तत्र वेतालडाकिनीराक्षसादयः । ज्वरितं तु नरं स्पृष्ट्वा पठेदेतत्समाहितः
त्या घरात भुते, डाकीण्या, राक्षस वगैरे कधीच येत नाहीत; आणि जर एखादा तापाने त्रस्त असेल, त्याला स्पर्श करून हे एकाग्रतेने वाचल्यास,
मण्डलान्नाशमाप्नोति ज्वरो दाहसमन्वितः । शतावृत्त्यास्य पठनात्क्षयरोगो विनश्यति
मंडळ आखून वाचल्यावर ताप आणि जळजळ पूर्णपणे नाहीशी होते; आणि शंभर वेळा वाचल्यास क्षयरोगही नष्ट होतो.
प्रतिसन्ध्यं पठेद्यस्तु सन्ध्यां कृत्वा समाहितः । एकैकमस्य चाध्यायं स नरो ज्ञानवान्भवेत्
जो माणूस दर संध्याकाळी, संध्यावंदन करून, एकाग्रतेने प्रत्येक अध्याय वाचतो, तो ज्ञानवान होतो.
शकुनांश्चैव वीक्षेत कार्याकार्येषु चैव हि । तत्प्रकारः पुरस्तात्तु कथितोऽस्ति मया मुने
तो योग्य-अयोग्य कार्यात शकुनही पाहू शकतो; त्याचा उपाय मी आधीच सांगितला आहे, हे मुनी.
नवरात्रे पठेन्नित्यं शारदीयेऽतिभक्तितः । तस्याम्बिका तु सन्तुष्टा ददातीच्छाधिकं फलम्
शारदीय नवरात्रात जो मनापासून रोज हे वाचतो, त्याच्यावर अंबिका प्रसन्न होते आणि त्याला इच्छेपेक्षा जास्त फळ देते.
वैष्णवैश्चैव शैवैश्च रमोमा प्रीयते सदा । सौरैश्च गाणपत्यैश्च स्वेष्टशक्तेश्च तुष्टये
वैष्णव आणि शैव भक्तांमुळे राम आणि उमा नेहमी प्रसन्न होतात; सूर्य, गणपती आणि आपल्या आवडत्या शक्तीची उपासना करणाऱ्यांनाही समाधान मिळते.
पठितव्यं प्रयत्नेन नवरात्रचतुष्टये । वैदिकैर्निजगायत्रीप्रीतये नित्यशो मुने
चारही नवरात्रात, वेदपाठ करणाऱ्यांनी आपल्या गायत्रीची कृपा मिळावी म्हणून, हे नेहमी मन लावून वाचावे.
पठितव्यं प्रयत्नेन विरोधो नात्र कस्यचित् । उपासना तु सर्वेषां शक्तियुक्तास्ति सर्वदा
हे नेहमी मनापासून वाचावे; यात कोणाचाही विरोध नाही. सर्वांसाठी शक्तिसहित उपासना नेहमीच आहे.
तच्छक्तेरेव तोषार्थं पठितव्यं सदा द्विजैः । स्त्रीशूद्रो न पठेदेतत्कदापि च विमोहितः
ही शक्ती प्रसन्न व्हावी म्हणून द्विजांनी नेहमी हे वाचावे; स्त्री किंवा शूद्राने, भ्रमित होऊन, हे कधीच वाचू नये.
शृणुयाद्द्विजवक्त्रात्तु नित्यमेवेति च स्थितिः । किं पुनर्बहुनोक्तेन सारं वक्ष्यामि तत्त्वतः
नेहमी द्विजाच्या तोंडून हे ऐकावे; हीच पद्धत आहे. जास्त सांगण्यात काय अर्थ? आता मी खरे सार सांगतो.
वेदसारमिदं पुण्यं पुराणं द्विजसत्तमाः । वेदपाठसमं पाठे श्रवणे च तथैव हि
हे पुराण वेदांचे सार असून पुण्यदायक आहे, हे द्विजश्रेष्ठांनो; वाचन आणि ऐकण्यात, हे वेदपठणासारखेच आहे.
सच्चिदानन्दरूपां तां गायत्रीप्रतिपादिताम् । नमामि ह्रींमयीं देवीं धियो यो नः प्रचोदयात्
सच्चिदानंदस्वरूप, गायत्रीने प्रकट झालेल्या, ह्रींमयी देवीस मी वंदन करतो, जी आमच्या बुद्धीला प्रेरणा देईल.
इति सूतवचः श्रुत्वा नैमिषीयास्तपोधनाः । पूजयामासुरत्युच्चैः सूतं पौराणिकोत्तमम्
सूतांचे हे शब्द ऐकून, नैमिषारण्यातील तपस्वी मोठ्या भक्तीने, पुराणातील श्रेष्ठ सूताचा मोठ्या आनंदाने पूजन करू लागले.
प्रसन्नहृदयाः सर्वे देवीपादाम्बुजार्चकाः । निर्वृतिं परमां प्राप्ताः पुराणस्य प्रभावतः
सर्वजण प्रसन्न मनाने, देवीच्या चरणकमळांची उपासना करणारे, या पुराणाच्या प्रभावाने परम आनंदाला पोहोचले.
नमश्चक्रुः पुनः सूतं क्षमाप्य च मुहुर्मुहुः । संसारवारिधेस्तात प्लवोऽस्माकं त्वमेव हि
त्यांनी पुन्हा पुन्हा सूताला नमस्कार केला, वारंवार क्षमा मागितली: 'तुमच्याशिवाय आम्हाला या संसारसागरातून तारणारा दुसरा कोणी नाही.'
इति स मुनिवराणामग्रतः श्रावयित्वा सकलनिगमगुह्यं दौर्गमेतत्पुराणम् । नतमथ मुनिसङ्घं वर्धयित्वाऽऽशिषाम्बा- चरणकमलभृङ्गो निर्जगामाथ सूतः
म्हणून सर्व मुनींना हे कठीण, वेदांचे गूढ असलेले पुराण ऐकवून, सूतांनी मुनीसंघाला आशीर्वाद दिला आणि मग आईच्या चरणकमळाचा भुंगा होऊन ते निघून गेले.