आदित्यास्तोषिता नित्यं द्वादशास्ये व्यवस्थिताः । गोभेधे चाश्वमेधे च यत्फलं तदवाप्नुयात्
बारा आदित्य नेहमी प्रसन्न राहतात आणि बारा मुखीमध्ये वास करतात; गायींचे विभाजन आणि अश्वमेध यज्ञाचे फळ त्याला मिळते.
शृङ्गिणां शस्त्रिणां चैव व्याघ्रादीनां भयं न हि । न च व्याधिभयं तस्य नैव चाधिः प्रकीर्तितः
शिंग असलेली जनावरे, शस्त्रधारी, वाघ वगैरे यांच्यापासून भीती राहत नाही; त्याला आजाराची भीती नाही, आणि कोणतीही चिंता होत नाही.
न च किञ्चिद्भयं तस्य न च व्याधिः प्रवर्तते । न कुतश्चिद्भयं तस्य सुखी चैवेश्वरो भवेत्
त्याला कोणत्याही गोष्टीची भीती राहत नाही, आजार होत नाही; कुठूनही भीती नसते आणि तो सुखी व स्वामी होतो.
हस्त्यश्वमृगमार्जारसर्पमूषकदर्दुरान् । खरांश्च श्वशृगालांश्च हत्वा बहुविधानपि
हत्ती, घोडा, हरिण, मांजर, साप, उंदीर, बेडूक, गाढव, कुत्रा, कोल्हा आणि असे अनेक प्राणी मारले असले—
मुच्यते नात्र सन्देहो वक्त्रद्वादशधारणात् । वक्त्रत्रयोदशो वत्स रुद्राक्षो यदि लभ्यते
बारा मुखी घातल्याने यात शंका नाही की मुक्ती मिळते; बाळा, जर तेरा मुखी रुद्राक्ष मिळाला—
कार्तिकेयसमो ज्ञेयः सर्वकामार्थसिद्धिदः । रसो रसायनं चैव तस्य सर्वं प्रसिद्ध्यति
तो कार्तिकेयसारखा मानावा, सर्व इच्छा आणि कामांची पूर्ती करणारा आहे; त्याला सर्व रस आणि औषधे यशस्वी होतात.
तस्यैव सर्वभोग्यानि नात्र कार्या विचारणा । मातरं पितरं चैव भ्रातरं वा निहन्ति यः
सर्व सुख उपभोग त्याचाच असतो, यात काहीच विचार करण्याची गरज नाही. जो कोणी आपल्या आईला, वडिलांना किंवा भावाला मारतो—
मुच्यते सर्वपापेभ्यो धारणात्तस्य षण्मुख । चतुर्दशास्यो रुद्राक्षो यदि लभ्येत पुत्रक
हे षण्मुखा, ती घालणाऱ्याला सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते. जर चौदा मुखांचा रुद्राक्ष मिळाला, रे मुला—
धारयेत्सततं मूर्ध्नि तस्य पिण्डः शिवस्य तु । किं मुने बहुनोक्तेन वर्णनेन पुनः पुनः
त्याने तो शिवाचा दाणा नेहमी डोक्यावर घालावा. हे मुनी, पुन्हा पुन्हा सांगण्यात काय अर्थ आहे?
पूज्यते सन्ततं देवैः प्राप्यते च परा गतिः । रुद्राक्ष एकः शिरसा धार्यो भक्त्या द्विजोत्तमैः
देव त्याची नेहमी पूजा करतात आणि तो सर्वोच्च मार्ग प्राप्त करतो. श्रेष्ठ ब्राह्मणांनी भक्तीने एक रुद्राक्ष डोक्यावर घालावा.
षड्विंशद्भिः शिरोमाला पञ्चाशद्धृदयेन तु । कलाक्षैर्बाहुवलये अर्काक्षैर्मणिबन्धनम्
डोक्यावर छावीस दाण्यांची माळ, हृदयावर पन्नास, चंद्राच्या कलांप्रमाणे बाहूंवर आणि सूर्याच्या प्रमाणे मनगटावर दाण्यांचे कडे घालावे.
अष्टोत्तरशतैर्माला पञ्चाशद्भिः षडानन । अथवा सप्तविंशत्या कृत्वा रुद्राक्षमालिकाम्
शंभरआणि आठ दाण्यांची माळ, पन्नास दाणे षडाननासाठी; किंवा सत्तावीस दाण्यांची रुद्राक्षमाळ करून घालावी.
धारणाद्वा जपाद्वापि ह्यनन्तं फलमश्नुते । अष्टोत्तरशतैर्माला रुद्राक्षैर्धार्यते यदि
ती घातल्याने किंवा तिच्यावर जप केल्याने अनंत फळ मिळते. जर शंभरआणि आठ रुद्राक्षांची माळ घातली—
क्षणे क्षणेऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति षण्मुख । त्रिःसप्तकुलमुद्धृत्य शिवलोके महीयते
प्रत्येक क्षणी अश्वमेध यज्ञाचे फळ मिळते, हे षण्मुखा. तीन वेळा सात पिढ्या तारून तो शिवलोकात सन्मानित होतो.
रुद्राक्षजपमालाविधानवर्णनम् ईश्वर उवाच लक्षणं जपमालायाः शृणु वक्ष्यामि षण्मुख । रुद्राक्षस्य मुखं ब्रह्मा बिन्दू रुद्र इतीरितः
रुद्राक्षजपमाळेची पद्धत सांगणे ईश्वर म्हणाले: हे षण्मुखा, मी जपमाळेचे लक्षण सांगतो, ऐक. रुद्राक्षाचे मुख ब्रह्मा, बिंदू रुद्र असे म्हटले आहे.
विष्णुः पुच्छं भवेच्चैव भोगमोक्षफलप्रदम् । पञ्चविंशतिभिश्चाक्षैः पञ्चवक्त्रैः सकण्टकैः
विष्णु हा शेपूट आहे आणि ती भोग व मोक्ष फळ देते. पंचवीस दाणे, पाच मुखे आणि काट्यांसह—
रक्तवर्णैः सितैर्मिश्रैः कृतरन्ध्रविदर्भितैः । अक्षसूत्रं प्रकर्तव्यं गोपुच्छवलयाकृति
लाल आणि पांढऱ्या रंगाचे मिसळलेले दाणे, छिद्रे व खूणा असलेले, गोम्हणाच्या शेपटीच्या कड्यासारखी माळ तयार करावी.
वक्त्रं वक्त्रेण संयोज्य पुच्छं पुच्छेन योजयेत् । मेरुमूर्ध्वमुखं कुर्यात्तदूर्ध्वं नागपाशकम्
मुख मुखाशी आणि शेपूट शेपटाशी जोडावे; मेरु दाणा वरच्या बाजूने ठेवावा आणि त्याच्या वर नागगाठी बांधावी.
एवं संग्रथितां मालां मन्त्रसिद्धिप्रदायिनीम् । प्रक्षाल्य गन्धतोयेन पञ्चगव्येन चोपरि
अशा प्रकारे तयार केलेली माळ मंत्रसिद्धी देते. तिला सुवासिक पाण्याने आणि नंतर पंचगव्याने धुवावी.
ततः शिवाम्भसाऽऽक्षाल्य ततो मन्त्रगणान्न्यसेत् । स्पृष्ट्वा शिवास्त्रमन्त्रेण कवचेनावगुण्ठयेत्
नंतर शिवाच्या पाण्याने धुवावी आणि मग मंत्रगट ठेवावे. शिवास्त्र मंत्राने स्पर्श करून कवचाने झाकावे.
मूलमन्त्रं न्यसेत्पश्चात्पूर्ववत्कारयेत्तथा । सद्योजातादिभिः प्रोक्ष्य यावदष्टोत्तरं शतम्
मूळमंत्र बसवून, पूर्वीप्रमाणे करावे. सद्योजात वगैरे मंत्रांनी एकशेआठ वेळा अभिषेक करावा.
मूलमन्त्रं समुच्चार्य शुद्धभूमौ निधाय च । तस्योपरि न्यसेत्साम्बं शिवं परमकारणम्
मूळमंत्र उच्चारून, शुद्ध भूमीवर ठेवावे आणि त्यावर शिव, हा परमकारण, ठेवावा.
प्रतिष्ठिता भवेन्माला सर्वकामफलप्रदा । यस्य देवस्य यो मन्त्रस्तां तेनैवाभिपूजयेत्
अशी प्रतिष्ठित केलेली माळ सर्व इच्छित फळ देते. ज्या देवतेसाठी आहे, त्या देवतेच्या मंत्राने तिची पूजा करावी.
मूर्ध्नि कण्ठेऽथवा कर्णे न्यसेद्वा जपमालिकाम् । रुद्राक्षमालया चैवं जप्तव्यं नियतात्मना
जपमाळ डोक्यावर, गळ्यात किंवा कानात ठेवावी; किंवा तसेच. संयमी व्यक्तीने रुद्राक्षमाळेवर जप करावा.
कण्ठे मूर्ध्नि हृदि प्रान्ते कर्णे बाहुयुगेऽथवा । रुद्राक्षधारणं नित्यं भक्त्या परमया युतः
गळ्यात, डोक्यावर, हृदयावर, हाताच्या टोकांवर, कानात किंवा दोन्ही हातांवर, जो नेहमी परम भक्तीने रुद्राक्ष घालतो—
किमत्र बहुनोक्तेन वर्णनेन पुनः पुनः । रुद्राक्षधारणं नित्यं तस्मादेतत्प्रशस्यते
याबद्दल पुन्हा पुन्हा सांगण्यात काय अर्थ आहे? म्हणूनच, रुद्राक्ष नेहमी घालणे हेच श्रेष्ठ मानले जाते.
स्नाने दाने जपे होमे वैश्वदेवे सुरार्चने । प्रायश्चित्ते तथा श्राद्धे दीक्षाकाले विशेषतः
स्नान, दान, जप, होम, वैश्वदेव, देवांची पूजा, प्रायश्चित्त, श्राद्ध आणि विशेषतः दीक्षा घेताना—
अरुद्राक्षधरो भूत्वा यत्किञ्चित्कर्म वैदिकम् । कुर्वन्विप्रस्तु मोहेन नरके पतति ध्रुवम्
जर एखादा ब्राह्मण अज्ञानामुळे रुद्राक्ष न घालता कोणतेही वैदिक कर्म करतो, तर तो नक्कीच नरकात जातो.
रुद्राक्षं धारयेन्मूर्ध्नि कण्ठे सूत्रे करेऽथवा । सुवर्णमणिसम्भिन्नं शुद्धं नान्यैर्धृतं शिवम्
रुद्राक्ष डोक्यावर, गळ्यात, दोऱ्यात किंवा हातात घालावा; तो शुद्ध असावा, सोन्या-मण्यांसोबत मिसळलेला नसावा आणि इतरांनी घातलेला नसावा—हेच शुभ आहे.
नाशुचिर्धारयेदक्षं सदा भक्त्यैव धारयेत् । रुद्राक्षतरुसम्भूतवातोद्भूततृणान्यपि
अशुद्ध अवस्थेत रुद्राक्ष घालू नये; तो नेहमी भक्तीनेच घालावा. रुद्राक्षाच्या झाडावरून उडालेल्या गवताचेही—