वसिष्ठो ज्ञातवृत्तांतो गत्वा कैलासपर्वतम् । संपूज्य शंभुं तुष्टाव भक्त्या परमया युतः
वसिष्ठांनी तिची कहाणी समजून घेतली, कैलास पर्वतावर जाऊन शंभूची भक्तीपूर्वक पूजा केली आणि मोठ्या भक्तीने त्याचे स्तवन केले.
वसिष्ठ उवाच। नमो नमः शिवायास्तु शंकराय कपर्दिने । गिरिजार्द्धाङ्गदेहाय नमस्ते चंद्रमौलये
वसिष्ठ म्हणाले: 'शिवाला, शंकराला, जटाधारीला, गिरिजेच्या अर्ध्या देहात वास करणाऱ्याला आणि चंद्रमौळीला मी नमस्कार करतो.'
मृडाय सुखदात्रे ते नमः कैलासवासिने । नीलकण्ठाय भक्तानां भुक्तिमुक्तिप्रदायिने
तुम्हाला नमस्कार, जो सुख देणारा, कैलासावर राहणारा, निळ्या गळ्याचा, भक्तांना भोग आणि मोक्ष देणारा आहे.
शिवाय शिवरूपाय प्रपन्नभयहारिणे । नमो वृषभवाहाय शरण्याय परात्मने
शिवाला, शुभ स्वरूप असणाऱ्या, शरण आलेल्यांचा भयं दूर करणाऱ्या, वृषभावर बसणाऱ्या, सर्वांचा आधार असणाऱ्या आणि परात्मा असणाऱ्या तुला नमस्कार.
ब्रह्मविष्ण्वीशरूपाय सर्गस्थितिलयेषु च । नमो देवाधिदेवाय वरदाय पुरारये
ब्रह्मा, विष्णू आणि ईश यांच्या रूपात निर्माण, पालन आणि संहार करणाऱ्या, देवांचा देव, वर देणारा, आणि पुराचा शत्रू असणाऱ्या तुला नमस्कार.
यज्ञरूपाय यजतां फलदात्रे नमो नमः । गंगाधराय सूर्येन्दुशिखिनेत्राय ते नमः
यज्ञस्वरूप असणाऱ्या, यज्ञ करणाऱ्यांना फळ देणाऱ्या, गंगाधर, सूर्य, चंद्र आणि अग्नी डोळ्यात असणाऱ्या तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार.
एवं स्तुतः स भगवान्प्रादुरासीज्जगत्पतिः । वृषारूढोऽम्बिकोपेतः कोटिसूर्यसमप्रभः
अशा प्रकारे स्तुती केल्यावर, जगाचा स्वामी, वृषभावर बसलेला, अंबिकेसह, कोटी सूर्यांसारखा तेजस्वी भगवान प्रकट झाला.
रजताचलसंकाशस्त्रिनेत्रश्चंद्रशेखरः। प्रणतं परितुष्टात्मा प्रोवाच मुनिसत्तमम्
तो चांदीच्या पर्वतासारखा, तीन डोळ्यांचा, चंद्रकोरीने शोभलेला होता. त्याचे मन संतुष्ट होते आणि त्याने वाकलेला श्रेष्ठ ऋषीला बोलले.
श्रीभगवानुवाच। वरं वरय विप्रर्षे यत्ते मनसि वर्तते । इत्युक्तस्तं प्रणम्येला पुँस्त्वमभ्यर्थयन्मुनिः
श्रीभगवान म्हणाले: 'हे श्रेष्ठ ऋषी, तुझ्या मनात जे आहे ते वर माग.' असे म्हणून, त्या ऋषीने वाकून पुरुषत्व मागितले.
अथ प्रसन्नो भगवानुवाच मुनिसत्तमम् । मासं पुमान्स भविता मासं नारी भविष्यति
मग प्रसन्न होऊन भगवान म्हणाले: 'एक महिना तू पुरुष राहशील आणि एक महिना स्त्री राहशील.'
इति प्राप्य वरं शंभोर्महर्षिर्जगदम्बिकाम् । वरदानोन्मुखीं देवीं प्रणनाम महेश्वरीम्
शंभूंकडून असा वर मिळाल्यावर, महर्षीने वर देण्यासाठी तयार असलेल्या जगदंबा महेश्वरीस वंदन केले.
कोटिचंद्रकलाकान्तिं सुस्मितां परिपूज्य च । तुष्टाव भक्त्या सततमिलायाः पुंस्त्वकाम्यया
कोटी चंद्रकिरणांसारखी तेजस्वी, सुंदर हसणाऱ्या तिला त्याने भक्तीने नेहमी पूजले आणि इलाकडून पुरुषत्व मिळावे म्हणून स्तुती केली.
जय देवि महादेवि भक्तानुग्रहकारिणि । जय सर्वसुराराध्ये जयानंतगुणालये
जय देवी, महादेवी, भक्तांवर कृपा करणारी! सर्व देवांनी पूजलेली, अनंत गुणांची खाण असलेल्या तुला जय हो.
नमो नमस्ते देवेशि शरणागतवत्सले । जय दुर्गे दु:खहंत्रि दुष्टदैत्यनिषूदिनि
देवेशी, शरण आलेल्यांवर प्रेम करणारी, तुला पुन्हा पुन्हा नमस्कार. दुर्गे, दुःख दूर करणारी, वाईट दैत्यांचा नाश करणारी, तुला जय हो.
भक्तिगम्ये महामाये नमस्ते जगदम्बिके । संसारसागरोत्तारपोतीभूतपदाम्बुजे
भक्तीने प्राप्त होणाऱ्या, महा मायेला, जगदंबेला नमस्कार. तुझे कमळासारखे पाय संसाराच्या समुद्रातून तारण्यासाठी नौका आहेत.
ब्रह्मादयोऽपि विबुधास्त्वत्पादांबुजसेवया । विश्वसर्गस्थितिलयप्रभुत्वं समवाप्नुयुः
ब्रह्मा आणि इतर देवसुद्धा तुझ्या पावन पायांची सेवा करून सृष्टी, पालन आणि संहार यांचे प्रभुत्व मिळवतात.
प्रसन्ना भव देवेशि चतुर्वर्गप्रदायिनि । कस्त्वां स्तोतुं क्षमो देवि केवलं प्रणतोऽस्म्यहम्
देवेशी, चार पुरुषार्थ देणारी, प्रसन्न हो. देवी, तुला स्तुती करायला कोण समर्थ आहे? मी फक्त तुझ्या चरणी वाकतो.
एवं स्तुता भगवती दुर्गा नारायणी परा । भक्त्या वसिष्ठमुनिना प्रसन्ना तत्क्षणादभूत्
अशा प्रकारे वसिष्ठ ऋषीने भक्तीने स्तुती केल्यावर, भगवती दुर्गा नारायणी लगेच प्रसन्न झाली.
तदोवाच महादेवी प्रणतार्तिहरी मुनिम् । सुद्युम्नभवनं गत्वा कुरु भक्त्या मदर्चनम्
मग महादेवी, शरण आलेल्यांचे दुःख दूर करणारी, त्या ऋषीला म्हणाली: 'सुध्युम्नाच्या घरी जाऊन भक्तीने माझी पूजा कर.'
सुद्युम्नं श्रावय प्रीत्या पुराणं मत्प्रियंकरम् । देवीभागवतं नाम नवाहोभिर्द्विजोत्तम
'सुध्युम्नाला प्रेमाने माझ्या आवडीचे, देवीभागवत नावाचे पुराण नव्हा दिवस सांग, हे श्रेष्ठ द्विजा.'
श्रवणादेव सततं पुंस्त्वमस्य भविष्यति । इत्युक्त्वा च तिरोधानं गच्छतःस्म शिवेश्वरौ
फक्त ऐकल्यानेच त्याला पुन्हा कायम पुरुषत्व मिळेल, असं शिव आणि पार्वती म्हणाले आणि मग ते दोघं तिथून अदृश्य झाले.
वसिष्ठस्तां दिशं नत्वा समागत्याश्रमं निजम् । समाहूय च सुद्युम्नं देव्याराधनमादिशत्
वसिष्ठांनी त्या दिशेला वंदन करून आपल्या आश्रमात परत आले आणि सुद्युम्नाला बोलावून देवीची पूजा करायला सांगितली.
आश्विनस्य सिते पक्षे संपूज्य जगदंबिकाम् । नवरात्रविधानेन श्रावयामास भूपतिम्
आश्विन महिन्याच्या शुक्ल पक्षात, नवरात्राच्या विधीने जगदंबेची पूजा करून, त्यांनी ती कथा राजाला ऐकवली.
श्रुत्वा भक्त्यापि सुद्युम्नः श्रीमद्भागवतामृतम् । प्रणम्याभ्यर्च्य च गुरुं लेभे पुंस्त्वं निरंतरम्
सुद्युम्नाने भक्तीभावाने श्रीमद्भागवताचं अमृत ऐकलं, गुरूंना वंदन करून त्यांची पूजा केली आणि त्याला अखंड पुरुषत्व प्राप्त झालं.
राज्यासनेऽभिषिक्तस्तु वसिष्ठेन महर्षिणा । भुवं शशास धर्मेण प्रजाश्चैवानुरंजयन्
महर्षी वसिष्ठांनी त्याचा राज्याभिषेक केला आणि त्याने धर्माने पृथ्वीचं राज्य केलं, प्रजेला आनंद दिला.
ईजे च विविधैर्यज्ञैः संपूर्णवरदक्षिणैः । पुत्रेषु राज्यं संदिश्य प्राप देव्याः सलोकताम्
त्याने विविध यज्ञ मोठ्या दानासह केले, मुलांना राज्य सोपवलं आणि शेवटी देवीच्या कृपेने तिच्याच लोकात स्थान मिळवलं.
इति कथितमशेषं सेतिहासं च विप्रा यदि पठति सुभक्त्या मानवो वा शृणोति । स इह सकलकामान्प्राप्य देव्याः प्रसादात्परममृतमथान्ते याति देव्याः सलोकम्
हे सर्व इतिहास ज्याने भक्तीने वाचलं किंवा ऐकलं, त्याला देवीच्या कृपेने सर्व इच्छा इथेच पूर्ण होतात आणि शेवटी तो देवीच्या लोकात जाऊन परम अमृत मिळवतो.
अथ चतुर्थोऽध्यायः सूत उवाच। इति श्रुत्वा कथां दिव्यां विचित्रां कुंभसंभवः । शुश्रूषुः पुनराहेदं विशाखं विनयान्वितः
सूतमुनी म्हणाले: ही अद्भुत आणि दिव्य कथा ऐकून, कुंभसंभवाला पुन्हा ऐकायचं मन झालं आणि त्याने विनयाने विशाखाला विचारलं.
अगस्त्य उवाच। देवसेनापते . देव विचित्रेयं श्रुता कथा । पुनरन्यच्च माहात्म्यं वद भागवतस्य मे
अगस्त्य म्हणाले: देवसेनापती, ही अद्भुत कथा मी ऐकली; आता मला भागवताचं आणखी माहात्म्य सांग.
स्कन्द उवाच। मित्रावरुणसंभूत मुने शृणु कथामिमाम् । यत्रैकदेश महिमा प्रोक्ता भागवतस्य तु
स्कंद म्हणाले: मित्रावरुणापासून जन्मलेल्या ऋषी, ही कथा ऐक, ज्यात भागवताचं थोडं माहात्म्य सांगितलं आहे.