ब्राह्मणः शूद्रयाजी च याति देवी च तद्गृहात् । अवीरान्नं च यो भुङ्क्ते तस्माद्याति जगत्प्रसूः
जो ब्राह्मण शूद्रांसाठी यज्ञ करतो, तिथून देवी निघून जाते; आणि जो वीर्यशून्य अन्न खातो, तिथूनही जगदंबा निघून जाते.
तृणं छिनत्ति नखरैस्तैर्वा यो विलिखेन्महीम् । निराशो ब्राह्मणो यत्र तद्गृहाद्याति मत्प्रिया
जो नखांनी गवत कापतो किंवा जमिन खरवडतो, आणि ज्या घरात ब्राह्मण निराश असतो, तिथून माझी प्रिय देवी निघून जाते.
सूर्योदये द्विजो भुङ्क्ते दिवास्वापी च ब्राह्मणः । दिवा मैथुनकारी च यस्तस्माद्याति मत्प्रिया
जो ब्राह्मण सूर्योदयाला जेवतो, दिवसा झोपतो किंवा दिवसा मैथुन करतो, त्याच्या घरातून माझी प्रिय देवी निघून जाते.
आचारहीनो विप्रो यो यश्च शूद्रप्रतिग्रही । अदीक्षितो हि यो मूढस्तस्माद्वै याति मत्प्रिया
जो ब्राह्मण आचारहीन आहे, शूद्रांकडून दान घेतो किंवा मूर्ख आणि दीक्षा न घेतलेला आहे, त्याच्या घरातून माझी प्रिय देवी निघून जाते.
स्निग्धपादश्च नग्नो हि यः शेते ज्ञानदुर्बलः । शश्वद्वदति वाचालो याति सा तद्गृहात्सती
ज्याचे पाय तेलकट असतात, जो नग्न झोपतो, ज्याचं ज्ञान कमी आहे, जो नेहमी बडबड करतो, त्याच्या घरातून सती देवी निघून जाते.
शिरस्नातस्तु तैलेन योऽन्याङ्गं समुपस्पृशेत् । स्वाङ्गं च वादयेद्वाद्यं रुष्टा सा याति तद्गृहात्
जो डोक्याला तेल लावून आंघोळ करतो आणि मग दुसऱ्या अंगाला हात लावतो, किंवा स्वतःच्या अंगावर वाद्य वाजवतो, रागावलेली देवी त्या घरातून निघून जाते.
व्रतोपवासहीनो यः सन्ध्याहीनोऽशुचिर्द्विजः । विष्णुभक्तिविहीनस्तु तस्माद्याति च मत्प्रिया
जो ब्राह्मण व्रत, उपवास आणि संध्यावंदन करत नाही, अपवित्र आहे, विष्णूभक्ती नाही, त्याच्या घरातून माझी प्रिय देवी निघून जाते.
ब्राह्मणं निन्दयेद्यो हि तं च यो द्वेष्टि सन्ततम् । जीवहिंस्रो दयाहीनो याति सर्वप्रसूस्ततः
जो ब्राह्मणाची निंदा करतो किंवा त्याच्यावर नेहमी द्वेष करतो, जो जीवांना त्रास देतो आणि दया नाही, तिथून सर्व जगाची माता निघून जाते.
यत्र यत्र हरेरर्चा हरेरुत्कीर्तनं तथा । तत्र तिष्ठति सा देवी सर्वमङ्गलमङ्गला
जिथे जिथे हरिची पूजा आणि कीर्तन होतं, तिथे सर्व मंगलांची मूळ असलेली देवी वास करते.
यत्र प्रशंसा कृष्णस्य तद्भक्तस्य पितामह । सा च कृष्णप्रिया देवी तत्र तिष्ठति सन्ततम्
जिथे कृष्णाची आणि त्याच्या भक्ताची स्तुती होते, हे पितामह, तिथे कृष्णाला प्रिय असलेली देवी नेहमी वास करते.
यत्र शङ्खध्वनिः शङ्खः शिला च तुलसीदलम् । तत्सेवा वन्दनं ध्यानं तत्र सा परितिष्ठति
जिथे शंखाचा आवाज, शंख, दगड किंवा तुळशीचे पान असते, जिथे सेवा, पूजन किंवा ध्यान असते, तिथे ती देवी वास करते.
शिवलिङ्गार्चनं यत्र तस्य चोत्कीर्तनं शुभम् । दुर्गार्चनं तद्गुणाश्च तत्र पद्मनिवासिनी
जिथे शिवलिंगाचे पूजन आणि त्याचे मंगल कीर्तन होते, जिथे दुर्गेचे पूजन आणि तिच्या गुणांचे गायन होते, तिथे कमलात राहणारी देवी वास करते.
विप्राणां सेवनं यत्र तेषां च भोजनं शुभम् । अर्चनं सर्वदेवानां तत्र पद्ममुखी सती
जिथे ब्राह्मणांची सेवा आणि त्यांना मंगल भोजन दिले जाते, जिथे सर्व देवतांचे पूजन होते, तिथे कमलासारखा मुख असलेली, सती देवी वास करते.
इत्युक्त्वा च सुरान्सर्वान् रमामाह रमापतिः । क्षीरोदसागरे जन्म कलयाकलयेति च
अशी वाणी सर्व देवांना सांगून, लक्ष्मीपतींनी रामाला म्हटले, 'क्षीरसागरात जन्म हा केवळ अंशाने आहे, पूर्ण रूपाने नाही.'
इत्युक्त्वा तां जगन्नाथो ब्रह्माणं पुनराह च । मथित्वा सागरं लक्ष्मीं देवेभ्यो देहि पद्मज
असे सांगून, जगन्नाथ पुन्हा ब्रह्माला म्हणाले, 'सागर मथून, हे कमलज, लक्ष्मीला देवांना दे.'
इत्युक्त्वा कमलाकान्तो जगामान्तःपुरं मुने । देवाश्चिरेण कालेन ययुः क्षीरोदसागरम्
असे सांगितल्यावर, लक्ष्मीचे प्रियकर अंतःपुरात गेले, हे मुनी, आणि बराच काळ गेल्यावर देव क्षीरसागराकडे गेले.
मन्थानं मन्दरं कृत्वा कूर्मं कृत्वा च भाजनम् । कृत्वा शेषं मन्थपाशं ममन्थुरसुराः सुराः
मंथनासाठी मंदार पर्वत रवी, कूर्म म्हणजे कासव आधार, आणि शेष हे दोरी केले; मग देव आणि दैत्यांनी सागर मथला.
धन्वन्तरिं च पीयूषमुच्चैःश्रवसमीप्सितम् । नानारत्नं हस्तिरत्नं प्रापुर्लक्ष्मीं सुदर्शनम्
त्यांना धन्वंतरी, अमृत, इच्छित उच्चैःश्रवा, विविध रत्ने, हत्तीचे रत्न, लक्ष्मी आणि सुदर्शन प्राप्त झाले.
वनमालां ददौ सा च क्षीरोदशायिने मुने । सर्वेश्वराय रम्याय विष्णवे वैष्णवी सती
महाळक्ष्मीने वनमाळा क्षीरसागरावर विश्रांती घेणाऱ्या, सर्वांचा सुंदर स्वामी, विष्णूला अर्पण केली.
देवैः स्तुता पूजिता च ब्रह्मणा शङ्करेण च । ददौ दृष्टिं सुरगृहे ब्रह्मशापविमोचनात्
देव, ब्रह्मा आणि शंकर यांनी तिची स्तुती व पूजा केली; तिने देवांच्या घरावर कृपादृष्टी टाकली आणि ब्रह्माच्या शापातून त्यांची मुक्तता केली.
प्रापुर्देवाः स्वविषयं दैत्यग्रस्तं भयङ्करम् । महालक्ष्मीप्रसादेन वरदानेन नारद
महालक्ष्मीच्या कृपेने आणि वरामुळे, हे नारद, देवांना दैत्यांनी घेतलेली, भीतीदायक आपली राज्ये पुन्हा मिळाली.
इत्येवं कथितं सर्वं लक्ष्म्युपाख्यानमुत्तमम् । सुखदं सारभूतं च किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
अशा प्रकारे लक्ष्मीची सर्व उत्तम कथा सांगितली, जी आनंददायक आणि सारयुक्त आहे. तुला अजून काय ऐकायचे आहे?
महालक्ष्म्याः ध्यानस्तोत्रवर्णनम् नारद उवाच हरेरुत्कीर्तनं भद्रं श्रुतं तज्ज्ञानमुत्तमम् । ईप्सितं लक्ष्म्युपाख्यानं ध्यानं स्तोत्रं वद प्रभो
नारद म्हणाले: हरिचे मंगल कीर्तन आणि ते श्रेष्ठ ज्ञान मी ऐकले. हे प्रभो, मला इच्छित लक्ष्मीची कथा, तिचे ध्यान आणि स्तोत्र सांग.
श्रीनारायण उवाच स्नात्वा तीर्थे पुरा शक्रो धृत्वा धौते च वाससी । घटं संस्थाप्य क्षीरोदे षड्देवान् पर्यपूजयत्
श्रीनारायण म्हणाले: पूर्वी, एका तीर्थात स्नान करून, स्वच्छ वस्त्रे घालून, इंद्राने क्षीरसागरावर कलश ठेवून सहा देवतांची पूजा केली.
गणेशं च दिनेशं च वह्निं विष्णुं शिवं शिवाम् । एतान् भक्त्या समभ्यर्च्य पुष्पगन्धादिभिस्तदा
त्याने गणेश, सूर्य, अग्नी, विष्णू, शिव आणि शिवा यांची भक्तीने, फुले, सुगंध इत्यादी अर्पण करून पूजा केली.
आवाह्य च महालक्ष्मीं परमैश्वर्यरूपिणीम् । पूजाञ्चकार देवेशो ब्रह्मणा च पुरोधसा
महासंपत्तीचे रूप असलेल्या महालक्ष्मीचे आवाहन करून, देवांचा स्वामी ब्रह्मा पुरोहित असताना तिची पूजा करू लागला.
पुरःस्थितेषु मुनिषु ब्राह्मणेषु गुरौ हरौ । देवादिषु सुदेशे च ज्ञानानन्दं शिवे मुने
मुनी, ब्राह्मण, गुरु, हरि आणि इतर देवता पवित्र स्थळी उपस्थित असताना, तिथे ज्ञान आणि आनंद होता, हे मुनी.
पारिजातस्य पुष्पं च गृहीत्वा चन्दनोक्षितम् । ध्यात्वा देवीं महालक्ष्मीं पूजयामास नारद
पारिजातकाचे चंदन लावलेले फूल घेऊन, महालक्ष्मीचे ध्यान करून, हे नारद, त्याने तिची पूजा केली.
ध्यानं च सामवेदोक्तं यद्दत्तं ब्रह्मणे पुरा । हरिणा तेन ध्यानेन तन्निबोध वदामि ते
आता मी तुला सांगतो, त्या ध्यानाची माहिती ऐक, जी सामवेदात वर्णन केलेली आहे आणि जी हरिने फार पूर्वी ब्रह्माला दिली होती.
सहस्रदलपद्मस्थकर्णिकावासिनीं पराम् । शरत्पार्वणकोटीन्दुप्रभामुष्टिकरां पराम्
त्या हजार पाकळ्यांच्या कमळाच्या मध्यभागी वास करणाऱ्या परमेश्वरीचे ध्यान करावे, जिने शरद ऋतूच्या असंख्य पौर्णिमेच्या चंद्रांसारखी तेजस्विता धारण केली आहे.