देवीमाराधयामास महाभाग्यफलप्रदाम् । मूर्तिं च मृण्मयीं तस्या विधाय पृथिवीपतिः
महाभाग्य देणाऱ्या देवीची उपासना करू लागला; आणि तिची मातीची मूर्ती बनवून पृथ्वीच्या राजाने विधीपूर्वक पूजा केली.
उपासते स्म तां देवीं वाग्भवं स जपन् रहः । निराहारो जितश्वासो नियमव्रतकर्शितः
तो देवीची गुप्तपणे वाग्भव मंत्राने उपासना करत होता; उपवास करून, श्वासावर नियंत्रण ठेवून, नियम व व्रतांनी कृश झाला होता.
एकपादेन सन्तिष्ठन् धरायामनिशं स्थिरः । शतवर्षं जितः कामः क्रोधस्तेन महात्मना
एक पायावर उभा राहून, रात्रंदिवस स्थिर राहिला; शंभर वर्षे, त्या महात्म्याने इच्छा व राग जिंकले.
जे स्थावरतां देव्याश्चरणौ चिन्तयन् हृदि । तस्य तत्तपसा देवी प्रादुर्भूता जगन्मयी
देवीचे चरण मनात आठवत, तो स्थिरता साधला; त्याच्या तपामुळे जगत्स्वरूपा देवी प्रकट झाली.
उवाच वचनं दिव्यं वरं वरय भूमिप । तत आनन्दजनकं श्रुत्वा वाक्यं महीपतिः
तीने दिव्य वचन सांगितले: 'राजा, वर माग.' हे आनंद देणारे वचन ऐकून, पृथ्वीच्या राजाने
वरयामास तान् हृत्स्थान् वरानमरदुर्लभान् । मनुरुवाच जय देवि विशालाक्षि जय सर्वान्तरस्थिते
मनात असलेले, देवतांनाही दुर्मिळ असे वर मागितले; मनू म्हणाला: 'जय हो देवी, विशाल नेत्रांची, सर्वांच्या अंतर्यात राहणारी, तुझे विजय असो.'
मान्ये पूज्ये जगद्धात्रि सर्वमङ्गलमङ्गले । त्वत्कटाक्षावलोकेन पद्मभूः सृजते जगत्
माझ्या पूज्य, वंदनीय, जगाला पालन करणाऱ्या, सर्वात मंगलमय देवी, तुझ्या कृपादृष्टीने कमळातून जन्मलेला ब्रह्मा हे जग निर्माण करतो.
वैकुण्ठः पालयत्येव हरः संहरते क्षणात् । शचीपतिस्त्रिलोक्याश्च शासको भवदाज्ञया
वैकुंठ पालन करतो, हर क्षणात संहार करतो; शचीपती तुझ्या आज्ञेने त्रैलोक्याचा अधिपती आहे.
प्राणिनः शिक्षयत्येव दण्डेन च परेतराट् । यादसामधिपः पाशी पालनं मादृशामपि
यमराज दंडाने प्राण्यांना शिकवतो; जलचरांचा अधिपती, पाशधारी, माझ्यासारख्यांचाही रक्षण करतो.
कुरुते स कुबेरोऽपि निधीनां पतिरव्ययः । हुतभुङ्नैर्ऋतो वायुरीशानः शेष एव च
कुबेरसुद्धा, अमर संपत्तीचा स्वामी, तुझ्या इच्छेने कार्य करतो; अग्निहोत्र, नैरृत, वायू, ईशान, आणि शेषही तुझ्या इच्छेनेच कार्य करतात.
त्वदंशसम्भवा एव त्वच्छक्तिपरिबृंहिताः । अथापि यदि मे देवि वरो देयोऽस्ति साम्प्रतम्
हे सर्व तुझ्या अंशातून जन्मलेले, तुझ्या शक्तीने समर्थ झालेले आहेत; तरी, देवी, या क्षणी जर मला वर द्यायचा असेल,
तदा प्रह्वाः सर्गकार्ये विघ्ना नश्यन्तु मे शिवे । वाग्भवस्यापि मन्त्रस्य ये केचिदुपसेविनः
तर मग, हे शिवे, माझ्या सृष्टीच्या कार्यात येणारे विघ्न नष्ट होवोत; आणि जे वाग्भव मंत्राची उपासना करतात,
तेषां सिद्धिः सत्वरापि कार्याणां जायतामपि । ये संवादमिमं देवि पठन्ति श्रावयन्ति च
त्यांच्या सर्व कार्यात लवकर यश मिळो; आणि जे हे संभाषण वाचतात किंवा इतरांना ऐकवतात, हे देवी,
तेषां लोके भुक्तिमुक्ती सुलभे भवतां शिवे । जातिस्मरत्वं भवतु वक्तृत्वं सौष्ठवं तथा
त्यांना या जगात सुख आणि मुक्ती सहज मिळो, हे शिवे; त्यांना पूर्वजन्माची आठवण, वाक्पटुता आणि उत्तमत्व लाभो.
ज्ञानसिद्धिः कर्ममार्गसंसिद्धिरपि चास्तु हि । पुत्रपौत्रसमृद्धिश्च जायेदित्येव मे वचः
ज्ञानप्राप्ती, कर्ममार्गात यश, आणि मुलाबाळांची भरभराट — हे सर्व माझ्या इच्छेप्रमाणे घडो.
विन्ध्योपाख्यानवर्णनम् श्रीदेव्युवाच भूमिपाल महाबाहो सर्वमेतद्भविष्यति । यत्त्वया प्रार्थितं तत्ते ददामि मनुजाधिप
श्रीदेवी म्हणाली — राजन, बलाढ्य भूपती, तू जे काही मागितलेस ते नक्कीच पूर्ण होईल; मनुष्याधिपती, मी तुला तुझ्या इच्छेप्रमाणे वर देत आहे.
अहं प्रसन्ना दैत्येन्द्रनाशनामोघविक्रमा । वाग्भवस्य जपेनैव तपसा ते सुनिश्चितम्
मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, दैत्यांचा संहार करणारा, अपराजित सामर्थ्य असलेला; तुझ्या वाग्भव जपामुळे आणि तपामुळे हे निश्चितच घडले आहे.
राज्यं निष्कण्टकं तेऽस्तु पुत्रा वंशकरा अपि । मयि भक्तिर्दृढा वत्स मोक्षान्ते सत्पदे भवेत्
तुझे राज्य कोणत्याही अडथळ्याविना असो, तुझे पुत्र वंश वाढवोत; आणि वत्सा, माझ्यावर दृढ भक्ती ठेव, जीवनाच्या शेवटी तुला परमपद मिळेल.
एवं वरान्महादेवी तस्मै दत्त्वा महात्मने । पश्यतस्तु मनोरेव जगाम विन्ध्यपर्वतम्
महादेवीने त्या महात्म्याला हे वर दिल्यावर, मनू पाहत असताना ती देवी विंध्य पर्वताकडे निघून गेली.
योऽसौ विन्ध्याचलो रुद्धः कुम्भोद्भवमहर्षिणा । भानुमार्गावरोधार्थं प्रवृत्तो गगनं स्पृशन्
तो विंध्याचल, जो कुम्भातून जन्मलेल्या ऋषीने थांबवला होता, सूर्याचा मार्ग अडवण्यासाठी आकाशाला गवसणी घालू लागला होता.
सा विन्ध्यवासिनी विष्णोरनुजा वरदेश्वरी । बभूव पूज्या लोकानां सर्वेषां मुनिसत्तम
विंध्यात वास करणारी, वर देणारी, विष्णूची बहीण — ही सर्व लोकांची पूजनीय झाली, हे श्रेष्ठ ऋषी.
ऋषय ऊचुः कोऽसौ विन्ध्याचलः सूत किमर्थं गगनं स्पृशन् । भानुमार्गावरोधं च किमर्थं कृतवानसौ
ऋषी म्हणाले — हा विंध्याचल कोण आहे, सूत? तो आकाशाला का गाठू पाहत होता? आणि त्याने सूर्याचा मार्ग का अडवायचा ठरवला?
कथं च मैत्रावरुणिः पर्वतं तं महोन्नतम् । प्रकृतिस्थं चकारेति सर्वं विस्तरतो वद
मित्र आणि वरुण यांचा पुत्र त्या उंच पर्वताला स्थिर कसा ठेवू शकला? हे सर्व विस्ताराने सांग.
न हि तृप्यामहे साधो त्वदास्यगलितामृतम् । देव्याश्चरित्ररूपाख्यं पीत्वा तृष्णा प्रवर्धते
हे सज्जन, तुझ्या तोंडातून पडणारे अमृत आम्ही पितो, तरी आमची तृष्णा भागत नाही; देवीच्या चरित्राची कथा ऐकण्याची तहान अधिकच वाढते.
सूत उवाच आसीद्विन्ध्याचलो नाम मान्यः सर्वधराभृताम् । महावनसमूहाढ्यो महापादपसंवृतः
सूत म्हणाला — एक विंध्य नावाचा पर्वत होता, सर्व पर्वतांमध्ये मान्य, घनदाट अरण्यांनी आणि मोठ्या वृक्षांनी व्यापलेला.
सुपुष्पितैरनेकैश्च लतागुल्मैस्तु संवृतः । मृगा वराहा महिषा व्याघ्राः शार्दूलका अपि
तो असंख्य फुलांनी बहरलेल्या वेलींनी आणि झुडपांनी आच्छादलेला होता; तिथे हरिण, रानडुक्कर, रानम्हशी, वाघ, आणि बिबटे भरपूर होते.
वानराः शशका ऋक्षाः शृगालाश्च समन्ततः । विचरन्ति सदा हृष्टा पुष्टा एव महोद्यमाः
माकडे, ससे, अस्वले आणि कोल्हे सर्वत्र आनंदाने, पुष्टपणे आणि उत्साहाने वावरत असत.
नदीनदजलाक्रान्तो देवगन्धर्वकिन्नरैः । अप्सरोभिः किम्पुरुषैः सर्वकामफलद्रुमैः
नद्या-ओढ्यांनी भरलेला, देव, गंधर्व, किन्नर, अप्सरा, किम्पुरुष आणि सर्व इच्छा पूर्ण करणाऱ्या वृक्षांनी युक्त असा तो पर्वत होता.
एतादृशे विन्ध्यनगे कदाचित्पर्यटन् महीम् । देवर्षिः परमप्रीतो जगाम स्वेच्छया मुनिः
अशा त्या विंध्य पर्वतावर एकदा, पृथ्वीवर संचार करताना, देवर्षी अत्यंत प्रसन्न होऊन, आपल्या इच्छेने आला.
तं दृष्ट्वा स नगो मङ्क्षु तूर्णमुत्थाय सम्भ्रमात् । पाद्यमर्घ्यं तथा दत्त्वा वरासनमथार्पयत्
त्याला पाहताच तो पर्वत घाईने उठला, आदराने पाद्य, अर्घ्य आणि उत्तम आसन अर्पण केले.