कटूक्तिं तं प्रवदति सोल्मुकं सम्प्रयाति हि । उल्कां ददाति तद्वक्त्रे सततं मम किङ्करः
जो त्याला कडू बोलतो, तो उल्मुक नावाच्या प्रदेशात जातो; माझा सेवक त्याच्या तोंडात नेहमी जळती काडी घालतो.
दण्डेन ताडयेन्मूर्ध्नि तल्लोमाब्दप्रमाणकम् । ततो भवेन्मानवी च विधवा सप्तजन्मसु
त्याच्या डोक्यावर काठीने केसांच्या एका वर्षाएवढा वेळ मार दिला जातो; त्यानंतर तो सात जन्मांसाठी विधवा स्त्री होतो.
सा भुक्त्वा चैव वैधव्यं व्याधियुक्ता ततः शुचिः । या ब्राह्मणी शूद्रभोग्या चान्धकूपे प्रयाति सा
ती विधवापण भोगून, आजारी असूनही नंतर शुद्ध होते; जी ब्राह्मण स्त्री शूद्राच्या भोग्यास जाते, ती अंधाऱ्या खड्ड्यात पडते.
तप्तशौचोदके ध्वान्ते तदाहारी दिवानिशम् । निवसेदतिसन्तप्ता मम दूतेन ताडिता
तिथे ती दिवसरात्र तापलेल्या शुद्धतेच्या पाण्यात, अंधारात अन्न खाते; माझ्या दूताने तिला फार त्रास दिला असतो.
शौचोदके निमग्ना सा यावदिन्द्राश्चतुर्दश । काकी जन्मसहस्राणि शतजन्मानि सूकरी
ती शुद्धतेच्या पाण्यात बुडून चौदा इंद्रांपर्यंत तिथे राहते; ती हजार जन्मांसाठी कावळी, शंभर जन्मांसाठी डुक्कर होते.
शृगाली शतजन्मानि शतजन्मानि कुक्कुटी । पारावती सप्तजन्म वानरी सप्तजन्मसु
ती शंभर जन्मांसाठी कोल्ही, शंभर जन्मांसाठी कोंबडी होते; सात जन्मांसाठी पारवा, सात जन्मांसाठी माकडी होते.
ततो भवेत्सा चाण्डाली सर्वभोग्या च भारते । ततो भवेच्च रजकी यक्ष्मग्रस्ता च पुंश्चली
नंतर ती चांडाळी होते, भारतात सर्वांच्या उपभोग्य होते; त्यानंतर ती धोबिणी, क्षयरोगी आणि वेश्या होते.
ततः कुष्ठयुता तैलकारी शुद्धा भवेत्ततः । निवसेद्वेधने वेश्या पुङ्गी च दण्डताडने
नंतर ती कुष्ठरोगी होऊन तेल काढणारी होते, मग शुद्ध होते; ती खड्ड्यात वेश्या, पुंगी वाजवणारी आणि काठीने मार खाणारी होते.
जलरन्ध्रे वसेद्वेश्या कुलटा देहचूर्णके । स्वैरिणी दलने चैव धृष्टा च शोषणे तथा
वेश्या जलाच्या छिद्रात राहते, कुटणखोर बाई अंगाचा पूड करणाऱ्या ठिकाणी; स्वैरिणी दळणाच्या जागी आणि धाडसी बाई वाळवणाच्या ठिकाणी राहते.
निवसेद्यातनायुक्ता मम दूतेन ताडिता । विण्मूत्रभक्षा सततं यावन्मन्वन्तरं सति
ती यातना भोगत, माझ्या दूताने मार खात राहते; संपूर्ण मन्वंतरभर नेहमी विष्ठा आणि मूत्र खाते.
ततो भवेद्विट्कृमिश्च लक्षवर्षं ततः शुचिः । ब्राह्मणो ब्राह्मणीं गच्छेत्क्षत्रियां वापि क्षत्रियः
मग तो लाखो वर्षे विष्ठेतील किडा होतो; त्यानंतर शुद्ध होऊन, ब्राह्मण ब्राह्मणीला किंवा क्षत्रिय क्षत्रियांना जाऊ शकतो.
वैश्यो वैश्यां च शूद्रा वा शूद्रश्चापि व्रजेद्यदि । सवर्णपरदारैश्च कषायं यान्ति ते जनाः
वैश्य वैश्येला, शूद्र शूद्रेला जाऊ शकतो; पण जर कोणी आपल्या जातीतील दुसऱ्याच्या पत्नीला गेला, तर असे लोक शिक्षेच्या ठिकाणी जातात.
भुक्त्वा कषायतप्तोदं निवसेद्वा शताब्दकम् । ततो विप्रो भवेच्छुद्धस्ततो वै क्षत्रियादयः
शिक्षा भोगून आणि उकळत्या पाण्याचा अनुभव घेऊन, तो तिथे शंभर वर्षे राहतो; मग शुद्ध होऊन ब्राह्मण जन्म घेतो, आणि नंतर इतर जातीही तसेच होतात.
योषितश्चापि शुद्ध्यन्तीत्येवमाह पितामहः । क्षत्रियो ब्राह्मणीं गच्छेद्वैश्यो वापि पतिव्रते
स्त्रियाही अशाच प्रकारे शुद्ध होतात, असं पितामहांनी सांगितलं आहे. क्षत्रियाने ब्राह्मण स्त्रीकडे जावं, किंवा वैश्याने पतिव्रता स्त्रीकडे जावं.
मातृगामी भवेत्सोऽपि शूर्पे च नरके वसेत् । शूर्पाकारैश्च कृमिभिर्ब्राह्मण्या सह भक्षितः
जो आईकडे जातो, तो मातृगामी होतो आणि शूर्प नावाच्या नरकात राहतो; तिथे ब्राह्मणीबरोबर शूर्पासारख्या किड्यांनी त्याला खाल्ले जाते.
प्रतप्तमूत्रभोजी च मम दूतेन ताडितः । तत्रैव यातनां भुङ्क्ते यावदिन्द्राश्चतुर्दश
तो तापलेले मूत्र खातो, माझ्या दूताकडून मार खातो, आणि तिथे चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत यातना भोगतो.
सप्तजन्म वराहश्च छागलश्च ततः शुचिः । करे धृत्वा तु तुलसीं प्रतिज्ञां यो न पालयेत्
सात जन्म तो डुक्कर, मग शेळी होतो, आणि नंतर शुद्ध होतो; पण जर कोणी तुळशी हातात धरून प्रतिज्ञा केली आणि ती पाळली नाही—
मिथ्या वा शपथं कुर्यात्स च ज्वालामुखं व्रजेत् । गङ्गातोयं करे कृत्वा प्रतिज्ञां यो न पालयेत्
किंवा खोटी शपथ घेतली, तर तो ज्वालामुख नावाच्या नरकात जातो; गंगाजल हातात धरून प्रतिज्ञा केली आणि ती पाळली नाही—
शिलां वा देवप्रतिमां स च ज्वालामुखं व्रजेत् । दत्त्वा दक्षिणहस्तं च प्रतिज्ञां यो न पालयेत्
किंवा दगड किंवा देवमूर्तीला स्पर्श करून प्रतिज्ञा पाळली नाही, तर तो ज्वालामुख नरकात जातो; तसेच, उजवा हात देऊन वचन दिले आणि ते पाळले नाही—
स्थित्वा देवगृहे वापि स च ज्वालामुखं व्रजेत् । आस्पृश्य ब्राह्मणं गां च ज्वालावह्निं व्रजेद् द्विजः
किंवा देवळात उभा राहून वचन पाळले नाही, तर तो ज्वालामुख नरकात जातो; द्विजाने ब्राह्मण किंवा गाय स्पर्श करून वचन पाळले नाही, तर तो ज्वाळांच्या अग्नीत जातो.
न पालयेत्प्रतिज्ञां च स च ज्वालामुखं व्रजेत् । मित्रद्रोही कृतघ्नश्च यश्च विश्वासघातकः
जो वचन पाळत नाही, तो ज्वालामुख नरकात जातो; मित्रद्रोही, उपकार विसरणारा, किंवा विश्वासघात करणारा—
मिथ्यासाक्ष्यप्रदश्चैव स च ज्वालामुखं व्रजेत् । एते तत्र वसन्त्येव यावदिन्द्राश्चतुर्दश
खोटी साक्ष देणारा, तोही ज्वालामुख नरकात जातो; हे सर्व तिथे चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत राहतात.
तथाङ्गारप्रदग्धाश्च मम दूतेन ताडिताः । चाण्डालस्तुलसीं स्पृष्ट्वा सप्तजन्म ततः शुचिः
ज्यांना जळत्या कोळशांनी भाजले जाते आणि माझ्या दूताकडून मार मिळतो—चांडाळाने तुळशी स्पर्श केली, तर सात जन्मांनी तो शुद्ध होतो.
म्लेच्छो गङ्गाजलस्पर्शी पञ्चजन्म ततः शुचिः । शिलास्पर्शी विट्कृमिश्च सप्तजन्मसु सुन्दरि
म्लेच्छाने गंगाजल स्पर्श केले, तर पाच जन्मांनी तो शुद्ध होतो; दगड स्पर्श करणारा विष्ठेतील किडा होतो, आणि सात जन्मांनी, सुंदरिये—
अर्चास्पर्शी ब्रह्मकृमिः सप्तजन्म ततः शुचि । दक्षहस्तप्रदाता च सर्पश्च सप्तजन्मसु
देवमूर्तीला स्पर्श करणारा ब्रह्मकिडा होतो, सात जन्मांनी तो शुद्ध होतो; उजवा हात देणारा सात जन्म सर्प होतो.
ततो भवेद् ब्रह्महीनो मानवश्च ततः शुचिः । मिथ्यावादी देवगृहे देवलः सप्तजन्मसु
नंतर तो ब्रह्मरहित मनुष्य होतो, मग शुद्ध होतो; देवळात खोटे बोलणारा सात जन्म देवल होतो.
विप्रादिस्पर्शकारी च व्याघ्रजातिर्भवेद् ध्रुवम् । ततो भवेच्च मूकः स बधिरश्च त्रिजन्मनि
ब्राह्मण किंवा इतरांना स्पर्श करणारा नक्की वाघाच्या जातीचा जन्म घेतो; त्यानंतर तीन जन्म तो मुक आणि बहिरा होतो.
भार्याहीनो बन्धुहीनो वंशहीनस्ततः शुचिः । मित्रद्रोही च नकुलः कृतघ्नश्चापि गण्डकः
पत्नी नसलेला, नातेवाईक नसलेला, किंवा वंश नसलेला—यानंतर शुद्ध होतो; मित्रद्रोही नेवळ होतो, आणि उपकार विसरणारा कांड्या पक्षी होतो.
विश्वासघाती व्याघ्रश्च सप्तजन्मसु भारते । मिथ्यासाक्षी च वक्तव्ये मण्डूकः सप्तजन्मसु
जो विश्वासघात करतो, तो भारतात सात जन्म वाघ होतो; आणि जो खोटे साक्ष देतो, तो सात जन्म बेडूक होतो.
पूर्वान्सप्तापरान्सप्त पुरुषान्हन्ति चात्मनः । नित्यक्रियाविहीनश्च जडत्वेन युतो द्विजः
जो आपले सात पूर्वज आणि सात पुढची संतती नष्ट करतो; आणि जो द्विज रोजच्या विधींकडे दुर्लक्ष करतो, तो मूर्ख बनतो.