तत्रैव यातनां भुङ्क्ते यमदूतेन ताडितः । तित्तिरिः कुलटागामी धृष्टागामी च वायसः
तेथे तो यमदूतांकडून मार खात दुःख भोगतो; कुळटेकडे गेलेला तित्तिरी पक्षी, धर्षिणीकडे गेलेला कावळा होतो.
कोकिलः पुंश्चलीगामी वेश्यागामी वृकः स्मृतः । पुङ्गीगामी सूकरश्च सप्तजन्मनि भारते
पुंश्चलीकडे गेलेला कोकिळा, वेश्येकडे गेलेला लांडगा, आणि पुंगीशी संबंध ठेवणारा सात जन्मे भारतात डुक्कर होतो.
महावेश्याप्रगामी च जायते शाल्मलीतरुः । यो भुङ्क्ते ज्ञानहीनश्च ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः
जो पुरुष मोठ्या वेश्यांशी संबंध ठेवतो किंवा चंद्र-सूर्यग्रहणाच्या वेळी अज्ञानाने अन्न खातो, तो पुढील जन्मी शाल्मली वृक्ष होतो.
अरुन्तुदं स यात्येवाप्यन्नमानाब्दमेव च । ततो भवेन्मानवश्चाप्युदरे रोगपीडितः
तो अरुंतुद नावाच्या ठिकाणी जाऊन तिथे एक वर्षभर अन्न खातो; त्यानंतर तो मनुष्य म्हणून जन्म घेतो, पण त्याच्या पोटात रोग असतो.
गुल्मयुक्तश्च काणश्च दन्तहीनस्ततः शुचिः । वाक्प्रदत्तां स्वकन्यां च योऽन्यस्मै प्रददाति च
तो गाठींनी त्रस्त, एका डोळ्याने आंधळा, दात नसलेला आणि नंतर शुद्ध होतो; जो आपली वचनबद्ध कन्या दुसऱ्याला देतो.
स वसेत्पांसुकुण्डे च तद्भोजी शतवत्सरम् । तद्द्रव्यहारी यः साध्वि पांसुवेष्टे शताब्दकम्
तो वाळूच्या खड्ड्यात राहतो आणि तिथलेच अन्न खातो, शंभर वर्षे; जो सद्गृहस्थ स्त्रीचे धन चोरतो, तो शंभर वर्षे वाळूत गुंडाळून ठेवला जातो.
निवसेच्छरशय्यायां मम दूतेन ताडितः । भक्त्या न पूजयेद्विप्रः शिवलिङ्गं च पार्थिवम्
जो ब्राह्मण भक्तीने पार्थिव शिवलिंगाची पूजा करत नाही, त्याला माझा दूत बाणांच्या शय्येवर मारतो आणि तो तिथे राहतो.
स याति शूलिनः पापाच्छूलप्रोतं सुदारुणम् । स्थित्वा शताब्दं तत्रैव श्वापदः सप्तजन्मसु
पापामुळे तो शिवाच्या त्रिशूळाने भेदलेल्या भयंकर ठिकाणी जातो; तिथे शंभर वर्षे राहून, सात जन्मांसाठी तो रानटी प्राणी होतो.
ततो भवेद्देवलश्च सप्तजन्म ततः शुचिः । करोति कुण्ठितं विप्रं यद्भिया कम्पते द्विजः
नंतर तो सात जन्मांसाठी देव होतो आणि मग शुद्ध होतो; जो ब्राह्मणाला भीतीने थरथर कापायला लावतो.
प्रकम्पने वसेत्सोऽपि विप्रलोमाब्दमेव च । प्रकोपवदना कोपात् स्वामिनं या च पश्यति
तो ब्राह्मणाच्या केसांप्रमाणे एक वर्ष थरथरत राहतो; जो रागाने आपल्या स्वामीकडे कोपयुक्त चेहऱ्याने पाहतो.
कटूक्तिं तं प्रवदति सोल्मुकं सम्प्रयाति हि । उल्कां ददाति तद्वक्त्रे सततं मम किङ्करः
जो त्याला कडू बोलतो, तो उल्मुक नावाच्या प्रदेशात जातो; माझा सेवक त्याच्या तोंडात नेहमी जळती काडी घालतो.
दण्डेन ताडयेन्मूर्ध्नि तल्लोमाब्दप्रमाणकम् । ततो भवेन्मानवी च विधवा सप्तजन्मसु
त्याच्या डोक्यावर काठीने केसांच्या एका वर्षाएवढा वेळ मार दिला जातो; त्यानंतर तो सात जन्मांसाठी विधवा स्त्री होतो.
सा भुक्त्वा चैव वैधव्यं व्याधियुक्ता ततः शुचिः । या ब्राह्मणी शूद्रभोग्या चान्धकूपे प्रयाति सा
ती विधवापण भोगून, आजारी असूनही नंतर शुद्ध होते; जी ब्राह्मण स्त्री शूद्राच्या भोग्यास जाते, ती अंधाऱ्या खड्ड्यात पडते.
तप्तशौचोदके ध्वान्ते तदाहारी दिवानिशम् । निवसेदतिसन्तप्ता मम दूतेन ताडिता
तिथे ती दिवसरात्र तापलेल्या शुद्धतेच्या पाण्यात, अंधारात अन्न खाते; माझ्या दूताने तिला फार त्रास दिला असतो.
शौचोदके निमग्ना सा यावदिन्द्राश्चतुर्दश । काकी जन्मसहस्राणि शतजन्मानि सूकरी
ती शुद्धतेच्या पाण्यात बुडून चौदा इंद्रांपर्यंत तिथे राहते; ती हजार जन्मांसाठी कावळी, शंभर जन्मांसाठी डुक्कर होते.
शृगाली शतजन्मानि शतजन्मानि कुक्कुटी । पारावती सप्तजन्म वानरी सप्तजन्मसु
ती शंभर जन्मांसाठी कोल्ही, शंभर जन्मांसाठी कोंबडी होते; सात जन्मांसाठी पारवा, सात जन्मांसाठी माकडी होते.
ततो भवेत्सा चाण्डाली सर्वभोग्या च भारते । ततो भवेच्च रजकी यक्ष्मग्रस्ता च पुंश्चली
नंतर ती चांडाळी होते, भारतात सर्वांच्या उपभोग्य होते; त्यानंतर ती धोबिणी, क्षयरोगी आणि वेश्या होते.
ततः कुष्ठयुता तैलकारी शुद्धा भवेत्ततः । निवसेद्वेधने वेश्या पुङ्गी च दण्डताडने
नंतर ती कुष्ठरोगी होऊन तेल काढणारी होते, मग शुद्ध होते; ती खड्ड्यात वेश्या, पुंगी वाजवणारी आणि काठीने मार खाणारी होते.
जलरन्ध्रे वसेद्वेश्या कुलटा देहचूर्णके । स्वैरिणी दलने चैव धृष्टा च शोषणे तथा
वेश्या जलाच्या छिद्रात राहते, कुटणखोर बाई अंगाचा पूड करणाऱ्या ठिकाणी; स्वैरिणी दळणाच्या जागी आणि धाडसी बाई वाळवणाच्या ठिकाणी राहते.
निवसेद्यातनायुक्ता मम दूतेन ताडिता । विण्मूत्रभक्षा सततं यावन्मन्वन्तरं सति
ती यातना भोगत, माझ्या दूताने मार खात राहते; संपूर्ण मन्वंतरभर नेहमी विष्ठा आणि मूत्र खाते.
ततो भवेद्विट्कृमिश्च लक्षवर्षं ततः शुचिः । ब्राह्मणो ब्राह्मणीं गच्छेत्क्षत्रियां वापि क्षत्रियः
मग तो लाखो वर्षे विष्ठेतील किडा होतो; त्यानंतर शुद्ध होऊन, ब्राह्मण ब्राह्मणीला किंवा क्षत्रिय क्षत्रियांना जाऊ शकतो.
वैश्यो वैश्यां च शूद्रा वा शूद्रश्चापि व्रजेद्यदि । सवर्णपरदारैश्च कषायं यान्ति ते जनाः
वैश्य वैश्येला, शूद्र शूद्रेला जाऊ शकतो; पण जर कोणी आपल्या जातीतील दुसऱ्याच्या पत्नीला गेला, तर असे लोक शिक्षेच्या ठिकाणी जातात.
भुक्त्वा कषायतप्तोदं निवसेद्वा शताब्दकम् । ततो विप्रो भवेच्छुद्धस्ततो वै क्षत्रियादयः
शिक्षा भोगून आणि उकळत्या पाण्याचा अनुभव घेऊन, तो तिथे शंभर वर्षे राहतो; मग शुद्ध होऊन ब्राह्मण जन्म घेतो, आणि नंतर इतर जातीही तसेच होतात.
योषितश्चापि शुद्ध्यन्तीत्येवमाह पितामहः । क्षत्रियो ब्राह्मणीं गच्छेद्वैश्यो वापि पतिव्रते
स्त्रियाही अशाच प्रकारे शुद्ध होतात, असं पितामहांनी सांगितलं आहे. क्षत्रियाने ब्राह्मण स्त्रीकडे जावं, किंवा वैश्याने पतिव्रता स्त्रीकडे जावं.
मातृगामी भवेत्सोऽपि शूर्पे च नरके वसेत् । शूर्पाकारैश्च कृमिभिर्ब्राह्मण्या सह भक्षितः
जो आईकडे जातो, तो मातृगामी होतो आणि शूर्प नावाच्या नरकात राहतो; तिथे ब्राह्मणीबरोबर शूर्पासारख्या किड्यांनी त्याला खाल्ले जाते.
प्रतप्तमूत्रभोजी च मम दूतेन ताडितः । तत्रैव यातनां भुङ्क्ते यावदिन्द्राश्चतुर्दश
तो तापलेले मूत्र खातो, माझ्या दूताकडून मार खातो, आणि तिथे चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत यातना भोगतो.
सप्तजन्म वराहश्च छागलश्च ततः शुचिः । करे धृत्वा तु तुलसीं प्रतिज्ञां यो न पालयेत्
सात जन्म तो डुक्कर, मग शेळी होतो, आणि नंतर शुद्ध होतो; पण जर कोणी तुळशी हातात धरून प्रतिज्ञा केली आणि ती पाळली नाही—
मिथ्या वा शपथं कुर्यात्स च ज्वालामुखं व्रजेत् । गङ्गातोयं करे कृत्वा प्रतिज्ञां यो न पालयेत्
किंवा खोटी शपथ घेतली, तर तो ज्वालामुख नावाच्या नरकात जातो; गंगाजल हातात धरून प्रतिज्ञा केली आणि ती पाळली नाही—
शिलां वा देवप्रतिमां स च ज्वालामुखं व्रजेत् । दत्त्वा दक्षिणहस्तं च प्रतिज्ञां यो न पालयेत्
किंवा दगड किंवा देवमूर्तीला स्पर्श करून प्रतिज्ञा पाळली नाही, तर तो ज्वालामुख नरकात जातो; तसेच, उजवा हात देऊन वचन दिले आणि ते पाळले नाही—
स्थित्वा देवगृहे वापि स च ज्वालामुखं व्रजेत् । आस्पृश्य ब्राह्मणं गां च ज्वालावह्निं व्रजेद् द्विजः
किंवा देवळात उभा राहून वचन पाळले नाही, तर तो ज्वालामुख नरकात जातो; द्विजाने ब्राह्मण किंवा गाय स्पर्श करून वचन पाळले नाही, तर तो ज्वाळांच्या अग्नीत जातो.