शताब्दाच्छुद्धिमाप्नोति राक्षसः स भवेद् ध्रुवम् । पितॄणां यो विष्णुपदे पिण्डं नैव ददाति च
शंभर वर्षांनी तो शुद्ध होतो; मग तो नक्कीच राक्षस होतो.
स च तिष्ठत्यस्थिकुण्डे स्वलोमाब्दं महोल्बणे । ततः सुयोनिं सम्प्राप्य कुखञ्जः सप्तजन्मसु
जो माणूस विष्णुपदावर पितरांना पिंड देत नाही, तो आपल्या अंगावरील केसांच्या संख्येइतकी वर्षं भयंकर अस्थिकुंडात राहतो. नंतर चांगला जन्म घेऊन, सात जन्म लंगडा आणि अपंग होतो.
भवेन्महादरिद्रश्च ततः शुद्धो हि देहतः । यः सेवते महामूढो गुर्विणीं च स्वकामिनीम्
जो मनुष्य फारच अज्ञानी असून गरोदर स्त्रीची किंवा स्वतःच्या प्रेयसीची सेवा करतो, तो शरीराने शुद्ध असला तरी फार गरीब होतो.
प्रतप्ते ताम्रकुण्डे च शतवर्षं स तिष्ठति । अवीरान्नं च यो भुङ्क्ते ऋतुस्नातान्नमेव च
जो पुरुष नपुंसकाचा किंवा ऋतुमती स्त्रीच्या हातचे अन्न खातो, तो शंभर वर्षे तापलेल्या तांब्याच्या कढईत उभा राहतो.
लोहकुण्डे शताब्दं च स च तिष्ठति तप्तके । स व्रजेद्रजकीं योनिं काकानां सप्तजन्मसु
तो मनुष्य शंभर वर्षे तापलेल्या लोखंडाच्या कढईत उभा राहतो; त्यानंतर त्याला धुणाऱ्याच्या पोटी जन्म मिळतो किंवा सात जन्म कावळा होतो.
महाव्रणी दरिद्रश्च ततः शुद्धी भवेन्नरः । यो हि चर्माक्तहस्तेन देवद्रव्यमुपस्मृशेत्
जो मनुष्य कातडी लागलेल्या हाताने देवाच्या नैवेद्याला स्पर्श करतो, तो मोठ्या फोडांनी आणि दारिद्र्याने ग्रस्त होतो, आणि मग शुद्ध होतो.
शतवर्षप्रमाणं च चर्मकुण्डे स तिष्ठति । यः शूद्रेणाभ्यनुज्ञातो भुङ्क्ते शूद्रान्नमेव च
जो शूद्राच्या परवानगीने किंवा शूद्राच्या हातचे अन्न खातो, तो शंभर वर्षे कातडीच्या कढईत राहतो.
स च तप्तसुराकुण्डे शताब्दं तिष्ठति द्विजः । ततो भवेच्छूद्रयाजी ब्राह्मणः सप्तजन्मसु
तो द्विजही तापलेल्या मद्याच्या कढईत शंभर वर्षे राहतो; त्यानंतर ब्राह्मण सात जन्म शूद्रांसाठी यज्ञ करणारा होतो.
शूद्रश्राद्धान्नभोजी च ततः शुद्धो भवेद्ध ्रुवम् । वाग्दुष्टः कटुको वाचा ताडयेत्स्वामिनं सदा
जो शूद्राच्या श्राद्धातील अन्न खातो, तोही अशाच प्रकारे शुद्ध होतो; आणि जो नेहमी कठोर बोलतो, स्वामीला मारतो—
तीक्ष्णकण्टककुण्डे स तद्भोजी तत्र तिष्ठति । ताडितो यमदूतेन दण्डेन च चतुर्गुणम्
असा मनुष्य तीक्ष्ण काट्यांनी भरलेल्या कढईत राहतो, आणि यमदूताच्या काठीने मार मिळवतो, त्याला चौपट शिक्षा होते.
ततः उच्चैःश्रवाः सप्तजन्मस्वेव ततः शुचि । विषेण जीवनं हन्ति निर्दयो यो हि मानवः
नंतर तो सात जन्म उच्चैःश्रवा जातीचा घोडा होतो आणि मग शुद्ध होतो; पण जो मनुष्य निर्दयपणे विष देऊन जीव मारतो—
विषकुण्डे च तद्भोजी सहस्राब्दं च तिष्ठति । ततो भवेन्नृघाती च व्रणी च शतजन्मसु
तो विषाच्या कढईत हजार वर्षे राहतो; त्यानंतर शंभर जन्म तो माणूसघातकी आणि फोडांनी ग्रस्त होतो.
सप्तजन्मसु कुष्ठी च ततः शुद्धो भवेद् धुवम् । दण्डेन ताडयेद् गां हि वृषञ्च वृषवाहकः
सात जन्म तो कुष्ठरोगी होतो आणि मग निश्चितच शुद्ध होतो; जो काठीने गायीला किंवा बैलाला मारतो—
भृत्यद्वारा स्वतन्त्रो वा पुण्यक्षेत्रे च भारते । प्रतप्ते तैलकुण्डेऽग्नौ तिष्ठति स्म चतुर्युगम्
आपल्या नोकरामार्फत किंवा स्वतःच्या हाताने, अगदी पुण्यभूमीतही, तो तापलेल्या तेलाच्या कढईत चार युगे उभा राहतो.
गवां लोमप्रमाणाब्दं वृषो भवति तत्परम् । कुन्तेन हन्ति यो जीवं वह्निलोहेन हेलया
गायीच्या केसांच्या संख्येइतकी वर्षे तो बैल होतो; आणि जो टोकदार भाला किंवा तापलेल्या लोखंडाने, तुच्छतेने, जीव मारतो—
कुन्तकुण्डे वसेत्सोऽपि वर्षाणामयुतं सति । ततः सुयोनिं सम्प्राप्य चोदरे व्याधिसंयुतः
तो मनुष्य दहा हजार वर्षे भाल्यांच्या कढईत राहतो; नंतर चांगल्या पोटी जन्म घेऊन पोटाच्या आजारांनी त्रस्त होतो.
जन्मनैकेन क्लेशेन ततः शुद्धो भवेन्नरः । यो भुङ्क्ते च वृथा मांसं मांसलोभी द्विजाधमः
एका जन्मात दुःख भोगून मग तो मनुष्य शुद्ध होतो; पण जो द्विज अधम मांसाचे लोभाने विनाकारण मांस खातो—
हरेरनैवेद्यभोजी कृमिकुण्डं प्रयाति सः । स्वलोममानवर्षं च तद्भोजी तत्र तिष्ठति
जो विष्णूंसाठी नसलेला नैवेद्य खातो, तो किड्यांच्या कढईत जातो; आणि आपल्या शरीरावरील केसांच्या संख्येइतकी वर्षे तिथे राहतो.
ततो भवेन्म्लेच्छजातिस्त्रिजन्मनि ततो द्विजः । ब्राह्मणः शूद्रयाजी च शूद्रश्राद्धान्नभोजकः
नंतर तो तीन जन्म म्लेच्छ कुळात जन्म घेतो, मग द्विज होतो; ब्राह्मण जर शूद्रांसाठी यज्ञ करतो किंवा शूद्राच्या श्राद्धातील अन्न खातो—
शूद्राणां शवदाही च पूयकुण्डे वसेद् ध्रुवम् । यावल्लोमप्रमाणाब्दं यमदण्डेन सुव्रते
जो शूद्रांच्या मृतदेहांची जाळणी करतो, तो नक्कीच पूयाच्या कढईत राहतो, आपल्या शरीरावरील केसांच्या संख्येइतकी वर्षे, आणि यमाच्या काठीने मार खातो, हे सुजनांनो.
ताडितो यमदूतेन तद्भोजी तत्र तिष्ठति । ततो भारतमागत्य स शूद्रः सप्तजन्मसु
यमदूतांनी मार खाल्ल्यावर तो तिथेच ते अन्न खात राहतो; नंतर भारतात येऊन तो सात जन्मांसाठी शूद्र म्हणून जन्म घेतो.
महारोगी दरिद्रश्च बधिरो मूक एव च । कृष्णं पद्मं च के यस्य तं सर्पं हन्ति यो नरः
तो मोठ्या आजारांनी त्रस्त, गरीब, बहिरा आणि मुका होतो; ज्याच्या कमळात आणि कृष्णात साप असतो, तो साप मारणारा मनुष्य नष्ट होतो.
स्वलोममानवर्षं च सर्पकुण्डं प्रयाति सः । सर्पेण भक्षितः सोऽथ यमदूतेन ताडितः
तो आपल्या केसांच्या संख्येप्रमाणे एक वर्ष सापाच्या विहिरीत जातो; तिथे साप त्याला खातो आणि यमदूत त्याला मारतात.
वसेच्च सर्पविड्भोजी ततः सर्पो भवेद् ध्रुवम् । ततो भवेन्मानवश्च स्वल्पायुर्दद्रुसंयुतः
तो सापाच्या विष्ठेवर जगतो; त्यानंतर तो नक्कीच साप होतो; नंतर तो मनुष्य होतो, पण त्याचे आयुष्य कमी असते आणि त्याला कुष्ठरोग होतो.
महाक्लेशेन तन्मृत्युः सर्पेण भक्षिताद् ध्रुवम् । विधिप्रदत्तजीव्यांश्च क्षुद्रजन्तूंश्च हन्ति यः
सापाने खाल्ल्यावर आणि मोठ्या यातना भोगून त्याचा मृत्यू निश्चित होतो; जो विधीने दिलेले आयुष्य असलेल्या लहान प्राण्यांना मारतो.
स दंशमशयोः कुण्डे जन्तुमानाब्दमेव च । दिवानिशं भक्षितस्तैरनाहारश्च शब्दवान्
तो दंश करणाऱ्या प्राण्यांच्या विहिरीत एक वर्ष राहतो; दिवसरात्र ते प्राणी त्याला खातात, तो उपाशी राहतो आणि आवाज करतो.
हस्तपादादिबद्धश्च यमदूतेन ताडितः । ततो भवेत्क्षुद्रजन्तुर्जातिश्च यावनी भवेत्
हातपाय बांधून यमदूत त्याला मारतात; त्यानंतर तो लहान प्राणी होतो, त्या जातीचे आयुष्य संपेपर्यंत.
ततो भवेन्मानवश्च सोऽङ्गहीनस्ततः शुचिः । यो मूढो मधुमश्नाति हत्वा च मधुमक्षिकाः
नंतर तो मनुष्य होतो, पण त्याचे काही अवयव नसतात, आणि नंतर तो शुद्ध होतो; जो मूर्ख मधमाशा मारून मध खातो.
स एव गारले कुण्डे जीवमानाब्दकं वसेत् । भक्षितो गरलैर्दग्धो यमदूतेन ताडितः
तो जिवंतपणी विषाच्या विहिरीत एक वर्ष राहतो; विषांनी खाल्ला आणि भाजला जातो, यमदूत त्याला मारतात.
ततो हि मक्षिकाजातिस्ततः शुद्धो भवेन्नरः । दण्डं करोत्यदण्ड्ये च विप्रे दण्डं करोति च
नंतर तो मधमाशांच्या जातीमध्ये जन्म घेतो; त्यानंतर मनुष्य शुद्ध होतो; जो निरपराध किंवा ब्राह्मणाला शिक्षा करतो.