एकाकी मिष्टमश्नाति श्लेष्मकुण्डं प्रयाति च । पूर्णमब्दशतं चैव तद्भोजी तत्र तिष्ठति
जो एकटा बसून चांगले जेवण खातो, तो कफाच्या खड्ड्यात जातो आणि तिथे शंभर वर्षे तेच खात राहतो.
ततः पूर्णशताब्दं च स प्रेतो भारते भवेत् । श्लेष्ममूत्रपरं चैव पूयं भुङ्क्ते ततः शुचिः
नंतर शंभर वर्षे तो भारतात प्रेतात्मा होतो; मग कफ, मूत्र आणि पू खातो आणि त्यानंतर शुद्ध होतो.
पितरं मातरं चैव गुरुं भार्यां सुतं सुताम् । यो न पुष्णात्यनाथं च गरकुण्डं प्रयाति सः
जो आपल्या वडिलांना, आईला, गुरूला, पत्नीला, मुलाला, मुलीला किंवा अनाथाला पोसत नाही, तो विषाच्या खड्ड्यात जातो.
पूर्णमब्दशतं चैव तद्भोजी तत्र तिष्ठति । ततो व्रजेद्भूतयोनिं शतवर्षं ततः शुचिः
तिथे शंभर वर्षे तो तेच खात राहतो; मग शंभर वर्षे भूतयोनीत जन्म घेतो आणि त्यानंतर शुद्ध होतो.
दृष्ट्वातिथिं वक्रचक्षुः करोति यो हि मानवः । पितृदेवास्तस्य जलं न गृह्णन्ति च पापिनः
जो माणूस पाहुण्याकडे वक्रदृष्टीने पाहतो, त्या पाप्याचे पितर आणि देव त्याच्याकडून पाणी स्वीकारत नाहीत.
यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्यादिकानि च । इहैव लभते चान्ते दूषिकाकुण्डमाव्रजेत्
जितकीही पापे असतील, ब्रह्महत्येसह, ती सर्व त्याला इथेच भोगावी लागतात आणि शेवटी तो घाणेरड्या खड्ड्यात जातो.
पूर्णमब्दशतं चैव तद्भोजी तत्र तिष्ठति । ततो व्रजेद्भूतयोनिं शतवर्षं ततः शुचिः
तिथे शंभर वर्षे तो तेच खात राहतो; मग शंभर वर्षे भूतयोनीत जन्म घेतो आणि त्यानंतर शुद्ध होतो.
दत्त्वा द्रव्यं च विप्राय चान्यस्मै दीयते यदि । स तिष्ठति वसाकुण्डे तद्भोजी शतवत्सरम्
जो ब्राह्मणाला दिलेले द्रव्य दुसऱ्याला देतो, तो शंभर वर्षे चरबीच्या खड्ड्यात राहून तेच खातो.
कृकलासो भवेत्सोऽपि भारते सप्तजन्मसु । ततो भवेन्महारौद्रो दरिद्रोऽल्पायुरेव च
नंतर तो भारतात सात जन्म गिधाड होतो; त्यानंतर तो अत्यंत रौद्र, गरीब आणि अल्पायुषी होतो.
पुमांसं कामिनी वापि कामिनीं वा पुमानथ । यः शुक्रं पाययत्येव शुक्रकुण्डं प्रयाति सः
जो पुरुष किंवा स्त्री दुसऱ्याला शुक्र पाजतो किंवा स्वतः पितो, तो शुक्राच्या खड्ड्यात जातो.
पूर्णमब्दशतं चैव तद्भोजी तत्र तिष्ठति । कृमियोनिं शताब्दं च व्रजेद्भूत्वा ततः शुचिः
तिथे शंभर वर्षे तो तेच खात राहतो; मग शंभर वर्षे किड्याच्या योनीत जन्म घेतो आणि त्यानंतर शुद्ध होतो.
सन्ताड्य च गुरुं विप्रं रक्तपातं च कारयेत् । स च तिष्ठत्यसृक्कुण्डे तद्भोजी शतवत्सरम्
जो गुरू किंवा ब्राह्मणाला मारतो किंवा रक्त सांडतो, तो शंभर वर्षे रक्ताच्या खड्ड्यात राहून तेच खातो.
ततो लभेद्व्याघ्रजन्म सप्तजन्मसु भारते । ततः शुद्धिमवाप्नोति मानवश्च क्रमेण ह
नंतर तो भारतात सात जन्म वाघ होतो; त्यानंतर हळूहळू तो मनुष्य शुद्ध होतो.
योऽश्रु तत्याज गायन्तं भक्तं दृष्ट्वा सगद्गदम् । श्रीकृष्णगुणसङ्गीते हसत्येव हि यो नरः
जो श्रीकृष्णाच्या गुणांचे गाणे करणाऱ्या भक्ताला गहिवरून गाताना पाहून अश्रू टाकतो किंवा त्याच्यावर हसतो—
स वसेदश्रुकुण्डे च तद्भोजी शतवर्षकम् । ततो भवेच्च चाण्डालस्त्रिजन्मनि ततः शुचिः
तो अश्रुकुंडात राहतो आणि तिथलं अन्न खातो, शंभर वर्षं. त्यानंतर तो तीन जन्म चांडाळ म्हणून जन्म घेतो, मग तो पुन्हा शुद्ध होतो.
करोति शठता तद्वन्नित्यं सुहृदि यो नरः । कुण्डं गात्रमलानां च स प्रयाति शताब्दकम्
जो माणूस नेहमी आपल्या मित्राशी कपट करतो आणि अंगाची घाण असलेल्या कुंडात स्नान करतो, तो तिथे शंभर वर्षं राहतो.
ततः स गार्दभीं योनिमवाप्नोति त्रिजन्मनि । त्रिजन्मनि च शार्गालीं ततः शुद्धो भवेद् ध्रुवम्
नंतर तो तीन जन्म गाढविणीच्या पोटी जन्म घेतो, पुढचे तीन जन्म कोल्हिणीच्या पोटी जन्म घेतो, आणि मग तो नक्कीच शुद्ध होतो.
बधिरं यो हसत्येव निन्दत्येवाभिमानतः । स वसेत्कर्णविट्कुण्डे तद्भोजी शतवत्सरम्
जो माणूस गर्वाने एखाद्या बहिऱ्या माणसाची हसणूक किंवा निंदा करतो, तो कर्णविटकुंडात शंभर वर्षं राहतो आणि तिथलं अन्न खातो.
ततो भवेत्स बधिरो दरिद्रः सप्तजन्मसु । सप्तजन्मन्यङ्गहीनस्ततः शुद्धिं लभेद् ध्रुवम्
नंतर तो सात जन्म बहिरा आणि गरीब होतो, पुढचे सात जन्म अपंग होतो, आणि मग तो नक्कीच शुद्ध होतो.
लोभात्स्वभरणार्थाय जीविनं हन्ति यो नरः । मज्जाकुण्डे वसेत्सोऽपि तद्भोजी लक्षवत्सरम्
जो माणूस आपल्या दागिन्यांच्या लोभाने एखाद्या जिवंत प्राण्याला मारतो, तो मज्जाकुंडात एक लाख वर्षं राहतो आणि तिथलं अन्न खातो.
ततो भवेच्च शशको मीनश्च सप्तजन्मसु । त्रिजन्मनि वराहश्च कुक्कुटः सप्तजन्मसु
नंतर तो सात जन्म ससा आणि मासा होतो, तीन जन्म डुक्कर होतो, आणि सात जन्म कोंबडा होतो.
एणादयश्च कर्मभ्यस्ततः शुद्धिं लभेद् ध्रुवम् । स्वकन्यापालनं कृत्वा विक्रीणाति च यो नरः
आपल्या कर्मामुळे तो हरण वगैरे प्राण्यांच्या जन्मातही जातो, आणि मग तो नक्कीच शुद्ध होतो. जो माणूस आपल्या मुलीला वाढवून नंतर विकतो—
अर्थलोभान्महामूढो मांसकुण्डं प्रयाति सः । कन्यालोमप्रमाणाब्दं तद्भोजी तत्र तिष्ठति
तो फारच मूढ माणूस धनाच्या लोभाने मांसकुंडात जातो, आणि मुलीच्या अंगावरील केसांच्या संख्येइतकी वर्षं तिथे राहून तिथलं अन्न खातो.
तस्य दण्डप्रहारं च कुर्वन्ति यमकिङ्कराः । मांसभारं मूर्ध्नि कृत्वा रक्तभारं लिहेत्क्षुधा
त्याला यमाचे सेवक काठीने मारतात; डोक्यावर मांसाचा ओझं घेऊन, तो भुकेने रक्ताचा ढीग चाटतो.
ततो हि भारते पापी कन्याविट्कृमिगो भवेत् । षष्टिवर्षसहस्राणि व्याधश्च सप्तजन्मसु
नंतर तो पापी भारतात मुलीच्या विष्ठेतील किडा होतो, साठ हजार वर्षं, आणि सात जन्म शिकारी होतो.
त्रिजन्मनि वराहश्च कुक्कुटः सप्तजन्मसु । मण्डूको हि जलौकाश्च सप्तजन्मसु भारते
तीन जन्म डुक्कर होतो, सात जन्म कोंबडा होतो, आणि भारतात सात जन्म बेडूक व जळव होतो.
सप्तजन्मसु काकश्च ततः शुद्धिं लभेद् ध्रुवम् । व्रतानामुपवासानां श्राद्धादीनां च सङ्गमे
सात जन्म कावळा होतो, आणि मग तो नक्कीच शुद्ध होतो. व्रत, उपवास, श्राद्ध यावेळी—
करोति यः क्षौरकर्म सोऽशुचिः सर्वकर्मसु । स च तिष्ठति कुण्डे च नखादीनाञ्च सुन्दरि
जो माणूस अशा वेळी केस कापण्याचं काम करतो, तो सर्व कर्मांत अशुद्ध ठरतो. सुंदरि, तो नखांच्या वगैरे कुंडात राहतो.
तद्दैवदिनमानाब्दं तद्भोजी दण्डताडितः । सकेशं पार्थिवं लिङ्गं यो वार्चयति भारते
तो तिथे देवांनी मोजलेल्या दिवसांइतकी वर्षं राहतो, तिथलं अन्न खातो आणि काठीने मार खातो. जो भारतात केस असलेलं मातीचं शिवलिंग पूजतो—
स तिष्ठति केशकुण्डे मृद्रेणुमानवर्षकम् । तदन्ते यावनीं योनिं प्रयाति हरकोपतः
तो केसांच्या संख्येइतकी वर्षं केशकुंडात राहतो, धुळीने माखलेला. त्यानंतर शंकराच्या रागामुळे यवन स्त्रीच्या पोटी जन्म घेतो.