नित्यं भक्त्या पक्षमेकं पुण्यक्षेत्रे च भारते । दत्त्वा तस्यै प्रकृष्टानि चोपचाराणि षोडश
जो भक्तीने दररोज पंधरवडा, भारतातील पवित्र स्थळी, तिला सोळा उत्तम उपचार अर्पण करतो—
गोलोके च वसेत्सोऽपि यावदिन्द्राश्चतुर्दश । पुनः सुयोनिं सम्प्राप्य राजराजेश्वरो भवेत्
तो गोलोकात चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत राहतो आणि पुन्हा उत्तम जन्म घेऊन राजांचा राजा होतो.
कार्तिकीपूर्णिमायां च कृत्वा तु रासमण्डलम् । गोपानां शतकं कृत्वा गोपीनां शतकं तथा
कार्तिक पौर्णिमेला रासमंडळ करून, शंभर गवळे आणि शंभर गोपी तयार करून—
शिलायां प्रतिमायां च श्रीकृष्णं राधया सह । भारते पूजयेद्भक्त्या चोपचाराणि षोडश
आणि दगडाच्या मूर्तीत श्रीकृष्ण आणि राधेची, भारतात भक्तीभावाने सोळा उपचारांनी पूजा करतो—
गोलोके वसते सोऽपि यावद्वै ब्रह्मणो वयः । भारतं पुनरागत्य कृष्णे भक्तिं लभेद्दृढाम्
तो गोलोकात ब्रह्मदेवाच्या आयुष्यापर्यंत राहतो आणि पुन्हा भारतात येऊन कृष्णावर दृढ भक्ती मिळवतो.
क्रमेण सुदृढां भक्तिं लब्ध्वा मन्त्रं हरेरहो । देहं त्यक्त्वा च गोलोकं पुनरेव प्रयाति सः
हळूहळू दृढ भक्ती मिळवून, हरीचा मंत्र प्राप्त करून, देह सोडल्यावर तो पुन्हा गोलोकात जातो.
ततः कृष्णस्य सारूप्यं पार्षदप्रवरो भवेत् । पुनस्तत्पतनं नास्ति जरामृत्युहरो भवेत्
मग तो कृष्णासारखा रूप मिळवतो, त्याच्या सेवकांत श्रेष्ठ होतो, पुन्हा कधीही खाली पडत नाही आणि म्हातारपण व मृत्यूपासून मुक्त होतो.
शुक्लां वाप्यथवा कृष्णां करोत्येकादशीं च यः । वैकुण्ठे मोदते सोऽपि यावद्वै ब्रह्मणो वयः
जो कोणी शुक्ल किंवा कृष्ण एकादशी पाळतो, तो ब्रह्मदेवाच्या आयुष्यापर्यंत वैकुंठात आनंद उपभोगतो.
भारते पुनरागत्य कृष्णभक्तिं लभेद्ध्रुवम् । क्रमेण भक्तिं सुदृढां करोत्येकां हरेरहो
पुन्हा भारतात जन्म घेऊन तो नक्कीच कृष्णभक्ती मिळवतो; हळूहळू त्याची एकनिष्ठ आणि दृढ भक्ती हरिप्रती होते, अहो!
देहं त्यक्त्वा च गोलोकं पुनरेव प्रयाति सः । ततः कृष्णस्य सारूप्यं सम्प्राप्य पार्षदो भवेत्
शरीर सोडल्यावर तो पुन्हा गोलोकात जातो; तिथे कृष्णासारखे रूप मिळवून तो त्याचा सेवक होतो.
पुनस्तत्पतनं नास्ति जरामृत्युहरो भवेत् । भाद्रे च शुक्लद्वादश्यां यः शक्रं पूजयेन्नरः
त्या अवस्थेतून पुन्हा खाली पडणे नाही; तो म्हातारपण आणि मृत्यूपासून मुक्त होतो. आणि भद्रे, शुक्ल द्वादशीला जो इंद्राची पूजा करतो—
षष्टिवर्षसहस्राणि शक्रलोके महीयते । रविवारे च संक्रान्त्यां सप्तम्यां शुक्लपक्षके
तो इंद्रलोकात साठ हजार वर्षे सन्मानित होतो. रविवारी, संक्रांतीला आणि शुक्ल पक्षातील सप्तमीला—
सम्पूज्यार्कं हविष्यान्नं यः करोति च भारते । महीयते सोऽर्कलोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश
जो भारतात सूर्याची पूजा करून हविष्य अन्न अर्पण करतो, तो सूर्यलोकात चौदा इंद्रांच्या काळापर्यंत सन्मानित होतो.
भारतं पुनरागत्य चारोगी श्रीयुतो भवेत् । ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां सावित्रीं यो हि पूजयेत्
पुन्हा भारतात येऊन तो निरोगी आणि संपन्न होतो. ज्येष्ठ कृष्ण चतुर्दशीला जो सावित्रीची पूजा करतो—
महीयते ब्रह्मलोके सप्तमन्वन्तरावधि । पुनर्महीं समागत्य श्रीमानतुलविक्रमः
तो ब्रह्मलोकात सात मन्वंतरांपर्यंत सन्मानित होतो. नंतर पुन्हा पृथ्वीवर येऊन तो अतुल संपत्ती आणि शौर्य मिळवतो.
चिरजीवी भवेत्सोऽपि ज्ञानवान्सम्पदा युतः । माघस्य शुक्लपञ्चम्यां पूजयेद्यः सरस्वतीम्
तो दीर्घायुषी, ज्ञानी आणि संपन्न होतो. माघ महिन्यातील शुक्ल पंचमीला जो सरस्वतीची पूजा करतो—
संयतो भक्तितो दत्त्वा चोपचाराणि षोडश । महीयते मणिद्वीपे यावद्ब्रह्म दिवानिशम्
संयम आणि भक्तीने सोळा प्रकारच्या उपचारांनी पूजा करून तो मणिद्वीपात ब्रह्मदेव ज्या काळापर्यंत आहे, त्या काळापर्यंत सन्मानित होतो.
सम्प्राप्य च पुनर्जन्म स भवेत्कविपण्डितः । गां सुवर्णादिकं यो हि ब्राह्मणाय ददाति च
पुन्हा जन्म घेऊन तो कवी आणि पंडित होतो. जो ब्राह्मणाला गायी, सोने वगैरे दान करतो—
नित्यं जीवनपर्यन्तं भक्तियुक्तश्च भारते । गवां लोमप्रमाणाब्दं द्विगुणं विष्णुमन्दिरे
तो भारतात आयुष्यभर भक्तीने युक्त राहतो; गायींच्या केसांच्या दुप्पट वर्षे विष्णुमंदिरात—
मोदते हरिणा सार्धं क्रीडाकौतुकमङ्गलैः । तदन्ते पुनरागत्य राजराजेश्वरो भवेत्
तो हरीसोबत खेळ, आनंद आणि शुभकार्यांमध्ये रमतो. त्यानंतर पुन्हा जन्म घेऊन तो राजांचा राजा होतो.
श्रीमांश्च पुत्रवान्विद्वाञ्ज्ञानवान्सर्वतः सुखी । भोजयेद्योऽपि मिष्टान्नं ब्राह्मणेभ्यश्च भारते
तो श्रीमंत, पुत्रवान, विद्वान, ज्ञानी आणि सर्व प्रकारे सुखी होतो. जो भारतात ब्राह्मणांना गोड पदार्थ खाऊ घालतो—
विप्रलोमप्रमाणाब्दं मोदते विष्णुमन्दिरे । ततः पुनरिहागत्य सुखी च धनवान्भवेत्
तो ब्राह्मणांच्या केसांच्या संख्येइतक्या वर्षे विष्णुमंदिरात आनंद करतो. त्यानंतर पुन्हा इथे येऊन सुखी आणि धनवान होतो.
विद्वान्सुचिरजीवी च श्रीमानतुलविक्रमः । यो वक्ति वा ददात्येव हरेर्नामानि भारते
तो विद्वान, दीर्घायुषी, श्रीमंत आणि अतुलनीय शौर्यवान होतो. जो भारतात हरिनाम सांगतो किंवा देतो—
युगं नाम प्रमाणं च विष्णुलोके महीयते । ततः पुनरिहागत्य स सुखी धनवान्भवेत्
तो युगाच्या प्रमाणात विष्णुलोकात सन्मानित होतो. त्यानंतर पुन्हा इथे येऊन सुखी आणि धनवान होतो.
यदि नारायणक्षेत्रे फलं कोटिगुणं भवेत् । नाम्ना कोटिं हरेर्यो हि क्षेत्रे नारायणे जपेत्
नारायण क्षेत्रात फळ कोटीपटीने वाढते. जो नारायण क्षेत्रात हरिची कोटी नावे जपतो—
सर्वपापविनिर्मुक्तो जीवन्मुक्तो भवेद्ध्रुवम् । न लभेत्स पुनर्जन्म वैकुण्ठे स महीयते
तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो, निश्चितपणे जिवंतपणीच मुक्ती मिळवतो. त्याला पुन्हा जन्म मिळत नाही; तो वैकुंठात सन्मानित होतो.
लभेद्विष्णोश्च सारूप्यं न तस्य पतनं भवेत् । विष्णुभक्तिं लभेत्सोऽपि विष्णुसारूप्यमाप्नुयात्
जो विष्णूच्या स्वरूपाला पोहोचतो, त्याचा कधीही अधःपात होत नाही. त्याला विष्णूची भक्ती मिळते आणि त्यामुळे तो विष्णूच्या समान होतो.
शिवं यः पूजयेन्नित्यं कृत्वा लिङ्गं च पार्थिवम् । यावज्जीवनपर्यन्तं स याति शिवमन्दिरम्
जो माणूस दररोज पृथ्वीच्या मातीपासून लिंग तयार करून शंकराची पूजा करतो, तो आपल्या आयुष्यभर शंकराच्या धामात जातो.
मृदो रेणुप्रमाणाब्दं शिवलोके महीयते । ततः पुनरिहागत्य राजेन्द्रो भारते भवेत्
मातीच्या धुळीच्या कणांइतकी वर्षे तो शंकराच्या लोकात सन्मान मिळवतो; नंतर पुन्हा पृथ्वीवर येऊन भारतात राजा होतो.
शिलां च पूजयेन्नित्यं शिलातोयं च भक्षति । महीयते च वैकुण्ठे यावद्वै ब्रह्मणः शतम्
जो दररोज शिळेची पूजा करतो आणि त्या शिळेवरचं पाणी पितो, तो ब्रह्मदेवाच्या शंभर वर्षांपर्यंत वैकुंठात सन्मानित होतो.