मूर्च्छां सम्प्राप्य राजा च चेतनश्च बभूव ह । आरुरोह यानमन्यद्धनुर्जग्राह सत्वरः
राजा बेशुद्ध पडला, पण पुन्हा शुद्धीवर येऊन लगेच दुसऱ्या रथावर चढला आणि धनुष्य उचलले.
चकार शरजालं च मायया मायिनां वरः । गुहं चच्छाद समरे शरजालेन नारद
माया जाणणाऱ्याने आपल्या मायेमुळे बाणांचा जाळ तयार केला आणि त्या बाणांच्या जाळ्याने, हे नारद, गुहाला रणभूमीत झाकून टाकले.
जग्राह शक्तिमव्यग्रां शतसूर्यसमप्रभाम् । प्रलयाग्निशिखारूपां विष्णोश्च तेजसाऽऽवृताम्
त्याने शंभर सूर्यांसारखी तेजस्वी, प्रलयाच्या आगीच्या ज्वाळेसारखी आणि विष्णूच्या तेजाने वेढलेली अशी एक अचल शक्ती उचलली.
चिक्षेप तां च कोपेन महावेगेन कार्तिके । पपात शक्तिस्तद्गात्रे वह्निराशिरिवोज्ज्वला
त्याने ती शक्ती प्रचंड रागाने आणि वेगाने कार्तिकेयावर फेकली; ती शक्ती जणू अग्नीच्या राशीसारखी त्याच्या अंगावर आदळली.
मूर्च्छां सम्प्राप शक्त्या च कार्तिकेयो महाबलः । काली गृहीत्वा तं क्रोडे निनाय शिवसनिधौ
त्या शक्तीने लागून बलाढ्य कार्तिकेय बेशुद्ध पडला; कालीने त्याला आपल्या मांडीवर घेतले आणि शिवाजवळ नेले.
शिवस्तं चापि ज्ञानेन जीवयामास लीलया । ददौ बलमनन्तं च समुत्तस्थौ प्रतापवान्
शिवाने आपल्या ज्ञानाने सहजपणे त्याला शुद्धीवर आणले, त्याला अमर्याद बळ दिले आणि तो पराक्रमी पुन्हा उभा राहिला.
काली जगाम समरं रक्षितुं कार्तिकस्य या । वीरास्तामनुजग्मुश्च ते च नन्दीश्वरादयः
कार्तिकेयाचे रक्षण करण्यासाठी काली रणभूमीत गेली आणि नंदीश्वर व इतरांचे वीर तिच्या मागे गेले.
सर्वे देवाश्च गन्धर्वा यक्षराक्षसकिन्नराः । वाद्यभाण्डाश्च बहुशः शतशो मधुवाहकाः
सर्व देव, गंधर्व, यक्ष, राक्षस, किन्नर आणि असंख्य वाद्य वाजवणारे, तसेच शेकडो मद्यपान करणारे तेथे गोळा झाले.
सा च गत्वाथ संग्रामं सिंहनादं चकार च । देव्याश्च सिंहनादेन प्रापुर्मूर्च्छां च दानवाः
ती रणभूमीत गेली आणि सिंहासारखा गर्जना केला; देवीच्या त्या गर्जनेने दानव बेशुद्ध झाले.
अट्टाट्टहासमशिवं चकार च पुनः पुनः । दृष्ट्वा पपौ च माध्वीकं ननर्त रणमूर्धनि
ती पुन्हा पुन्हा भयंकर हास्य करू लागली; हे पाहून तिने मद्य प्यायले आणि रणभूमीच्या मध्यभागी नाचू लागली.
उग्रदंष्ट्रा चोग्रदण्डा कोटवी च पपौ मधु । योगिनीडाकिनीनां च गणाः सुरगणादयः
तीव्र दात आणि भयंकर दंड असलेली कोटवीही मद्य प्यायली, तसेच योगिनी, डाकिनी आणि देवांच्या गणांनीही मद्यपान केले.
दृष्ट्वा कालीं शङ्खचूडः शीघ्रमाजौ समाययौ । दानवाश्च भयं प्रापू राजा तेभ्योऽभयं ददौ
कालीला पाहून शंखचूड पटकन युद्धात उतरला; दानवांना भीती वाटली, पण राजाने त्यांना धीर दिला.
काली चिक्षेप वह्निं च प्रलयाग्निशिखोपमम् । राजा निर्वापयामास पार्जन्येन च लीलया
कालीने प्रलयाग्नीच्या ज्वाळेसारखी आग फेकली, पण राजाने सहजपणे पाऊस पाडून ती विझवली.
चिक्षेप वारुणं सा च तीव्रं च महदद्भुतम् । गान्धर्वेण च चिच्छेद दानवेन्द्रश्च लीलया
तिने नंतर तीव्र आणि अद्भुत अशी वारुणास्त्र सोडली, पण दानवांचा राजा गंधर्वास्त्राने ते सहजपणे छेदून टाकले.
माहेश्वरं प्रचिक्षेप काली वह्निशिखोपमम् । राजा जघान तं शीघ्रं वैष्णवेन च लीलया
काळीने, जणू काही ज्वालासारखी प्रखर, महेश्वर अस्त्र सोडले; राजाने क्षणातच, सहजपणे, विष्णूच्या अस्त्राने ते नष्ट केले.
नारायणास्त्रं सा देवी चिक्षेप मन्त्रपूर्वकम् । राजा ननाम तद् दृष्ट्वा चावरुह्य रथादसौ
मग देवीने योग्य मंत्रांनी नारायण अस्त्र सोडले; ते पाहून राजा खाली वाकला आणि रथातून उतरला.
ऊर्ध्वं जगाम तच्चास्त्रं प्रलयाग्निशिखोपमम् । पपात शङ्खचूडश्च भक्त्या तं दण्डवद्भुवि
ते अस्त्र, प्रलयाच्या ज्वाळेसारखे, वर उडाले; शंखचूड भक्तीने जमिनीवर लोटांगण घातले.
ब्रह्मास्त्रं सा च चिक्षेप यत्नतो मन्त्रपूर्वकम् । ब्रह्मास्त्रेण महाराजो निर्वापं च चकार सः
मग देवीने काळजीपूर्वक मंत्रांनी ब्रह्मास्त्र सोडले; राजानेही आपल्या ब्रह्मास्त्राने ते विझवले.
तदा चिक्षेप दिव्यास्त्रं सा देवी मन्त्रपूर्वकम् । राजा दिव्यास्त्रजालेन तन्निर्वाणं चकार च
त्या वेळी देवीने मंत्रांनी दिव्य अस्त्र सोडले; राजाने दिव्य अस्त्रांच्या जाळ्याने ते शांत केले.
तदा चिक्षेप शक्तिं च यत्नतो योजनायताम् । राजा दिव्यास्त्रजालेन शतखण्डां चकार ह
मग तिने मोठ्या प्रयत्नाने, शंभर योजन लांब भाला सोडला; राजाने दिव्य अस्त्रांच्या जाळ्याने तो शंभर तुकड्यांत फोडला.
जग्राह मन्त्रपूतं च देवी पाशुपतं रुषा । निक्षेपणं निरोद्धुं च वाग्बभूवाशरीरिणी
देवीने, रागाने, मंत्रांनी शुद्ध केलेले पाशुपत अस्त्र उचलले; ते सोडणार इतक्यात, एक देहहीन वाणी तिला थांबवण्यासाठी उमटली.
मृत्युः पाशुपते नास्ति नृपस्य च महात्मनः । यावदस्ति च मन्त्रस्य कवचं च हरेरिति
पाशुपत अस्त्रामुळे या महात्मा राजाचा मृत्यू होणार नाही, जोवर त्याच्याकडे मंत्रशक्ती आणि हरिचे कवच आहे.
यावत्सतीत्वमस्त्येव सत्याश्च नृपयोषितः । तावदस्य जरामृत्युर्नास्तीति ब्रह्मणो वचः
जोवर त्याची पत्नी सती आणि सत्यनिष्ठ आहे, तोवर ब्रह्मदेवाच्या वचनाप्रमाणे त्याला ना वार्धक्य येईल ना मृत्यू.
इत्याकर्ण्य भद्रकाली न तच्चिक्षेप शस्त्रकम् । शतलक्षं दानवानां जग्रास लीलया क्षुधा
हे ऐकून भद्रकाळीने ते अस्त्र सोडले नाही; उलट, तिने सहजपणे आणि उपाशीपोटी, शंभर हजार दानव गिळले.
ग्रस्तुं जगाम वेगेन शङ्खचूडं भयङ्करी । दिव्यास्त्रेण सुतीक्ष्णेन वारयामास दानवः
मग ती भीषण देवी वेगाने शंखचूडाला गिळायला धावली; पण दानवाने तीव्र दिव्य अस्त्राने तिला परतवले.
खड्गं चिक्षेप सा देवी ग्रीष्मसूर्योपमं यथा । दिव्यास्त्रेण दानवेन्द्रः शतखण्डं चकार सः
देवीने उन्हाळ्यातील सूर्यासारखा तेजस्वी तलवार फेकला; दानवांचा राजा दिव्य अस्त्राने ती तलवार शंभर तुकड्यांत फोडली.
पुनर्ग्रस्तुं महादेवी वेगेन च जगाम तम् । सर्वसिद्धेश्वरः श्रीमान्ववृधे दानवेश्वरः
पुन्हा महादेवी वेगाने त्याच्यावर तुटून पडली; पण सर्व सिद्धींचा स्वामी, तेजस्वी दानवांचा राजा, अधिक सामर्थ्यवान झाला.
वेगेन मुष्टिना काली कोपयुक्ता भयङ्करी । बभञ्ज च रथं तस्य जघान सारथिं सती
काळीने, संतापाने आणि भीतीदायकपणे, वेगाने तिच्या मुठीने त्याचा रथ फोडला आणि सारथ्याला ठार केले.
सा च शूलं प्रचिक्षेप प्रलयाग्निशिखोपमम् । वामहस्तेन जग्राह शङ्खचूडः स्वलीलया
मग तिने प्रलयाग्नीच्या ज्वाळेसारखे शूल फेकले; शंखचूडाने ते सहजपणे डाव्या हातात पकडले.
मुष्ट्या जघान तं देवी महाकोपेन वेगतः । बभ्राम च तया दैत्यः क्षणं मूर्च्छामवाप च
देवीने प्रचंड वेगाने आणि रागाने त्याला मुठीने मारले; त्या आघाताने दैत्य थोडा वेळ गुंगीत गेला.