देवाः प्रदुद्रुवुः सर्वेऽप्यन्ये नन्दीश्वरादयः । एक एव कार्तिकेयस्तस्थौ समरमूर्धनि
नंदीश्वर आणि इतर सर्व देवता पळून गेले; फक्त कार्तिकेयच युद्धाच्या अगदी पुढे ठाम उभा राहिला.
पर्वतानां च सर्पाणां शिलानां शाखिनां तथा । नृपश्चकार वृष्टिं च दुर्वारां च भयङ्करीम्
राजाने पर्वत, साप, दगड आणि झाडांचीही भयंकर, थांबवता न येणारी वृष्टी केली.
नृपस्य शरवृष्ट्या च प्रहितः शिवनन्दनः । नीहारेण च सान्द्रेण प्रहितो भास्करो यथा
राजाच्या बाणांच्या वर्षावाने शिवपुत्र वेढला गेला, जसे सूर्य घनदाट धुक्याने झाकला जातो.
धनुश्चिच्छेद स्कन्दस्य दुर्वहं च भयङ्करः । बभञ्ज च रथं दिव्यं चिच्छेद रथपीठकान्
त्या भयंकर राजाने स्कंदाचे धनुष्य तोडले, त्याचा दिव्य रथ फोडला आणि रथाचे सर्व भाग उध्वस्त केले.
मयूरं जर्जरीभूतं दिव्यास्त्रेण चकार सः । शक्तिं चिक्षेप सूर्याभां तस्य वक्षस्य घातिनीम्
दिव्य अस्त्राने त्याने मोरवाहनाचे तुकडे केले; सूर्याप्रमाणे तेजस्वी अशी शक्ती त्याने स्कंदाच्या छातीवर फेकली.
क्षणं मूर्च्छां च सम्प्राप बभूव चेतनः पुनः । गृहीत्वा तद्धनुर्दिव्यं यद्दत्तं विष्णुना पुरा
क्षणभर स्कंद बेशुद्ध झाला, मग पुन्हा शुद्धीवर आला; आणि विष्णूने पूर्वी दिलेले ते दिव्य धनुष्य त्याने हातात घेतले.
रत्नेन्द्रसारनिर्माणयानमारुह्य कार्तिकः । शस्त्रास्त्रं च गृहीत्वा च चकार रणमुल्बणम्
कार्तिकेयाने उत्तम रत्नांनी व धातूंनी बनवलेल्या रथावर बसून, आपली शस्त्रास्त्रे हातात घेतली आणि भीषण युद्ध सुरू केले.
सर्पांश्च पर्वतांश्चैव वृक्षांश्च प्रस्तरांस्तथा । सर्वांश्चिच्छेद कोपेन दिव्यास्त्रेण शिवात्मजः
शिवपुत्राने रागाने दिव्य अस्त्राने साप, पर्वत, झाडे आणि दगड सगळेच कापून टाकले.
वह्निं निर्वापयामास पार्जन्येन प्रतापवान् । रथं धनुश्च चिच्छेद शङ्खचूडस्य लीलया
आपल्या तेजाने त्याने पाऊस पाडून आग विझवली आणि सहजपणे शंखचूडाचा रथ व धनुष्य फोडले.
सन्नाहं सारथिं चैव किरीटं मुकुटोज्ज्वलम् । चिक्षेप शक्तिं शुक्लाभां दानवेन्द्रस्य वक्षसि
त्याने दानवराजाच्या कवच, सारथी आणि तेजस्वी मुकुटावर पांढऱ्या प्रकाशासारखी शक्ती फेकून ती त्याच्या छातीवर घातली.
मूर्च्छां सम्प्राप्य राजा च चेतनश्च बभूव ह । आरुरोह यानमन्यद्धनुर्जग्राह सत्वरः
राजा बेशुद्ध पडला, पण पुन्हा शुद्धीवर येऊन लगेच दुसऱ्या रथावर चढला आणि धनुष्य उचलले.
चकार शरजालं च मायया मायिनां वरः । गुहं चच्छाद समरे शरजालेन नारद
माया जाणणाऱ्याने आपल्या मायेमुळे बाणांचा जाळ तयार केला आणि त्या बाणांच्या जाळ्याने, हे नारद, गुहाला रणभूमीत झाकून टाकले.
जग्राह शक्तिमव्यग्रां शतसूर्यसमप्रभाम् । प्रलयाग्निशिखारूपां विष्णोश्च तेजसाऽऽवृताम्
त्याने शंभर सूर्यांसारखी तेजस्वी, प्रलयाच्या आगीच्या ज्वाळेसारखी आणि विष्णूच्या तेजाने वेढलेली अशी एक अचल शक्ती उचलली.
चिक्षेप तां च कोपेन महावेगेन कार्तिके । पपात शक्तिस्तद्गात्रे वह्निराशिरिवोज्ज्वला
त्याने ती शक्ती प्रचंड रागाने आणि वेगाने कार्तिकेयावर फेकली; ती शक्ती जणू अग्नीच्या राशीसारखी त्याच्या अंगावर आदळली.
मूर्च्छां सम्प्राप शक्त्या च कार्तिकेयो महाबलः । काली गृहीत्वा तं क्रोडे निनाय शिवसनिधौ
त्या शक्तीने लागून बलाढ्य कार्तिकेय बेशुद्ध पडला; कालीने त्याला आपल्या मांडीवर घेतले आणि शिवाजवळ नेले.
शिवस्तं चापि ज्ञानेन जीवयामास लीलया । ददौ बलमनन्तं च समुत्तस्थौ प्रतापवान्
शिवाने आपल्या ज्ञानाने सहजपणे त्याला शुद्धीवर आणले, त्याला अमर्याद बळ दिले आणि तो पराक्रमी पुन्हा उभा राहिला.
काली जगाम समरं रक्षितुं कार्तिकस्य या । वीरास्तामनुजग्मुश्च ते च नन्दीश्वरादयः
कार्तिकेयाचे रक्षण करण्यासाठी काली रणभूमीत गेली आणि नंदीश्वर व इतरांचे वीर तिच्या मागे गेले.
सर्वे देवाश्च गन्धर्वा यक्षराक्षसकिन्नराः । वाद्यभाण्डाश्च बहुशः शतशो मधुवाहकाः
सर्व देव, गंधर्व, यक्ष, राक्षस, किन्नर आणि असंख्य वाद्य वाजवणारे, तसेच शेकडो मद्यपान करणारे तेथे गोळा झाले.
सा च गत्वाथ संग्रामं सिंहनादं चकार च । देव्याश्च सिंहनादेन प्रापुर्मूर्च्छां च दानवाः
ती रणभूमीत गेली आणि सिंहासारखा गर्जना केला; देवीच्या त्या गर्जनेने दानव बेशुद्ध झाले.
अट्टाट्टहासमशिवं चकार च पुनः पुनः । दृष्ट्वा पपौ च माध्वीकं ननर्त रणमूर्धनि
ती पुन्हा पुन्हा भयंकर हास्य करू लागली; हे पाहून तिने मद्य प्यायले आणि रणभूमीच्या मध्यभागी नाचू लागली.
उग्रदंष्ट्रा चोग्रदण्डा कोटवी च पपौ मधु । योगिनीडाकिनीनां च गणाः सुरगणादयः
तीव्र दात आणि भयंकर दंड असलेली कोटवीही मद्य प्यायली, तसेच योगिनी, डाकिनी आणि देवांच्या गणांनीही मद्यपान केले.
दृष्ट्वा कालीं शङ्खचूडः शीघ्रमाजौ समाययौ । दानवाश्च भयं प्रापू राजा तेभ्योऽभयं ददौ
कालीला पाहून शंखचूड पटकन युद्धात उतरला; दानवांना भीती वाटली, पण राजाने त्यांना धीर दिला.
काली चिक्षेप वह्निं च प्रलयाग्निशिखोपमम् । राजा निर्वापयामास पार्जन्येन च लीलया
कालीने प्रलयाग्नीच्या ज्वाळेसारखी आग फेकली, पण राजाने सहजपणे पाऊस पाडून ती विझवली.
चिक्षेप वारुणं सा च तीव्रं च महदद्भुतम् । गान्धर्वेण च चिच्छेद दानवेन्द्रश्च लीलया
तिने नंतर तीव्र आणि अद्भुत अशी वारुणास्त्र सोडली, पण दानवांचा राजा गंधर्वास्त्राने ते सहजपणे छेदून टाकले.
माहेश्वरं प्रचिक्षेप काली वह्निशिखोपमम् । राजा जघान तं शीघ्रं वैष्णवेन च लीलया
काळीने, जणू काही ज्वालासारखी प्रखर, महेश्वर अस्त्र सोडले; राजाने क्षणातच, सहजपणे, विष्णूच्या अस्त्राने ते नष्ट केले.
नारायणास्त्रं सा देवी चिक्षेप मन्त्रपूर्वकम् । राजा ननाम तद् दृष्ट्वा चावरुह्य रथादसौ
मग देवीने योग्य मंत्रांनी नारायण अस्त्र सोडले; ते पाहून राजा खाली वाकला आणि रथातून उतरला.
ऊर्ध्वं जगाम तच्चास्त्रं प्रलयाग्निशिखोपमम् । पपात शङ्खचूडश्च भक्त्या तं दण्डवद्भुवि
ते अस्त्र, प्रलयाच्या ज्वाळेसारखे, वर उडाले; शंखचूड भक्तीने जमिनीवर लोटांगण घातले.
ब्रह्मास्त्रं सा च चिक्षेप यत्नतो मन्त्रपूर्वकम् । ब्रह्मास्त्रेण महाराजो निर्वापं च चकार सः
मग देवीने काळजीपूर्वक मंत्रांनी ब्रह्मास्त्र सोडले; राजानेही आपल्या ब्रह्मास्त्राने ते विझवले.
तदा चिक्षेप दिव्यास्त्रं सा देवी मन्त्रपूर्वकम् । राजा दिव्यास्त्रजालेन तन्निर्वाणं चकार च
त्या वेळी देवीने मंत्रांनी दिव्य अस्त्र सोडले; राजाने दिव्य अस्त्रांच्या जाळ्याने ते शांत केले.
तदा चिक्षेप शक्तिं च यत्नतो योजनायताम् । राजा दिव्यास्त्रजालेन शतखण्डां चकार ह
मग तिने मोठ्या प्रयत्नाने, शंभर योजन लांब भाला सोडला; राजाने दिव्य अस्त्रांच्या जाळ्याने तो शंभर तुकड्यांत फोडला.