कामशास्त्रे यन्निरुक्तं रसिकानां यथेप्सितम् । अङ्गप्रत्यङ्गसंश्लेषपूर्वकं स्त्रीमनोहरम्
कामशास्त्रात जे काही सांगितले आहे, रसिकांना जे आवडते, अंग आणि उपांग यांच्या आलिंगनाने जे स्त्रियांना मोहून टाकते—
तत्सर्वं रसशृङ्गारं चकार रसिकेश्वरः । अतीव रम्यदेशे च सर्वजन्तुविवर्जिते
ते सर्व रस आणि शृंगार रसाचा अनुभव त्या रसिकेश्वराने दिला, अत्यंत रम्य आणि इतर कुठलाही जीव नसलेल्या ठिकाणी.
पुष्पचन्दनतल्पे च पुष्पचन्दनवायुना । पुष्पोद्याने नदीतीरे पुष्पचन्दनचर्चिते
फुलांच्या आणि चंदनाच्या पलंगावर, फुलांच्या आणि चंदनाच्या सुगंधी वाऱ्यात, फुलांच्या बागेत, नदीच्या काठावर, फुलांनी आणि चंदनाने सजवलेल्या ठिकाणी.
गहीत्वा रसिको रासे पुष्पचन्दनचर्चिताम् । भूषितो भूषणेनैव रत्नभूषणभूषिताम्
रसिकाने नृत्यात तिला फुलांनी आणि चंदनाने सजवलेली, दागिन्यांनी आणि रत्नांनी अलंकृत केलेली घेतले.
सुरते विरतिर्नास्ति तयोः सुरतिविज्ञयोः । जहार मानसं भर्तुर्लोलया लीलया सती
त्या दोघांना, प्रेमकलेत पारंगत असलेल्या, कधीही प्रेमाच्या खेळात विराम नव्हता; पतिव्रता स्त्रीने आपल्या लीलाविलासाने पतीचे मन जिंकले.
चेतनां रसिकायाश्च जहार रसभाववित् । वक्षसश्चन्दनं राज्ञस्तिलकं विजहार सा
आणि त्या रसिकेची चेतना रस जाणणाऱ्याने जिंकली; तिने राजाच्या छातीवरील चंदन आणि टिळा काढून टाकला.
स च जहार तस्याश्च सिन्दूरं बिन्दुपत्रकम् । तद्वक्षस्युरोजे च नखरेखां ददौ मुदा
त्याने तिच्या कपाळावरील सिंदूर आणि बिंदू-पानाचा ठसा काढला; आणि आनंदाने तिच्या उरोजांवर नखांचे खुणा उमटवल्या.
सा ददौ तद्वामपार्श्वे करभूषणलक्षणम् । राजा तदोष्ठपुटके ददौ रदनदंशनम्
तिने त्याच्या डाव्या बाजूला हत्तीच्या अलंकाराची खूण दिली; राजाने तिच्या ओठांवर दातांचे निशाण उमटवले.
तद्गण्डयुगले सा च प्रददौ तच्चतुर्गुणम् । आलिङ्गनं चुम्बनं च जङ्घादिमर्दनं तथा
तिने त्याच्या गालांवर चारपट अधिक प्रेमाचे चिन्ह दिले; आलिंगन, चुंबन आणि पायांसह इतर अवयवांचे मर्दन केले.
एवं परस्परं क्रीडां चक्रतुस्तौ विजानतौ । सुरते विरते तौ च समुत्थाय परस्परम्
अशा प्रकारे, दोघे जाणकार एकमेकांसोबत खेळत राहिले; प्रेमाचा खेळ संपल्यावर, ते दोघे एकत्र उठले.
सुवेषं चक्रतुस्तत्र यद्यन्मनसि वाञ्छितम् । चन्दनैः कुङ्कुमारक्तैः सा तस्य तिलकं ददौ
तिथे त्यांनी आपल्या मनात जसे वाटले तसे स्वतःला सजवले; चंदन आणि कुंकवाच्या लाल रंगाने तिने त्याला टिळा लावला.
सर्वाङ्गे सुन्दरे रम्ये चकार चानुलेपनम् । सुवासं चैव ताम्बूलं वह्निशुद्धे च वाससी
त्याच्या सुंदर आणि आकर्षक अंगावर तिने सुगंधी लेप लावला; उत्तम वस्त्रे, तांबूल, आणि अग्निप्रसादित वस्त्रे दिली.
पारिजातस्य कुसुमं जरारोगहरं परम् । अमूल्यरत्ननिर्माणमङ्गुलीयकमुत्तमम्
पारिजातकाचे फूल, जे म्हातारपण आणि रोग दूर करते; अनमोल रत्नांनी बनवलेली उत्तम अंगठी.
सुन्दरं च मणिवरं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम् । दासी तवाहमित्येवं समुच्चार्य पुनः पुनः
तीनही लोकांत दुर्मिळ, सुंदर आणि श्रेष्ठ असा मणी; 'मी तुझी दासी आहे' असे पुन्हा पुन्हा म्हणाली.
ननाम परया भक्त्या स्वामिनं गुणशालिनम् । सस्मिता तन्मुखाम्भोजं लोचनाभ्यां पुनः पुनः
ती अत्यंत भक्तीने गुणी स्वामीला वंदन करू लागली; हसत हसत तिने पुन्हा पुन्हा आपल्या डोळ्यांनी त्याच्या कमळासारख्या मुखाकडे पाहिले.
निमेषरहिताभ्यां चाप्यपश्यत्कामसुन्दरम् । स च तां च समाकृष्य चकार वक्षसि प्रियाम्
पलके न लवता तिने त्या कामसौंदर्यवानाकडे पाहिले; आणि त्याने तिला जवळ ओढून आपल्या छातीवर घेतले.
सस्मितं वाससाच्छन्नं ददर्श मुखपङ्कजम् । चुचुम्ब कठिने गण्डे बिम्बोष्ठौ पुनरेव च
त्याने तिच्या हसऱ्या, वस्त्राने झाकलेल्या कमळासारख्या चेहऱ्याकडे पाहिलं आणि तिच्या गालावर घट्टपणे चुंबन घेतलं, पुन्हा तिच्या बिंबासारख्या ओठांवरही चुंबन घेतलं.
ददौ तस्यै वस्त्रयुग्मं वरुणादाहृतं च यत् । तदाहृतां रत्नमालां त्रिषु लोकेषु दुर्लभाम्
त्याने तिला वरुणाने आणलेली दोन सुंदर वस्त्रं दिली आणि तीनही लोकांत दुर्मिळ अशी रत्नांची माळही दिली.
ददौ मञ्जीरयुग्मं च स्वाहाया आहृतं च यत् । केयूरयुग्मं छायाया रोहिण्याश्चैव कुण्डलम्
त्याने तिला स्वाहा हिच्या कडून आणलेली जोड मंजीरं दिली, छाया हिच्या कडून आणलेली जोड केयूरे दिली आणि रोहिणी हिच्या कडून आणलेली कुंडलं दिली.
अङ्गुलीयकरत्नानि रत्याश्च करभूषणम् । शङ्खं च रुचिरं चित्रं यद्दत्तं विश्वकर्मणा
त्याने तिला रती हिच्या कडून आणलेली अंगठ्यांची रत्नं आणि हातातील दागिने दिले, तसेच विश्वकर्म्याने बनवलेला सुंदर, रंगीबेरंगी शंख दिला.
विचित्रपद्मकश्रेणीं शय्यां चापि सुदुर्लभाम् । भूषणानि च दत्त्वा स भूपो हासं चकार ह
त्याने तिला सुंदर कमळांच्या रांगांनी सजवलेली, अतिशय दुर्मिळ अशी शय्या दिली आणि हे सर्व दागिने दिल्यावर राजा हसला.
निर्ममे कबरीभारे तस्या माङ्गल्यभूषणम् । सुचित्रं पत्रकं गण्डमण्डलेऽस्याः समं तथा
त्याने तिच्या केसांच्या रचनेत मंगलदायक असा सुंदर दागिना तयार केला आणि गालावर घालण्यासाठी सुरेख पानाच्या आकाराचं अलंकार बनवलं.
चन्द्रलेखात्रिभिर्युक्तं चन्दनेन सुगन्धिना । परीतं परितश्चित्रैः सार्धं कुङ्कुमबिन्दुभिः
त्या दागिन्यात तीन चंद्रकोरी होत्या, सुगंधी चंदनाने सुशोभित केलेलं होतं आणि आजूबाजूला रंगीत नक्षी व कुंकवाच्या ठिपक्यांनी सजवलेलं होतं.
ज्वलत्प्रदीपाकारं च सिन्दूरतिलकं ददौ । तत्पादपद्मयुगले स्थलपद्मविनिन्दिते
त्याने तिच्या कमळासारख्या, सुंदरतेला लाजवणाऱ्या पायांवर दिव्यासारखा तेजस्वी कुंकवाचा टिळा दिला.
चित्रालक्तकरागं च नखरेषु ददौ मुदा । स्ववक्षसि मुहुर्न्यस्य सरागं चरणाम्बुजम्
त्याने आनंदाने तिच्या नखांवर तेजस्वी लाल आलक्तक लावलं आणि तिचे लालसर कमळपद पुन्हा पुन्हा आपल्या छातीवर ठेवले.
हे देवि तव दासोऽहमित्युच्चार्य पुनः पुनः । रत्नभूषितहस्तेन तां च कृत्वा स्ववक्षसि
'हे देवी, मी तुझा दास आहे' असं पुन्हा पुन्हा उच्चारून, रत्नांनी सजवलेल्या हातांनी तिला आपल्या छातीशी धरलं.
तपोवनं परित्यज्य राजा स्थानान्तरं ययौ । मलये देवनिलये शैले शैले तपोवने
राजाने तपोवन सोडून दुसऱ्या ठिकाणी, मलय पर्वतावर, देवांचे निवासस्थान असलेल्या डोंगरावर आणि प्रत्येक पर्वत, प्रत्येक तपोवनात गेला.
स्थाने स्थानेऽतिरम्ये च पुष्पोद्याने च निर्जने । कन्दरे कन्दरे सिन्धुतीरे चैवातिसुन्दरे
प्रत्येक रम्य स्थळी, एकांत फुलबागेत, प्रत्येक गुहेत आणि सुंदर नदीच्या काठी तो गेला.
पुष्पभद्रानदीतीरे नीरवातमनोहरे । पुलिने पुलिने दिव्ये नद्यां नद्यां नदे नदे
पुष्पभद्रा या शुभ नदीच्या गोड वाऱ्याने मनोहारी झालेल्या तीरावर, प्रत्येक दिव्य वाळवंटात, प्रत्येक नदीत आणि प्रत्येक ओढ्यात तो गेला.
मधौ मधुकराणां च मधुरध्वनिनादिते । विस्पन्दने सुरसने नन्दने गन्धमादने
वसंतात, मधमाशांच्या गोड गूंजांनी भरलेल्या स्थळी, सुंदर नंदन आणि गंधमादन वनात, तसेच देवांच्या बागेत तो रमला.