यथादितिः कश्यपे च वसिष्ठेऽरुन्धती सखी । यथाहल्या गौतमे च देवहूतिश्च कर्दमे
जशी अदिती कश्यपाला, अरुंधती वसिष्ठाला, अहल्या गौतमाला, आणि देवहूती कर्दमाला—
यथा बृहस्पतौ तारा शतरूपा मनौ यथा । यथा च दक्षिणा यज्ञे यथा स्वाहा हुताशने
जशी तारा बृहस्पतीला, शतरूपा मनूला, दक्षिणा यज्ञात, आणि स्वाहा अग्निदेवाला—
यथा शची महेन्द्रे च यथा पुष्टिर्गणेश्वरे । देवसेना यथा स्कन्दे धर्मे भूर्तिर्यथा सती
जशी शची इंद्राला, पुष्टी गणेशाला, देवसेना स्कंदाला, आणि सती भूती धर्माला प्रिय आहे—
सौभाग्या सुप्रिया त्वं च शङ्खचूडे तथा भव । अनेन सार्धं सुचिरं सुन्दरेण च सुन्दरि
तशीच तू, सुंदर स्त्री, शंखचूडाला भाग्यवती आणि प्रिय राहा. या सुंदर पुरुषासोबत दीर्घकाळ सुखाने राहा.
स्थाने स्थाने विहारं च यथेच्छं कुरु सन्ततम् । पश्चात्प्राप्यसि गोलोके श्रीकृष्णं पुनरेव च । चतुर्भुजं च वैकुण्ठे शङ्खचूडे मृते सति
प्रत्येक ठिकाणी, जशी इच्छा असेल तसा आनंद घे, आणि नंतर शंखचूडाच्या मृत्यूनंतर तुला पुन्हा गोलोकात श्रीकृष्ण आणि वैकुंठात चतुर्भुज परमेश्वर प्राप्त होतील.
शङ्खचूडेन सह तुलसीसङ्गमवर्णनम् नारद उवाच विचित्रमिदमाख्यानं भवता समुदाहृतम् । श्रुतेन येन मे तृप्तिर्न कदापि हि जायते
तुलसी आणि शंखचूड यांच्या संगमाचे वर्णन. नारद म्हणाले, 'तुम्ही सांगितलेली ही अद्भुत कथा मी कितीही वेळा ऐकली, तरी कधीच कंटाळा येत नाही.'
ततः परं तु यज्जातं तत्त्वं वद महामते । श्रीनारायण उवाच इत्येवमाशिषं दत्त्वा स्वालयं च ययौ विधिः
आता पुढे काय घडले ते खरीखुरीपणे सांग, हे महाबुद्धिमान. श्रीनारायण म्हणाले, 'अशी आशीर्वाद देऊन ब्रह्मदेव आपल्या लोकात परत गेले.'
गान्धर्वेण विवाहेन जगृहे तां च दानवः । स्वर्गे दुन्दुभिवाद्यं च पुष्पवृष्टिर्बभूव ह
दानवाने गंधर्व विवाह पद्धतीने तिला पत्नी म्हणून स्वीकारले. स्वर्गात दुंदुभी वाजल्या आणि फुलांची वर्षाव झाली.
स रेमे रामया सार्धं वासगेहे मनोरमे । मूर्च्छां सा प्राप तुलसी नवसङ्गमसङ्गता
तो रामेसोबत त्या रम्य निवासस्थानी आनंदाने राहू लागला. तुळशी नव्याने एकरूप झाल्याने तिला आनंदाने बेशुद्धी आली.
निमग्ना निर्जले साध्वी सम्भोगसुखसागरे । चतुःषष्टिकलामानं चतुःषष्टिविधं सुखम्
ती सती त्या सुखाच्या अथांग सागरात पूर्णपणे बुडाली आणि चव्वेचाळीस प्रकारच्या कलांचे, चव्वेचाळीस प्रकारच्या आनंदाचे अनुभव तिने घेतले.
कामशास्त्रे यन्निरुक्तं रसिकानां यथेप्सितम् । अङ्गप्रत्यङ्गसंश्लेषपूर्वकं स्त्रीमनोहरम्
कामशास्त्रात जे काही सांगितले आहे, रसिकांना जे आवडते, अंग आणि उपांग यांच्या आलिंगनाने जे स्त्रियांना मोहून टाकते—
तत्सर्वं रसशृङ्गारं चकार रसिकेश्वरः । अतीव रम्यदेशे च सर्वजन्तुविवर्जिते
ते सर्व रस आणि शृंगार रसाचा अनुभव त्या रसिकेश्वराने दिला, अत्यंत रम्य आणि इतर कुठलाही जीव नसलेल्या ठिकाणी.
पुष्पचन्दनतल्पे च पुष्पचन्दनवायुना । पुष्पोद्याने नदीतीरे पुष्पचन्दनचर्चिते
फुलांच्या आणि चंदनाच्या पलंगावर, फुलांच्या आणि चंदनाच्या सुगंधी वाऱ्यात, फुलांच्या बागेत, नदीच्या काठावर, फुलांनी आणि चंदनाने सजवलेल्या ठिकाणी.
गहीत्वा रसिको रासे पुष्पचन्दनचर्चिताम् । भूषितो भूषणेनैव रत्नभूषणभूषिताम्
रसिकाने नृत्यात तिला फुलांनी आणि चंदनाने सजवलेली, दागिन्यांनी आणि रत्नांनी अलंकृत केलेली घेतले.
सुरते विरतिर्नास्ति तयोः सुरतिविज्ञयोः । जहार मानसं भर्तुर्लोलया लीलया सती
त्या दोघांना, प्रेमकलेत पारंगत असलेल्या, कधीही प्रेमाच्या खेळात विराम नव्हता; पतिव्रता स्त्रीने आपल्या लीलाविलासाने पतीचे मन जिंकले.
चेतनां रसिकायाश्च जहार रसभाववित् । वक्षसश्चन्दनं राज्ञस्तिलकं विजहार सा
आणि त्या रसिकेची चेतना रस जाणणाऱ्याने जिंकली; तिने राजाच्या छातीवरील चंदन आणि टिळा काढून टाकला.
स च जहार तस्याश्च सिन्दूरं बिन्दुपत्रकम् । तद्वक्षस्युरोजे च नखरेखां ददौ मुदा
त्याने तिच्या कपाळावरील सिंदूर आणि बिंदू-पानाचा ठसा काढला; आणि आनंदाने तिच्या उरोजांवर नखांचे खुणा उमटवल्या.
सा ददौ तद्वामपार्श्वे करभूषणलक्षणम् । राजा तदोष्ठपुटके ददौ रदनदंशनम्
तिने त्याच्या डाव्या बाजूला हत्तीच्या अलंकाराची खूण दिली; राजाने तिच्या ओठांवर दातांचे निशाण उमटवले.
तद्गण्डयुगले सा च प्रददौ तच्चतुर्गुणम् । आलिङ्गनं चुम्बनं च जङ्घादिमर्दनं तथा
तिने त्याच्या गालांवर चारपट अधिक प्रेमाचे चिन्ह दिले; आलिंगन, चुंबन आणि पायांसह इतर अवयवांचे मर्दन केले.
एवं परस्परं क्रीडां चक्रतुस्तौ विजानतौ । सुरते विरते तौ च समुत्थाय परस्परम्
अशा प्रकारे, दोघे जाणकार एकमेकांसोबत खेळत राहिले; प्रेमाचा खेळ संपल्यावर, ते दोघे एकत्र उठले.
सुवेषं चक्रतुस्तत्र यद्यन्मनसि वाञ्छितम् । चन्दनैः कुङ्कुमारक्तैः सा तस्य तिलकं ददौ
तिथे त्यांनी आपल्या मनात जसे वाटले तसे स्वतःला सजवले; चंदन आणि कुंकवाच्या लाल रंगाने तिने त्याला टिळा लावला.
सर्वाङ्गे सुन्दरे रम्ये चकार चानुलेपनम् । सुवासं चैव ताम्बूलं वह्निशुद्धे च वाससी
त्याच्या सुंदर आणि आकर्षक अंगावर तिने सुगंधी लेप लावला; उत्तम वस्त्रे, तांबूल, आणि अग्निप्रसादित वस्त्रे दिली.
पारिजातस्य कुसुमं जरारोगहरं परम् । अमूल्यरत्ननिर्माणमङ्गुलीयकमुत्तमम्
पारिजातकाचे फूल, जे म्हातारपण आणि रोग दूर करते; अनमोल रत्नांनी बनवलेली उत्तम अंगठी.
सुन्दरं च मणिवरं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम् । दासी तवाहमित्येवं समुच्चार्य पुनः पुनः
तीनही लोकांत दुर्मिळ, सुंदर आणि श्रेष्ठ असा मणी; 'मी तुझी दासी आहे' असे पुन्हा पुन्हा म्हणाली.
ननाम परया भक्त्या स्वामिनं गुणशालिनम् । सस्मिता तन्मुखाम्भोजं लोचनाभ्यां पुनः पुनः
ती अत्यंत भक्तीने गुणी स्वामीला वंदन करू लागली; हसत हसत तिने पुन्हा पुन्हा आपल्या डोळ्यांनी त्याच्या कमळासारख्या मुखाकडे पाहिले.
निमेषरहिताभ्यां चाप्यपश्यत्कामसुन्दरम् । स च तां च समाकृष्य चकार वक्षसि प्रियाम्
पलके न लवता तिने त्या कामसौंदर्यवानाकडे पाहिले; आणि त्याने तिला जवळ ओढून आपल्या छातीवर घेतले.
सस्मितं वाससाच्छन्नं ददर्श मुखपङ्कजम् । चुचुम्ब कठिने गण्डे बिम्बोष्ठौ पुनरेव च
त्याने तिच्या हसऱ्या, वस्त्राने झाकलेल्या कमळासारख्या चेहऱ्याकडे पाहिलं आणि तिच्या गालावर घट्टपणे चुंबन घेतलं, पुन्हा तिच्या बिंबासारख्या ओठांवरही चुंबन घेतलं.
ददौ तस्यै वस्त्रयुग्मं वरुणादाहृतं च यत् । तदाहृतां रत्नमालां त्रिषु लोकेषु दुर्लभाम्
त्याने तिला वरुणाने आणलेली दोन सुंदर वस्त्रं दिली आणि तीनही लोकांत दुर्मिळ अशी रत्नांची माळही दिली.
ददौ मञ्जीरयुग्मं च स्वाहाया आहृतं च यत् । केयूरयुग्मं छायाया रोहिण्याश्चैव कुण्डलम्
त्याने तिला स्वाहा हिच्या कडून आणलेली जोड मंजीरं दिली, छाया हिच्या कडून आणलेली जोड केयूरे दिली आणि रोहिणी हिच्या कडून आणलेली कुंडलं दिली.
अङ्गुलीयकरत्नानि रत्याश्च करभूषणम् । शङ्खं च रुचिरं चित्रं यद्दत्तं विश्वकर्मणा
त्याने तिला रती हिच्या कडून आणलेली अंगठ्यांची रत्नं आणि हातातील दागिने दिले, तसेच विश्वकर्म्याने बनवलेला सुंदर, रंगीबेरंगी शंख दिला.