तथापि पुष्टा न क्लिष्टा नवयौवनसंयुता । सुश्राव सा च सहसा सुवाचमशरीरिणीम्
तरीही ती पुष्ट, दुःखरहित आणि तरुणपणाने युक्त राहिली. अचानक तिने शुभ आणि देहहीन असा आवाज ऐकला.
जन्मान्तरे च ते भर्ता भविष्यति हरिः स्वयम् । ब्रह्मादिभिर्दुराराध्यं पतिं लप्स्यसि सुन्दरि
"पुढील जन्मात तुझा पती स्वतः हरि असेल. सुंदरिये, ब्रह्मादिक देवांना जे अवघड आहे, असा पती तुला मिळेल."
इति श्रुत्वा च सा हृष्टा चकार ह पुनस्तपः । अतीव निर्जनस्थाने पर्वते गन्धमादने
हे ऐकून ती आनंदली आणि पुन्हा एकदा अत्यंत एकाकी अशा गंधमादन पर्वतावर तप करू लागली.
तत्रैव सुचिरं तप्त्वा विश्वस्य समुवास सा । ददर्श पुरतस्तत्र रावणं दुर्निवारणम्
तेथे तिने पुष्कळ काळ कठोर तप करून, जगात वावरली. तिथेच तिच्यासमोर रोखता न येणारा रावण उभा राहिला.
दृष्ट्वा सातिथिभक्त्या च पाद्यं तस्मै ददौ किल । सुस्वादुभूतं च फलं जलं चापि सुशीतलम्
तिला पाहून, पाहुणचार म्हणून तिने त्याला पाय धुण्यासाठी पाणी, स्वादिष्ट फळ आणि थंडगार पाणी दिले.
तच्च भुक्त्वा स पापिष्ठश्चोवास तत्समीपतः । चकार प्रश्नमिति तां का त्वं कल्याणि वर्तसे
ते सर्व खाऊन तो पापी तिच्या जवळ थांबला आणि विचारू लागला — "कल्याणी, तू कोण आहेस आणि इथे का आहेस?"
तां दृष्ट्वा स वरारोहां पीनश्रोणिपयोधराम् । शरत्पद्मोत्सवास्यां च सस्मितां सुदतीं सतीम्
तिच्या सुंदर बांध्याकडे, भरदार कंबर आणि वक्षस्थळाकडे, शरद ऋतूतील कमळासारख्या तेजस्वी मुखाकडे, हसऱ्या आणि सुंदर दातांकडे पाहून —
मूर्च्छामवाप कृपणः कामबाणप्रपीडितः । स करेण समाकृष्य शृङ्गारं कर्तुमुद्यतः
कामबाणांनी व्याकुळ झालेला तो दीन रावण बेशुद्ध पडला. त्याने तिचा हात पकडून, तिच्याशी कुटील वर्तन करण्याचा प्रयत्न केला.
सती चुकोप दृष्ट्वा तं स्तम्भितं च चकार ह । स जडो हस्तपादैश्च किञ्चिद्वक्तुं न च क्षमः
सतीने हे पाहून रागाने त्याला स्थिर केले. तो जड झाला, हातपाय हलवू शकला नाही, आणि काही बोलूही शकला नाही.
तुष्टाव मनसा देवीं प्रययौ पद्मलोचनाम् । सा तुष्टा तस्य स्तवनं सुकृतं च चकार ह
त्याने मनाने देवीची स्तुती केली आणि पद्मलोचनाकडे गेला. ती त्याच्या स्तवनावर प्रसन्न झाली आणि त्याला पुण्य दिले.
सा शशाप मदर्थे त्वं विनंक्ष्यसि सबान्धवः । स्पृष्टाहं च त्वया कामाद् बलं चाप्यवलोकय
ती म्हणाली, 'माझ्या कारणासाठी, तू आणि तुझे सगळे नातेवाईक नष्ट व्हाल; आणि तू मला वासनेने स्पर्श केलास, म्हणून आता तुझे बळ पाहा.'
इत्युक्त्वा सा च योगेन देहत्यागं चकार ह । गङ्गायां तां च संन्यस्य स्वगृहं रावणो ययौ
असं म्हणून तिने योगशक्तीने देह सोडला; तिला गंगेच्या पाण्यात ठेवून, रावण आपल्या घरी परत गेला.
अहो किमद्भुतं दृष्टं किं कृतं वानयाधुना । इति सञ्चिन्त्य सञ्चिन्त्य विललाप पुनः पुनः
अरे, हे काय अद्भुत घडलं! तिने आता काय केलं असेल? असं वारंवार विचार करत तो पुन्हा पुन्हा दुःखाने रडू लागला.
सा च कालान्तरे साध्वी बभूव जनकात्मजा । सीतादेवीति विख्याता यदर्थे रावणो हतः
काळानंतर ती सती जनकाची कन्या म्हणून जन्माला आली; सगळ्यांना प्रसिद्ध असलेली सीता देवी, जिनच्या कारणाने रावण मारला गेला.
महातपस्विनी सा च तपसा पूर्वजन्मतः । लेभे रामं च भर्तारं परिपूर्णतमं हरिम्
ती महातपस्विनी आपल्या पूर्वजन्मातील तपामुळे, तिला रामासारखा पूर्ण आणि श्रेष्ठ हरि पती म्हणून मिळाला.
सम्प्राप तपसाऽऽराध्य दुराराध्यं जगत्पतिम् । सा रमा सुचिरं रेमे रामेण सह सुन्दरी
तिने कठोर तप करून, जगाचा स्वामी जो सहज मिळत नाही, त्याला प्रसन्न केलं; ती सुंदर रमादेवी रामासोबत दीर्घकाळ आनंदाने राहिली.
जातिस्मरा न स्मरति तपसश्च क्लमं पुरा । सुखेन तज्जहौ सर्वं दुःखं चापि सुखं फले
तिला आपला पूर्वजन्म आठवत होता, पण त्या तपाचे कष्ट आठवत नव्हते; सहजपणे तिने सगळं दुःख सोडलं, कारण सुख हेच फळ आहे.
नानाप्रकारविभवं चकार सुचिरं सती । सम्प्राप्य सुकुमारं तमतीव नवयौवना
ती सती दीर्घकाळ विविध प्रकारच्या समृद्धीत रमली, कारण तिला तो कोमल, नेहमी तरुण असलेला पती मिळाला.
गुणिनं रसिकं शान्तं कान्तं देवमनुत्तमम् । स्त्रीणां मनोज्ञं रुचिरं तथा लेभे यथेप्सितम्
तिला आपल्या इच्छेप्रमाणे, गुणी, रसिक, शांत, अनुपम, स्त्रियांना प्रिय आणि आकर्षक असा पती मिळाला.
पितुः सत्यपालनार्थं सत्यसन्धो रघूद्वहः । जगाम काननं पश्चात्कालेन च बलीयसा
पित्याच्या वचनपूर्तीसाठी, सत्यवचनी रघुकुळातील राम नंतर आपल्या सामर्थ्याने वनात गेला.
तस्थौ समुद्रनिकटे सीतया लक्ष्मणेन च । ददर्श तत्र वह्निं च विप्ररूपधरं हरिः
तो सिता आणि लक्ष्मणासोबत समुद्राच्या काठी राहिला; तिथे हरिने ब्राह्मणाच्या रूपातील अग्नीला पाहिलं.
रामं च दुःखितं दृष्ट्वा स च दुःखी बभूव ह । उवाच किञ्चित्सत्येष्टं सत्यं सत्यपरायणः
राम दुःखी असल्याचं पाहून तो अग्नीही दुःखी झाला; सत्यनिष्ठ असलेल्या त्याने काही सत्य शब्द सांगितले.
द्विज उवाच भगवच्छ्रूयतां राम कालोऽयं यदुपस्थितः । सीताहरणकालोऽयं तवैव समुपस्थितः
त्या ब्राह्मणाने म्हटलं, 'हे राम, ऐक, आता वेळ आली आहे; सीतेच्या अपहरणाची वेळ तुझ्यावर आली आहे.'
दैवं च दुर्निवार्यं च न च दैवात्परो बली । जगत्प्रसूं मयि न्यस्य छायां रक्षान्तिकेऽधुना
'दैव टाळता येत नाही, आणि दैवापेक्षा कोणीही बलवान नाही; आता या राक्षसाजवळ जगतजननी सीतेला माझ्याकडे सोपव.'
दास्यामि सीतां तुभ्यं च परीक्षासमये पुनः । देवैः प्रस्थापितोऽहं च न च विप्रो हुताशनः
'परीक्षेच्या वेळी मी तुला सीता परत देईन; मला देवांनी पाठवलं आहे, मी ब्राह्मण नसून अग्निदेव आहे.'
रामस्तद्वचनं श्रुत्वा न प्रकाश्य च लक्ष्मणम् । स्वीकारं वचसश्चक्रे हृदयेन विदूयता
ही वचने ऐकून, रामाने लक्ष्मणाला काहीही न सांगता, मनात दुःख असतानाही ती मान्य केली.
वह्निर्योगेन सीताया मायासीतां चकार ह । तत्तुल्यगुणसर्वाङ्गां ददौ रामाय नारद
अग्निदेवाने योगशक्तीने सीतेची मायासिता तयार केली, जी सर्व गुणांनी तशीच होती, आणि ती रामाला दिली, हे नारद.
सीतां गृहीत्वा स ययौ गोप्यं वक्तुं निषिध्य च । लक्ष्मणो नैव बुबुधे गोप्यमन्यस्य का कथा
सीतेला घेऊन तो निघून गेला आणि कुणालाही हे गुपित सांगू नका असं सांगितलं; लक्ष्मणालाही हे समजलं नाही, तर इतरांना कसं कळेल?
एतस्मिन्नन्तरे रामो ददर्श कानकं मृगम् । सीता तं प्रेरयामास तदर्थे यत्नपूर्वकम्
तेवढ्यात रामाने एक सोन्याचा हरिण पाहिला. सीतेने त्याला तो हरिण पकडायला खूप आग्रह केला.
संन्यस्य लक्ष्मणं रामो जानक्या रक्षणे वने । स्वयं जगाम तूर्णं तं विव्याध सायकेन च
रामाने लक्ष्मणाला जानकीचे रक्षण करायला सांगितले आणि स्वतः त्वरित जाऊन त्या हरिणावर बाण सोडला.