धार्मिकेभ्यश्च धर्माय दुर्बलेभ्यश्च किञ्चन । तपस्विभ्योऽपि देवेभ्यः पण्डितेभ्यश्च किञ्चन
त्यातील काही धर्मासाठी धर्मात्म्यांना, काही दुर्बळांना, काही तपस्वींना, देवांना आणि पंडितांना दिलं.
एतत्ते कथितं सर्वं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि । त्वद्गुणं चैव बहुशो न जानामि परं प्रभो
हे सर्व मी तुला सांगितलं; अजून तुला काय ऐकायचं आहे? तुझे सर्व गुण मला पूर्णपणे माहीत नाहीत, हे परमेश्वरा.
इत्येवमुक्त्वा सा राधा रक्तपङ्कजलोचना । गङ्गां वक्तुं समारेभे नम्रास्यां लज्जितां सतीम्
असं म्हणून, राधेच्या डोळ्यांत कमळासारखी लालिमा आली; ती लाजून, नम्रपणे, गंगेबद्दल बोलायला सज्ज झाली.
गङ्गा रहस्यं विज्ञाय योगेन सिद्धयोगिनी । तिरोभूय सभामध्ये स्वजलं प्रविवेश सा
गंगा, सिद्ध योगिनी, योगाच्या सहाय्याने गुपित समजून, सभेतून अदृश्य झाली आणि आपल्या पवित्र पाण्यात प्रवेश केला.
राधा योगेन विज्ञाय सर्वत्रावस्थितां च ताम् । पानं कर्तुं समारेभे गण्डूषात्सिद्धयोगिनी
राधेने योगाने जाणलं की ती सर्वत्र आहे; सिद्ध योगिनी म्हणून तिने तोंडात पाणी घेऊन पिण्याची तयारी केली.
गङ्गा रहस्यं विज्ञाय योगेन सिद्धयोगिनी । श्रीकृष्णचरणाम्भोजे विवेश शरणं ययौ
गंगा, सिद्ध योगिनी, योगाने गुपित समजून, श्रीकृष्णाच्या चरणकमळात प्रवेशली आणि तिथेच आश्रय घेतला.
गोलोके सा च वैकुण्ठे ब्रह्मलोकादिके तथा । ददर्श राधा सर्वत्र नैव गङ्गां ददर्श सा
गोलोक, वैकुंठ आणि ब्रह्मलोक वगैरे सर्व ठिकाणी राधेला सर्व काही दिसलं, पण तिला गंगा कुठेच दिसली नाही.
सर्वत्र जलशून्यं च शुष्कपङ्कं च गोलकम् । जलजन्तुसमूहैश्च मृतदेहैः समन्वितम्
सर्वत्र पाणी नव्हतं, चिखल कोरडा पडला होता आणि पाण्यात राहणाऱ्या प्राण्यांची मृतदेहं जागोजागी पडली होती.
ब्रह्मविष्णुशिवानन्तधर्मेन्द्रेन्दुदिवाकराः । मनवो मुनयः सर्वे देवसिद्धतपस्विनः
ब्रह्मा, विष्णु, शिव, अनंत, धर्म, इंद्र, चंद्र, सूर्य, सर्व मनु, ऋषी, देव, सिद्ध आणि तपस्वी—
गोलोकं च समाजग्मुः शुष्ककण्ठोष्ठतालुकाः । सर्वे प्रणेमुर्गोविन्दं सर्वेशं प्रकृतेः परम्
हे सर्वजण कोरड्या घशाने, ओठांनी आणि तालूने गोलोकात आले आणि सर्वांनी प्रकृतीच्या पलीकडील सर्वेश्वर गोविंदाला वंदन केलं.
वरं वरेण्यं वरदं वरिष्ठं वरकारणम् । गोपिकागोपवृन्दानां सर्वेषां प्रवरं प्रभुम्
जो वर देणारा, सर्वांत श्रेष्ठ, वरदानांचा दाता, सर्व वरांचा मूळ कारण, गोपी, गोप आणि सर्वांचा प्रमुख प्रभू आहे.
निरीहं च निराकारं निर्लिप्तं च निराश्रयम् । निर्गुणं च निरुत्साहं निर्विकारं निरञ्जनम्
जो निष्कामी, निराकार, अलिप्त, आधाररहित, गुणरहित, इच्छारहित, बदलत नाही आणि पूर्णपणे निर्मळ आहे.
स्वेच्छामयं च साकारं भक्तानुग्रहकारकम् । सत्त्वस्वरूपं सत्येशं साक्षिरूपं सनातनम्
स्वेच्छेने साकार, भक्तांवर कृपा करणारा, सत्त्वस्वरूप, सत्याचा स्वामी आणि सनातन साक्षी.
परं परेशं परमं परमात्मानमीश्वरम् । प्रणम्य तुष्टुवुः सर्वे भक्तिनम्रात्मकन्धराः
परम, परमेश्वर, सर्वांत श्रेष्ठ, परमात्मा, ईश्वर—सर्वांनी भक्तिभावाने मस्तक झुकवून त्याची स्तुती केली.
सगद्गदाः साश्रुनेत्राः पुलकाङ्कितविग्रहाः । सर्वे संस्तूय सर्वेशं भगवन्तं परात्परम्
गदगदलेल्या आवाजाने, डोळ्यांत अश्रू घेऊन, अंगावर रोमांच उभे राहून, सर्वांनी त्या सर्वेश्वर भगवंताची, परमश्रेष्ठाची स्तुती केली.
ज्योतिर्मयं परं ब्रह्म सर्वकारणकारणम् । अमूल्यरत्ननिर्माणचित्रसिंहासनस्थितम्
ते तेजोमय, परब्रह्म, सर्व कारणांचा कारण, अमूल्य रत्नांनी बनवलेल्या सुंदर सिंहासनावर विराजमान होते.
सेव्यमानं च गोपालैः श्वेतचामरवायुना । गोपालिकानृत्यगीतं पश्यन्तं सस्मितं मुदा
गोपांनी सेवा केली, पांढऱ्या चामराने वारा केला, गोपिकांच्या नृत्य-गाण्याकडे आनंदाने, हसतमुखाने पाहत होते.
प्राणाधिकप्रियतमं राधावक्षःस्थलस्थितम् । तया प्रदत्तं ताम्बूलं भुक्तवन्तं सुवासितम्
जी प्राणाहूनही प्रिय, राधेच्या उरावर विराजमान, तिच्या हातून आलेलं सुवासिक तांबूल त्यांनी आस्वादलं होतं.
परिपूर्णतमं रासे ददृशुश्च सुरेश्वरम् । मुनयो मनवः सिद्धास्तापसाश्च तपस्विनः
मुनी, मनु, सिद्ध, तपस्वी आणि मोठे तपस्वी यांनी रासात परिपूर्ण असलेल्या देवाधिदेवाचे दर्शन घेतले.
प्रहृष्टमनसः सर्वे जग्मुः परमविस्मयम् । परस्परं समालोक्य प्रोचुस्ते च चतुर्मुखम्
सर्वजण अत्यंत आनंदित मनाने, परम आश्चर्याने भारावले, एकमेकांकडे पाहून त्यांनी चतुर्मुखाशी बोलायला सुरुवात केली.
निवेदितं जगन्नाथं स्वाभिप्रायमभीप्सितम् । ब्रह्मा तद्वचनं श्रुत्वा विष्णुं कृत्वा स्वदक्षिणे
सर्वांनी जगन्नाथाला आपली इच्छा आणि अभिलाषा सांगितली; ब्रह्माने त्यांचे बोल ऐकून विष्णूला आपल्या उजव्या बाजूला घेतले.
वामतो वामदेवं च जगाम कृष्णसन्निधिम् । परमानन्दयुक्तं च परमानन्दरूपिणीम्
डाव्या बाजूला वामदेवाला घेऊन, तो कृष्णाच्या सान्निध्यात, परमानंदाने भरून, परमानंदरूपिणी तिच्या समोर गेला.
सर्वं कृष्णमयं धाता ददर्श रासमण्डले । सर्वं समानवेषं च समानासनसंस्थितम्
रासमंडळात सर्वत्र कृष्णच दिसत होता, सर्वजण एकसारख्या रूपात, एकसारख्या आसनावर बसलेले होते.
द्विभुजं मुरलीहस्तं वनमालाविभूषितम् । मयूरपिच्छचूडं च कौस्तुभेन विराजितम्
दोन हातांनी, हातात मुरली, वनमाळेने सुशोभित, डोक्यावर मोरपीस आणि कौस्तुभ मणीने तेजस्वी.
अतीव कमनीयं च सुन्दरं शान्तविग्रहम् । गुणभूषणरूपेण तेजसा वयसा त्विषा
ती अत्यंत सुंदर, मोहक आणि शांत स्वरूपाची होती. तिच्या अंगी असंख्य गुणांची शोभा होती, आणि तिच्या तेज, तारुण्य व कांतीमुळे ती अधिकच उजळून दिसत होती.
परिपूर्णतमं सर्वं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् । किं सेव्यं सेवकं किं वा दृष्ट्वा निर्वक्तुमक्षमः
ती सर्व प्रकारे परिपूर्ण आणि सर्व सामर्थ्यांनी युक्त होती. तिला पाहून काय सेवनीय आहे आणि कोण सेवक आहे हे कळेना, आणि तिचे वर्णन करणे अशक्य होते.
क्षणं तेजः स्वरूपं च रूपं तत्र स्थितं क्षणम् । निराकारं च साकारं ददर्श द्विविधं क्षणम्
क्षणभर त्याने त्या तेजस्वी रूपाचे दर्शन घेतले, आणि ते रूप तेथे थोडा वेळ स्थिर राहिले. काही काळ त्याला साकार आणि निराकार, दोन्ही रूपे एकत्र दिसली.
एकमेव क्षणं कृष्णं राधया रहितं परम् । प्रत्येकासनसंस्थं च तया सार्धं च तत्क्षणम्
एका क्षणासाठी त्याने कृष्णाला एकट्याला, राधेशिवाय वेगळ्या आसनावर बसलेला पाहिले; आणि दुसऱ्या क्षणी राधेसोबत एकत्र पाहिले.
राधारूपधरं कृष्णं कृष्णरूपं कलत्रकम् । किं स्त्रीरूपं च पुरुषं विधाता ध्यातुमक्षमः
त्याने कृष्णाला राधेचे रूप घेतलेले पाहिले, आणि राधेला कृष्णाची पत्नी म्हणून पाहिले. हे स्त्रीरूप आहे की पुरुषरूप, हे सृष्टीकर्त्यालाही समजू शकले नाही.
हृत्पद्मस्थं च श्रीकृष्णं ध्यात्वा ध्यानेन चक्षुषा । चकार स्तवनं भक्त्या परिहारमनेकधा
हृदयकमळात वसणाऱ्या श्रीकृष्णाचे ध्यान करून, मनःपूर्वक त्याचे स्तवन केले आणि वारंवार क्षमा मागितली.