मूर्च्छिता प्रभुरूपेण पुलकाङ्कितविग्रहा । एतस्मिन्नन्तरे तत्र विद्यमाना च राधिका
प्रभूच्या सान्निध्यात ती भान हरपली, अंगावर रोमांच उठले, आणि त्या वेळी तिथे राधिकाही उपस्थित होती—
गोपीत्रिंशत्कोटियुक्ता चन्द्रकोटिसमप्रभा । कोपेनारक्तपद्मास्या रक्तपङ्कजलोचना
राधिकेसोबत तीस कोटी गोपी, कोटी चंद्रांसारखी तेजस्वी, रागाने तिचे तोंड कमळासारखे लाल, डोळेही रक्तपंकासारखे—
पीतचम्पकवर्णाभा गजेन्द्रमन्दगामिनी । अमूल्यरत्ननिर्माणनानाभूषणभूषिता
तिचा रंग पिवळ्या चंपकासारखा उजळ, चालणं राजहत्तीच्या मृदू गतीसारखं, आणि तिच्या अंगावर अनमोल रत्नांची विविध दागिने—
अमूल्यरत्नखचितममूल्यं वह्निशौचकम् । पीतवस्त्रस्य युगलं नीवीयुक्तं च बिभ्रती
ती अंगावर अग्निपरिक्षित, अनमोल रत्नांनी मढवलेली, पिवळी वस्त्रांची जोडी आणि कटीबंध घालून होती—
स्थलपद्मप्रभामुष्टं कोमलं च सुरञ्जितम् । कृष्णदत्तार्घ्यसंयुक्तं विन्यसन्ती पदाम्बुजम्
तिचे पाय कमळासारखे मऊ, भूमीवरील कमळाच्या प्रकाशासारखे तेजस्वी, सुंदर रंगाचे, कृष्णाने अर्घ्य अर्पण केलेले, ती ते पाय टेकवत होती—
रत्नेन्द्रसारनिर्माणविमानादवरुह्य सा । सेव्यमाना च ऋषिभिः श्वेतचामरवायुना
रत्नराजाच्या सारांशातून बनवलेल्या विमानातून ती खाली उतरली, ऋषी तिची सेवा करत होते, पांढऱ्या चामराच्या वाऱ्याने तिला शीतलता मिळत होती—
कस्तूरीबिन्दुभिर्युक्तं चन्दनेन समन्वितम् । दीप्तदीपप्रभाकारं सिन्दूरं बिन्दुशोभितम्
तिच्या कपाळावर कस्तुरीचे ठिपके, चंदनाचा लेप, उजळ दिव्याच्या प्रकाशासारखे चमकणारे, आणि कुंकवाच्या टिळ्यांनी शोभलेले—
दधती भालमध्ये च सीमन्ताधःस्थलोज्ज्वले । पारिजातप्रसूनानां मालायुक्तं सुवंक्रिमम्
ती हे कपाळाच्या मध्यभागी, सिमंताच्या खाली उजळपणे घालते, आणि तिच्या लाटांसारख्या केसांमध्ये पारिजात फुलांच्या माळा गुंफलेल्या—
सुचारुकबरीभारं कम्पयन्ती सुकम्पिता । सुचारुरागसंयुक्तमोष्ठं कम्पयती रुषा
तिचे सुंदर, भरघोस केस हालचालीने थरथरत होते, आणि तिचे सुंदर, रागाने लाल झालेले ओठही थरथरत होते—
गत्वोवास कृष्णपार्श्वे रत्नसिंहासने शुभे । सखीनां च समूहैश्च परिपूर्णा विभोः प्रिया
ती कृष्णाच्या शेजारी, रत्नांच्या सुंदर सिंहासनावर जाऊन बसली, सख्या आणि मैत्रिणींच्या समूहांनी वेढलेली, प्रभूची प्रिय—
तां दृष्ट्वा च समुत्तस्थौ कृष्णः सादरपूर्वकम् । सम्भाष्य मधुरालापैः सस्मितश्च ससंभ्रमः
तिला पाहून कृष्ण आदराने उठला, गोड बोलांनी तिला संबोधले, हसत आणि हर्षाने भरलेला—
प्रणेमुरतिसन्त्रस्ता गोपा नम्रात्मकन्धराः । तुष्टुवुस्ते च भक्त्या च तुष्टाव परमेश्वरः
गोप, अत्यंत घाबरून, मान झुकवून वाकले, भक्तीने तिची स्तुती केली, आणि परमेश्वरानेही तिचे गुणगान केले.
उत्थाय गङ्गा सहसा स्तुतिं बहु चकार सा । कुशलं परिपप्रच्छ भीतातिविनयेन च
गंगेने अचानक उठून अनेक स्तुती केल्या आणि ती फार भीतीने व नम्रतेने तिची कुशल विचारू लागली.
नम्रभागस्थिता त्रस्ता शुष्ककण्ठोष्ठतालुका । ध्यानेन शरणायत्ता श्रीकृष्णचरणाम्बुजे
ती डोकं वाकवून, घाबरलेली, कोरड्या घशाने, ओठांनी आणि तालूने उभी राहिली; ध्यानात श्रीकृष्णाच्या चरणकमळांना शरण गेली.
तां हृत्पद्मस्थितां कृष्णो भीतायै चाभयं ददौ । बभूव स्थिरचित्ता सा सर्वेश्वरवरेण च
कृष्णाने तिच्या हृदयकमळात वास करून, तिला भीतीपासून मुक्ती दिली; सर्वेश्वराच्या वरामुळे तिचं मन स्थिर झालं.
ऊर्ध्वसिंहासनस्थां च राधां गङ्गा ददर्श सा । सुस्निग्धां सुखदृश्यां च ज्वलन्तीं ब्रह्मतेजसा
तेथे गंगेने सिंहासनावर बसलेल्या, अतिशय प्रेमळ, पाहायला सुखदायक आणि ब्रह्मतेजाने उजळलेल्या राधेला पाहिलं.
असंख्यब्रह्मणः कर्त्रीमादिसृष्टेः सनातनीम् । सदा द्वादशवर्षीयां कन्याभिनवयौवनाम्
ती असंख्य ब्रह्म्यांची सृष्टी करणारी, सनातन, नेहमी बारा वर्षांची, नेहमीच ताज्या यौवनात असणारी कन्या आहे.
विश्ववृन्दे निरुपमां रूपेण च गुणेन च । शान्तां कान्तामनन्तां तामाद्यन्तरहितां सतीम्
संपूर्ण विश्वात रूपाने आणि गुणाने तिची बरोबरी नाही; ती शांत, प्रिय, अनंत, शुद्ध आणि आरंभ-अंत नसलेली आहे.
शुभां सुभद्रां सुभगां स्वामिसौभाग्यसंयुताम् । सौन्दर्यसुन्दरीं श्रेष्ठां सर्वासु सुन्दरीषु च
ती शुभ, मंगल, सौभाग्यशाली, आपल्या स्वामीच्या परम सौभाग्याने युक्त आणि सर्व सुंदर स्त्रियांमध्ये श्रेष्ठ आहे.
कृष्णार्धाङ्गां कृष्णसमां तेजसा वयसा त्विषा । पूजितां च महालक्ष्मीं लक्ष्म्या लक्ष्मीश्वरेण च
ती कृष्णाच्या अर्ध्या देहाची, तेज, वय आणि कांतीने कृष्णासमान, लक्ष्मी आणि लक्ष्मीश्वर यांनी पूजलेली महालक्ष्मी आहे.
प्रच्छाद्यमानां प्रभया सभामीशस्य सुप्रभाम् । सखीदत्तं च ताम्बूलं भुक्तवन्तीं च दुर्लभम्
तिच्या तेजाने प्रभेनेच उजळलेल्या सभेला झाकलं होतं; तिने सखीने दिलेलं दुर्मिळ तांबूलही आस्वादलं होतं.
अजन्यां सर्वजननीं धन्यां मान्यां च मानिनीम् । कृष्णप्राणाधिदेवीं च प्राणप्रियतमां रमाम्
ती अजन्मा, सर्वांची जननी, धन्य, मान्य आणि स्वाभिमानी; कृष्णाच्या प्राणांची अधिदेवी, त्याला सर्वात प्रिय असणारी रमा आहे.
दृष्ट्वा रासेश्वरीं तृप्तिं न जगाम सुरेश्वरी । निमेषरहिताभ्यां च लोचनाभ्यां पपौ च ताम्
रासेश्वरीला पाहून, देवतांच्या राणीला समाधान मिळालं नाही; तिने पापणी न लवता तिच्याकडे पाहत राहिली.
एतस्मिन्नन्तरे राधा जगदीशमुवाच सा । वाचा मधुरया शान्ता विनीता सस्मिता मुने
त्याच क्षणी, राधेने जगाचा स्वामी कृष्णाला मधुर, शांत, विनम्र आणि हसतमुख शब्दांनी बोलावलं, हे मुनी.
राधोवाच केयं प्राणेश कल्याणी सस्मिता त्वन्मुखाम्बुजम् । पश्यन्ती सस्मितं पार्श्वे सकामा वक्रलोचना
राधा म्हणाली — हे प्राणेश्वरा, ही कोण सौभाग्यवती आहे जी हसत-हसत तुझ्या कमळासारख्या मुखाकडे पाहते आणि तिच्या वाकड्या नजरेत इच्छा दाटलेली आहे?
मूर्च्छां प्राप्नोति रूपेण पुलकाङ्कितविग्रहा । वस्त्रेण मुखमाच्छाद्य निरीक्षन्ती पुनः पुनः
ती तिच्या सौंदर्याने भारावून गेली आहे, अंगावर रोमांच उभे राहिले आहेत; पुन्हा पुन्हा वस्त्राने चेहरा झाकते आणि पुन्हा पुन्हा पाहते.
त्वं चापि तां संनिरीक्ष्य सकामः सस्मितः सदा । मयि जीवति गोलोके भूता दुर्वृत्तिरीदृशी
आणि तूही नेहमी तिच्याकडे इच्छेने आणि हसत पाहतोस; मी गोळोकात असताना असं वर्तन घडलं आहे.
त्वमेव चैव दुर्वृत्तं वारं वारं करोषि च । क्षमां करोमि प्रेम्णा च स्त्रीजातिः स्निग्धमानसा
तू वारंवार असं वागतोस; प्रेमापोटी मी तुला माफ करते, कारण स्त्रियांचं मन नेहमीच कोमल असतं.
संगृह्येमां प्रियामिष्टां गोलोकाद् गच्छ लम्पट । अन्यथा न हि ते भद्रं भविष्यति व्रजेश्वर
ही तुला प्रिय असलेली, हवी असलेली घेऊन, गोळोकातून निघून जा, हे लंपट; नाहीतर, हे व्रजेश्वरा, तुझं कल्याण होणार नाही.
दृष्टस्त्वं विरजायुक्तो मया चन्दनकानने । क्षमा कृता मया पूर्वं सखीनां वचनादहो
मी तुला विरजेसोबत चंदनवनात पाहिलं होतं; तेव्हा सख्यांच्या सांगण्यावरून मी तुला माफ केलं होतं, हाय!