अहं तपसि सन्नद्धो नागतः शृणु सुन्दरि । किं कृतं तु त्वया कान्ते विना द्रव्येण शोभने
मी तपश्चर्येत मग्न होतो, म्हणून आलो नाही; ऐक सुंदरिणी, तू काय केलंस, हे मला सांग, शोभेच्या धनी, संपत्तीशिवाय तू काय केलंस?
मया चिन्ता कृता तत्र श्रुत्वा दुर्भिक्षमद्भुतम् । नागतोऽहं विचार्यैवं किं करिष्यामि निर्धनः
माझ्या मनात काळजी होती, कारण तिथे भयंकर दुष्काळ पडला होता असं ऐकलं; म्हणून मी विचार केला, मी गरीब असून काय करू शकतो, म्हणून आलो नाही.
अहमप्यति वामोरु पीडितः क्षुधया वने । प्रविष्टश्चौरभावेन कुत्रचिच्छ्वपचालये
अगं सुंदरी, मलाही जंगलात प्रचंड भूक लागली होती; मग मी चोरासारखा एका ठिकाणी, कुठेतरी एका श्वपचाच्या घरी गेलो.
श्वपचं निद्रितं दृष्ट्वा क्षुधया पीडितो भृशम् । महानसं परिज्ञाय भक्ष्यार्थं समुपस्थितः
श्वपच झोपलेला दिसला आणि मला भूक खूपच लागली होती; मग मी स्वयंपाकघर ओळखलं आणि काहीतरी खाण्यासाठी तिकडे गेलो.
यदा भाण्डं समुद्घाट्य पक्वं श्वतनुजामिषम् । गृह्णामि भक्षणार्थाय तदा दृष्टस्तु तेन वै
जेव्हा मी भांडे उघडून त्यात श्वानाचं शिजवलेलं मांस खाण्यासाठी घेतलं, तेव्हा त्याने मला पाहिलं.
पृष्टः कस्त्वं कथं प्राप्तो गृहे मे निशि सादरम् । ब्रूहि कार्यं किमर्थं त्वमुद्घाटयसि भाण्डकम्
त्याने विचारलं, 'तू कोण? माझ्या घरी रात्री कसा आला? सांग, तुला काय हवं आहे? भांडे का उघडतोस?'
इत्युक्तः श्वपचेनाहं क्षुधया पीडितो भृशम् । तमवोचं सुकेशान्ते कामं गद्गदया गिरा
श्वपचाने असं विचारल्यावर, मी प्रचंड भुकेने त्रस्त होतो, म्हणून ओ सुकेशा, तुटक शब्दात त्याला सांगितलं.
ब्राह्मणोऽहं महाभाग तापसः क्षुधयार्दितः । चौरभावमनुप्राप्तो भक्ष्यं पश्यामि भाण्डके
मी ब्राह्मण आहे, भाग्यवान आहेस, मी तपस्वी आहे, पण भुकेने त्रस्त झालोय; म्हणून चोरासारखा आलो आणि भांड्यात खाण्याचं पाहतोय.
चौरभावेन सम्प्राप्तोऽस्म्यतिथिस्ते महामते । क्षुधितोऽस्मि ददस्वाज्ञां मांसमद्मि सुसंस्कृतम्
मी चोरासारखा आलोय, पण तुझा पाहुणा म्हणून आलोय, हे बुद्धिमान; मला भूक लागली आहे, म्हणून मला नीट शिजवलेलं मांस खाण्याची परवानगी दे.
विश्वामित्र उवाच - श्वपचस्तु वचः श्रुत्वा मामुवाच सुनिश्चितम् । भक्षं मा कुरु वर्णाग्र्य जानीहि श्वपचालयम्
विश्वामित्र म्हणाले - श्वपचाने माझं बोलणं ऐकून ठामपणे सांगितलं, 'वरिष्ठ ब्राह्मण, हे खाऊ नकोस; हे श्वपचाचं घर आहे, हे जाणून ठेव.'
दुर्लभं खलु मानुष्यं तत्रापि च द्विजन्मता । द्विजत्वे ब्राह्मणत्वं च दुर्लभं वेत्सि किं न हि
माणूस म्हणून जन्म घेणं फार दुर्मिळ आहे, त्यातही द्विज म्हणून जन्म घेणं अजून दुर्मिळ; आणि द्विजांमध्ये ब्राह्मण होणं फारच दुर्मिळ आहे—हे तुला माहीत नाही का?
दुष्टाहारो न कर्तव्यः सर्वथा लोकमिच्छता । अग्राह्या मनुना प्रोक्ताः कर्मणा सप्त चान्त्यजाः
कोणालाही जगात प्रतिष्ठा हवी असेल, तर अशुद्ध अन्न कधीच खाऊ नये; मनूने सांगितलं आहे की, सात अंत्यज जातींचे कर्म स्वीकारू नये.
त्याज्योऽहं कर्मणा विप्र श्वपचो नात्र संशयः । निवारयामि भक्ष्यात्त्वां न लोभेनाञ्जसा द्विज
मी कर्माने वर्ज्य आहे, हे ब्राह्मण; मी श्वपच आहे, यात शंका नाही. मी तुला खाऊ नको असं सांगतोय, लोभापोटी नाही, हे द्विज.
वर्णसङ्करदोषोऽयं मा यातु त्वां द्विजोत्तम । विश्वामित्र उवाच सत्यं वदसि धर्मज्ञ मतिस्ते विशदान्त्यज
ही वर्णसंकराची चूक आहे, ती तुझ्या वाट्याला येऊ नये, श्रेष्ठ ब्राह्मण. विश्वामित्र म्हणाले - तू खरं बोलतोस, धर्म जाणतोस, तुझं मन निर्मळ आहे, हे अंत्यज.
तथाप्यापदि धर्मस्य सूक्ष्ममार्गं ब्रवीम्यहम् । देहस्य रक्षणं कार्यं सर्वथा यदि मानद
तरीही, संकटात धर्माचा सूक्ष्म मार्ग मी सांगतो; शरीराचं रक्षण सर्व प्रकारे करावं लागतं, हे मान्यवर.
पापस्यान्ते पुनः कार्यं प्रायश्चित्तं विशुद्धये । दुर्गतिस्तु भवेत्पापादनापदि न चापदि
पाप झाल्यावर त्याचं प्रायश्चित्त करून शुद्ध व्हावं; संकट नसताना पाप केल्याने दुर्दशा येते, पण संकटात तसं होत नाही.
मरणात्क्षुधितस्याथ नरको नात्र संशयः । तस्मात्क्षुधापहरणं कर्तव्यं शुभमिच्छता
भुकेने मरण आले, तर नरक मिळतो—यात शंका नाही; म्हणून शुभता हवी असेल, तर भूक भागवली पाहिजे.
तेनाहं चौर्यधर्मेण देहं रक्षेऽप्यथान्त्यज । अवर्षणे च चौर्येण यत्पापं कथितं बुधैः
म्हणून मी चोरासारखं वागूनही शरीराचं रक्षण करतो, हे अंत्यज; दुष्काळात चोरून खाल्ल्याने जे पाप होतं, ते विद्वानांनी सांगितलं आहे—
यो न वर्षति पर्जन्यस्तत्तु तस्मै भविष्यति । इत्युक्ते वचने कान्ते पर्जन्यः सहसापतत्
जर पाऊस पडला नाही, तर त्याला तसंच होईल — असं म्हणताच, सुंदरिनी, लगेचच पाऊस जोरात कोसळू लागला.
गगनाद्धस्तिहस्ताभिर्धाराभिरभिकाङ्क्षितः । मुदितोऽहं घनं वीक्ष्य वर्षन्तं विद्युता सह
आकाशातून हत्तीच्या सोंडेइतक्या जाड धारांनी पाऊस पडू लागला, जसा हवा होता तसाच; वीज चमकत असताना तो पाऊस पाहून माझं मन आनंदानं भरून आलं.
तदाहं तद्गृहं त्यक्त्वा निःसृतः परया मुदा । कथय त्वं वरारोहे कालो नीतस्त्वया कथम्
तेव्हा मी ते घर सोडून मोठ्या आनंदानं बाहेर पडलो; सुंदरिनी, माझ्या अनुपस्थितीत तू वेळ कसा घालवला, ते सांग.
कान्तारे परमः क्रूरः क्षयकृत्प्राणिनामिह । व्यास उवाच - इति तस्य वचः श्रुत्वा पतिमाह प्रियंवदा
रानात फारच भयंकर आणि जीवघेणा संकट इथल्या सगळ्या जीवांवर आलं. व्यास म्हणतो — तिच्या या शब्दांनंतर प्रियंवदा आपल्या पतीला म्हणाली.
यथा शृणु मया नीतः कालः परमदारुणः । गते त्वयि मुनिश्रेष्ठ दुर्भिक्षं समुपागतम्
माझा काळ कसा गेला, ते मी तुला सांगते, ऐक. तू गेल्यावर, ऋषिश्रेष्ठा, फार भयंकर दुष्काळ आला.
अन्नार्थं पुत्रकाः सर्वे बभूवुश्चातिदुःखिताः । क्षुधितान्बालकान्वीक्ष्य नीवारार्थं वने वने
अन्नासाठी सगळी मुलं फारच दुःखी झाली; उपाशी मुलांना पाहून मी रानरानात जाऊन निवार शोधू लागले.
भ्रान्ताहं चिन्तयाऽऽविष्टा किञ्चित्प्राप्तं फलं तदा । एवं च कतिचिन्मासा नीवारेणातिवाहिताः
मी काळजीने भरकटले, आणि जे थोडंफार फळ मिळालं, त्यावर काही महिने आम्ही निवार खात जगलो.
तदभावे मया कान्त चिन्तितं मनसा पुनः । न भिक्षा किल दुर्भिक्षे नीवारा नापि कानने
तेही संपलं, तेव्हा प्रिय, मी मनात विचार केला — दुष्काळात ना कुणाकडे भिक्षा मिळते, ना रानात निवार सापडतो.
न वृक्षेषु फलान्यासुर्न मूलानि धरातले । क्षुधया पीडिता बाला रुदन्ति भृशमातुराः
झाडांना फळं नव्हती, जमिनीत मूळंही नव्हती; उपाशी मुलं फारच त्रासून रडत होती.
किं करोमि क्व गच्छामि किं ब्रवीमि क्षुधार्तितान् । एवं विचिन्त्य मनसा निश्चयस्तु मया कृतः
मी काय करू, कुठे जाऊ, उपाशी लेकरांना काय सांगू? असं मनात विचार करत मी एक निर्णय घेतला.
पुत्रमेकं ददाम्यद्य कस्मैचिद्धनिने किल । गृहीत्वा तस्य मौल्यं तु तेन द्रव्येण बालकान्
आज मी एक मुलगा कुणाला तरी विकायला देईन; त्याचे पैसे घेऊन त्या पैशातून बाकीच्या मुलांना सांभाळीन.
पालयेऽहं क्षुधार्तांस्तु नान्योपायोऽस्ति पालने । इति सञ्चिन्त्य मनसा पुत्रोऽयं प्रहितो मया
त्या पैशातून मी उपाशी मुलांना सांभाळीन, कारण दुसरा काही उपायच नव्हता; असं ठरवून मी हा मुलगा पाठवला.