तमाह च्यवनस्तत्र कथमेतौ रवेः सुतौ । न ग्रहार्हौ च नासत्यौ ब्रूहि सत्यं शचीपते
त्यावर च्यवन म्हणाला, "हे दोन सूर्याचे पुत्र असूनही यांना सोमपानाचा अधिकार का नाही? आणि नासत्यांना वर्ज्य का केले आहे? हे शचीपती, खरी गोष्ट सांग."
न सङ्करौ समुत्पन्नौ धर्मपत्नीसुतौ रवेः । केन दोषेण देवेन्द्र नार्हौ सोमं भिषग्वरौ
हे संकराने जन्मलेले नाहीत, हे सूर्याच्या धर्मपत्नीचेच पुत्र आहेत. मग कोणत्या दोषामुळे, हे देवेन्द्र, हे श्रेष्ठ वैद्य नासत्यांना सोमपानाचा अधिकार नाही?
निर्णयोऽत्र मखे शक्र कर्तव्यः सर्वदैवतैः । ग्राहयिष्यामहं सोमं कृतौ तौ सोमपौ मया
या यज्ञात सर्व देवांनी मिळून निर्णय घ्यावा लागेल, हे शक्र. मी त्यांना सोम मिळवून देईन; मीच त्यांना सोमपानाचा अधिकारी केले आहे.
प्रेरितोऽसौ मया राजा मखाय मघवन्किल । एतदर्थं करिष्यामि सत्यं मे वचनं विभो
माझ्याच प्रेरणेने तो राजा, हे मघवंत, यज्ञासाठी आला आहे. या हेतूने मी हे करणार आहे; माझे वचन खरे आहे, हे महाबळ.
आभ्यामुपकृतः शक्र तथा दत्तं नवं वयः । तस्मात्प्रत्युपकारस्तु कर्तव्यः सर्वथा मया
शक्राला त्यांनी मदत केली आणि त्याला पुन्हा तारुण्य दिले. म्हणून त्यांच्या उपकाराचे उत्तर देणे माझे कर्तव्य आहे.
इन्द्र उवाच - चिकित्सकौ कृतावेतौ नासत्यौ निन्दितौ सुरैः । उभावेतौ न सोमार्हौ मा गृहाणैतयोर्ग्रहम्
इंद्र म्हणाला — हे दोघे वैद्य आहेत, नासत्य, आणि देवांनी त्यांना निंदले आहे. या दोघांना सोमपानाचा अधिकार नाही; त्यांना सोम देऊ नकोस.
च्यवन उवाच - अहल्याजार संयच्छ कोपं चाद्य निरर्थकम् । वृत्रघ्न किं हि नासत्यौ न सोमार्हौ सुरात्मजौ
च्यवन म्हणाला — अहल्येच्या प्रसंगावरून तुझा राग आज निरर्थक आहे, तो आवर. हे वृत्रहंता, नासत्य हे देवपुत्र असूनही त्यांना सोमपानाचा अधिकार का नाही?
एवं विवादे समुपस्थिते च न कोऽपि वाचं तमुवाच भूप । ग्रहं तयोर्भार्गवतिग्मतेजाः संग्राहयामास तपोबलेन
अशी वादावादी सुरू असताना, राजांपैकी कुणीही काही बोलला नाही. मग भृगुवंशातील तेजस्वी ऋषीने आपल्या तपशक्तीने त्या दोघांना सोम मिळवून दिला.
रेवतस्य रेवतीवरार्थं ब्रह्मलोकगमनवर्णनम् व्यास उवाच - दत्ते ग्रहे तु राजेन्द्र वासवः कुपितौ भृशम् । प्रोवाच च्यवनं तत्र दर्शयन्बलमात्मनः
व्यास म्हणतो — सोमाचा ग्रह दिल्यावर, हे राजेंद्र, वासवाला फार राग आला आणि त्याने आपली ताकद दाखवत च्यवनाशी तिथे बोलायला सुरुवात केली.
मा ब्रह्मबन्धो मर्यादामिमां त्वं कर्त्तुमर्हसि । वधिष्यामि द्विषन्तं त्वां विश्वरूपमिवाऽपरम्
हे ब्राह्मण, तू ही मर्यादा ओलांडू नकोस. मी तुझा शत्रू आहे म्हणून तुला मारून टाकीन, जसा मी दुसऱ्या विश्वरूपाला मारले.
च्यवन उवाच - मावमंस्था महात्मानौ रूपद्रविणवर्चसा । यौ चक्रतुर्मां मघवन् वृन्दारकमिवापरम्
च्यवन म्हणाला — हे मघवंत, या दोन्ही महात्म्यांना कमी लेखू नकोस. सौंदर्य, संपत्ती आणि तेज याने हे परिपूर्ण आहेत. त्यांनी मला देवांचा प्रमुख बनवले.
ऋते त्वां विबुधाश्चान्ये कथं वाददते ग्रहम् । अश्विनावपि देवेन्द्र देवौ विद्धि परन्तपौ
तुझ्याशिवाय इतर देवांना त्यांना सोम देण्यास विरोध करण्याचा अधिकारच नाही. हे देवेन्द्र, अश्विनीद्वय हेही देवच आहेत, आणि मोठे पराक्रमी आहेत.
इन्द्र उवाच - भिषजौ नार्हतः कामं ग्रहं यज्ञे कथञ्चन । यदि दित्ससि मन्दात्मन् शिरश्छेत्स्यामि साम्प्रतम्
इंद्र म्हणाला — वैद्यांना यज्ञातील सोमपानाचा अधिकार नाही. जर तू हट्ट धरलास, मूर्खा, तर मी आत्ताच तुझे डोके उडवीन.
व्यास उवाच अनादृत्य तु तद्वाक्यं वासवस्य च भार्गवः । ग्रहं तु ग्राहयामास भर्त्सयन्निव तं भृशम्
व्यास म्हणतो — वासवाच्या त्या शब्दांकडे दुर्लक्ष करून भृगुवंशीय ऋषीने त्यांना सोम मिळवून दिला आणि त्याला कठोर शब्दांत सुनावले.
सोमपात्रं यदा ताभ्यां गृहीतं तु पिपासया । समीक्ष्य बलभिद्देव इदं वचनमब्रवीत्
त्या दोघांनी तहान लागल्यामुळे सोमपात्र घेतले तेव्हा, बलवान देवाने ते पाहून असे शब्द उच्चारले.
आभ्यमर्थाय सोमं त्वं ग्राहयिष्यसि चेत्स्वयम् । वज्रं तु प्रहरिष्यामि विश्वरूपमिवापरम्
जर तू स्वतः त्यांच्या फायद्यासाठी त्यांना सोम देणार असशील, तर मी तुला वज्राने मारेन, जसा मी दुसऱ्या विश्वरूपाला मारले.
वासवेनैवमुक्तस्तु भार्गवश्चातिगर्वितः । जग्राह विधिवत्सोममश्विभ्यामतिमन्युमान्
वासवाने असे म्हटल्यावर, गर्विष्ठ भृगुवंशीय ऋषीने प्रचंड रागाने विधिपूर्वक अश्विनीकडून सोम दिला.
इन्द्रोऽपि प्राक्षिपत्कोपाद्वज्रमस्मै स्वमायुधम् । पश्यतां सर्वदेवानां सूर्यकोटिसमप्रभम्
इंद्राने रागाच्या भरात आपले वज्र, जे सूर्याच्या कोटी किरणांसारखे तेजस्वी होते, सर्व देवांच्या समोर त्याच्यावर फेकले.
प्रेरितं चाशनिं प्रेक्ष्य च्यवनस्तपसा ततः । स्तम्भयामास वज्रं स शक्रस्यामिततेजसः
इंद्राने सोडलेला वज्र पाहून, च्यवन ऋषींनी आपल्या तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने त्या अमाप तेजस्वी वज्राला थांबवले.
कृत्यया स महाबाहुरिन्द्रं हन्तुमिहोद्यतः । जुहावाग्नौ श्रुतं हव्यं मन्त्रेण मुनिसत्तमः
इंद्राचा नाश करण्यासाठी सज्ज झालेल्या त्या बलाढ्य ऋषींनी, योग्य मंत्रांनी अग्नीत होम केला.
तत्र कृत्या समुत्पन्ना च्यवनस्य तपोबलात् । प्रबलः पुरुषः क्रूरो बृहत्कायो महासुरः
तेथे च्यवन ऋषींच्या तपश्चर्येच्या बळावरून, एक बलवान, भयंकर आणि प्रचंड असा असुर उत्पन्न झाला.
मदो नाम महाघोरो भयदः प्राणिनामिह । शरीरे पर्वताकारस्तीक्ष्णदंष्ट्रो मयानकः
त्याचे नाव मद असे होते. तो अत्यंत भयानक आणि सर्व प्राण्यांना भीती देणारा होता. त्याचे शरीर पर्वतासारखे, दात तीक्ष्ण आणि रूप अत्यंत भीषण होते.
चतस्रश्चायता दंष्ट्रा योजनानां शतं शतम् । इतरे त्वस्य दशना बभूवुर्दशयोजनाः
त्याला चार लांब सुळ्या होत्या, प्रत्येकी शंभर योजन लांबीच्या. त्याचे इतर दात दहा योजन लांबीचे होते.
बाहू पर्वतसंकाशावायतौ क्रूरदर्शनौ । जिह्वा तु भीषणा क्रूरा लेलिहाना नभस्तलम्
त्याचे हात पर्वतासारखे, लांब आणि भीतीदायक दिसणारे होते. त्याची जीभ भयंकर, क्रूर आणि आकाशाला चाटणारी होती.
ग्रीवा तु गिरिशृङ्गाभा कठिना भीषणा भृशम् । नखा व्याघ्रनखप्रख्याः केशाश्चातीवभीषणाः
त्याची मान पर्वताच्या शिखरासारखी, अत्यंत कठीण आणि भीषण होती. त्याचे नख वाघाच्या नखांसारखे, आणि केस फारच भयंकर होते.
शरीरं कज्जलाभं च तस्य चास्यं भयानकम् । नेत्रे दावानलप्रख्ये भीषणेऽतिभयानके
त्याचे शरीर काळ्या काजळासारखे, आणि चेहरा भीतीदायक होता. त्याचे डोळे जणू काही जंगलातील आगीसारखे प्रखर आणि अतिशय भयानक होते.
हनुरेका स्थिता तस्य भूमावेका दिवं गता । एवंविधः समुत्पन्नो मदो नाम बृहत्तनुः
त्याची एक जबडा पृथ्वीवर होता आणि दुसरा आकाशात पोहोचलेला होता. असा हा प्रचंड देहाचा मद उत्पन्न झाला.
तं विलोक्य सुराः सर्वे भयमाजग्मुरंहसा । इन्द्रोऽपि भयसंत्रस्तो युद्धाय न मनो दधे
त्याला पाहताच सर्व देवांना क्षणात भीती वाटली. अगदी इंद्रालाही भीतीने ग्रासले आणि त्याला युद्ध करण्याची इच्छा झाली नाही.
दैत्योऽपि वदने कामं वज्रमादाय संस्थितः । व्याप्तं नभो घोरदृष्टिर्ग्रसन्निव जगत्त्रयम्
तो असुर इच्छेनुसार तोंड उघडून वज्र हातात घेऊन उभा राहिला. त्याची भयंकर नजर आकाश व्यापून गेली, जणू तो तीनही लोकांना गिळणार आहे.
स भक्ष्ययिष्यन्संक्रुद्धः शतक्रतुमुपाद्रवत् । चक्रुशुश्च सुराः सर्वे हा हताः स्मेति संस्थिताः
तो क्रोधाने इंद्राला गिळायला धावला. सर्व देवांनी 'आम्ही नष्ट झालो!' असे ओरडले आणि हतबल उभे राहिले.