नाहं तव सुता तात तथा स्यां पापकारिणी । यथा त्वं मन्यसे राजन् विमूढो रूपसंशये
"राजा, मी तुझ्या कल्पनेप्रमाणे पाप करणारी मुलगी नाही, फक्त रूप पाहून तू गोंधळलास."
प्रणम त्वं मुनिं राजन् भार्गवं च्यवनं पितः । आपृच्छ कारणं सर्वं कथियिष्यति विस्तरम्
"राजा, वडील, भृगुवंशीय च्यवन ऋषींना वंदन करा. सर्व कारण विचारा, ते सविस्तर सांगतील."
इति श्रुत्वा वचं पुत्र्या शर्यातिस्त्वरितस्तदा । प्रणनाम मुनिं तत्र गत्वा पप्रच्छ सादरम्
मुलीचे बोल ऐकून शर्याति तेथे पटकन गेला, त्या ऋषीला वंदन केले आणि आदराने त्याला विचारले.
राजोवाच - कथयस्व स्ववृत्तान्तं भार्गवाशु यथोचितम् । नयने च कथं प्राप्ते क्व गता ते जरा पुनः
राजा म्हणाला – भार्गव, आपली गोष्ट नीट सांग. तुझे डोळे कसे बरे झाले आणि तुझं वार्धक्य कुठे गेलं?
संशयोऽयं महान्मेऽस्ति रूपं दृष्ट्वातिसुन्दरम् । वद विस्तरतो ब्रह्मन् श्रुत्वाहं सुखमाप्नुयाम्
तुझं इतकं सुंदर रूप पाहून मला मोठा प्रश्न पडला आहे. ब्राह्मण, कृपया सविस्तर सांग, मी ते ऐकून आनंदी होईन.
च्यवन उवाच - नासत्यावत्र सम्प्राप्तौ देवानां भिषजावुभौ । उपकारः कृतस्ताभ्यां कृपया नृपसत्तम
च्यवन म्हणाला – देवांचे वैद्य अश्विनी कुमार इथे आले होते. त्यांनी दयाळूपणाने माझ्यावर उपकार केला, राजन.
मया ताभ्यां वरो दत्त उपकारस्य हेतवे । करिष्यामि मखे राज्ञो भवन्तौ सोमपायिनौ
त्यांच्या मदतीच्या बदल्यात मी त्यांना वर दिला की, राजाच्या यज्ञात मी दोघांनाही सोमपान करू देईन.
एवं मया वयः प्राप्तं लोचने विमले तथा । स्वस्थो भव महाराज संविशस्वासने शुभे
अशा प्रकारे मला पुन्हा तारुण्य आणि स्वच्छ दृष्टी मिळाली. महराजा, तुम्ही निर्धास्त व्हा आणि या शुभ आसनावर बसा.
इत्युक्तः स तु विप्रेण सभार्यः पृथिवीपतिः । सुखोपविष्टः कल्याणीः कथाश्चक्रे महात्मना
ऋषीने असे म्हटल्यावर राजा आणि त्याची पत्नी सुखाने बसले आणि त्या महात्म्याशी गप्पा मारू लागले.
अथैनं भार्गवं प्राह राजानं परिसान्त्वयन् । याजयिष्यामि राजंस्त्वां सम्भारानुपकल्पय
नंतर भार्गवाने राजाला धीर देत सांगितले – मी तुला राजसूय यज्ञ करवून घेईन, आवश्यक तयारी कर.
मया प्रतिश्रुतं ताभ्यां कर्तव्यौ सोमपौ युवाम् । तत्कर्तव्यं नृपश्रेष्ठ तव यज्ञेऽतिविस्तरे
मी त्यांना वचन दिलं आहे की दोघेही सोमपान करतील. राजन, तुझ्या मोठ्या यज्ञात हे अवश्य करावं लागेल.
इन्द्रं निवारयिष्यामि क्रुद्धं तेजोबलेन वै । पाययिष्यामि राजेन्द्र सोमं सोममखे तव
इंद्र रागावला तरी मी माझ्या तेजाने त्याला थांबवीन. राजेंद्र, तुझ्या सोमयज्ञात मी सोमपान घडवून आणीन.
ततः परमसन्तुष्टः शर्यातिः पृथिवीपतिः । च्यवनस्य महाराज तद्वाक्यं प्रत्यपूजयत्
मग शर्याति राजा अतिशय आनंदी झाला आणि च्यवन ऋषींच्या बोलण्याचा सन्मान केला.
सम्मान्य च्यवनं राजा जगाम नगरं प्रति । सभार्यश्चातिसन्तुष्टः कुर्वन्वार्तां मुनेः किल
राजाने च्यवन ऋषींचा मान केला आणि पत्नीसमवेत आपल्या नगराकडे निघाला, अत्यंत समाधानी होता आणि ऋषीच्या कृत्यांची चर्चा करत गेला.
प्रशस्तेहनि यज्ञीये सर्वकामसमृद्धिमान् । कारयामास शर्यातिर्यज्ञायतनमुत्तमम्
यज्ञासाठी योग्य आणि शुभ दिवशी, सर्व इच्छित संपत्ती लाभलेला शर्याति, उत्तम यज्ञमंडप उभारू लागला.
समानीय मुनीन्पूज्यान्वसिष्ठप्रमुखानसौ । भार्गवो याजयामास च्यवनः पृथिवीपतिम्
वसिष्ठांसह सर्व ऋषींना बोलावून त्यांचा सन्मान केला आणि मग भार्गव च्यवनाने राजाचा यज्ञ सुरू केला.
वितते तु तथा यज्ञे देवाः सर्वे सवासवाः । आजग्मुश्चाश्विनौ तत्र सोमार्थमुपजग्मतुः
यज्ञाची तयारी झाल्यावर सर्व देव, इंद्रासह, तेथे आले आणि अश्विनी कुमारही सोमासाठी आले.
इन्द्रस्तु शङ्कितस्तत्र वीक्ष्य तावश्विनावुभौ । पप्रच्छ च सुरान्सर्वान्किमेतौ समुपागतौ
इंद्राने दोन्ही अश्विनी कुमारांना पाहून शंका आली आणि सर्व देवांना विचारले – हे दोघे इथे का आले?
चिकित्सकौ न सोमार्हौ केनानीताविहेति च । नाब्रुवन्नमरास्तत्र राज्ञस्तु वितते मखे
हे दोघे वैद्य आहेत, त्यांना सोमपानाचा अधिकार नाही; त्यांना इथे कोण घेऊन आलं? पण राजा यज्ञ करत असताना अमरदेवांनी काहीच उत्तर दिलं नाही.
अगृह्णाच्च्यवनः सोममश्विनोर्देवयोस्तदा । शक्रस्तं वारयामास मा गृहाणैतयोर्ग्रहम्
मग च्यवन ऋषींनी अश्विनी कुमारांना सोम दिला. इंद्राने त्यांना थांबवण्याचा प्रयत्न केला आणि म्हणाला – त्यांना हे सोम देऊ नकोस.
तमाह च्यवनस्तत्र कथमेतौ रवेः सुतौ । न ग्रहार्हौ च नासत्यौ ब्रूहि सत्यं शचीपते
त्यावर च्यवन म्हणाला, "हे दोन सूर्याचे पुत्र असूनही यांना सोमपानाचा अधिकार का नाही? आणि नासत्यांना वर्ज्य का केले आहे? हे शचीपती, खरी गोष्ट सांग."
न सङ्करौ समुत्पन्नौ धर्मपत्नीसुतौ रवेः । केन दोषेण देवेन्द्र नार्हौ सोमं भिषग्वरौ
हे संकराने जन्मलेले नाहीत, हे सूर्याच्या धर्मपत्नीचेच पुत्र आहेत. मग कोणत्या दोषामुळे, हे देवेन्द्र, हे श्रेष्ठ वैद्य नासत्यांना सोमपानाचा अधिकार नाही?
निर्णयोऽत्र मखे शक्र कर्तव्यः सर्वदैवतैः । ग्राहयिष्यामहं सोमं कृतौ तौ सोमपौ मया
या यज्ञात सर्व देवांनी मिळून निर्णय घ्यावा लागेल, हे शक्र. मी त्यांना सोम मिळवून देईन; मीच त्यांना सोमपानाचा अधिकारी केले आहे.
प्रेरितोऽसौ मया राजा मखाय मघवन्किल । एतदर्थं करिष्यामि सत्यं मे वचनं विभो
माझ्याच प्रेरणेने तो राजा, हे मघवंत, यज्ञासाठी आला आहे. या हेतूने मी हे करणार आहे; माझे वचन खरे आहे, हे महाबळ.
आभ्यामुपकृतः शक्र तथा दत्तं नवं वयः । तस्मात्प्रत्युपकारस्तु कर्तव्यः सर्वथा मया
शक्राला त्यांनी मदत केली आणि त्याला पुन्हा तारुण्य दिले. म्हणून त्यांच्या उपकाराचे उत्तर देणे माझे कर्तव्य आहे.
इन्द्र उवाच - चिकित्सकौ कृतावेतौ नासत्यौ निन्दितौ सुरैः । उभावेतौ न सोमार्हौ मा गृहाणैतयोर्ग्रहम्
इंद्र म्हणाला — हे दोघे वैद्य आहेत, नासत्य, आणि देवांनी त्यांना निंदले आहे. या दोघांना सोमपानाचा अधिकार नाही; त्यांना सोम देऊ नकोस.
च्यवन उवाच - अहल्याजार संयच्छ कोपं चाद्य निरर्थकम् । वृत्रघ्न किं हि नासत्यौ न सोमार्हौ सुरात्मजौ
च्यवन म्हणाला — अहल्येच्या प्रसंगावरून तुझा राग आज निरर्थक आहे, तो आवर. हे वृत्रहंता, नासत्य हे देवपुत्र असूनही त्यांना सोमपानाचा अधिकार का नाही?
एवं विवादे समुपस्थिते च न कोऽपि वाचं तमुवाच भूप । ग्रहं तयोर्भार्गवतिग्मतेजाः संग्राहयामास तपोबलेन
अशी वादावादी सुरू असताना, राजांपैकी कुणीही काही बोलला नाही. मग भृगुवंशातील तेजस्वी ऋषीने आपल्या तपशक्तीने त्या दोघांना सोम मिळवून दिला.
रेवतस्य रेवतीवरार्थं ब्रह्मलोकगमनवर्णनम् व्यास उवाच - दत्ते ग्रहे तु राजेन्द्र वासवः कुपितौ भृशम् । प्रोवाच च्यवनं तत्र दर्शयन्बलमात्मनः
व्यास म्हणतो — सोमाचा ग्रह दिल्यावर, हे राजेंद्र, वासवाला फार राग आला आणि त्याने आपली ताकद दाखवत च्यवनाशी तिथे बोलायला सुरुवात केली.
मा ब्रह्मबन्धो मर्यादामिमां त्वं कर्त्तुमर्हसि । वधिष्यामि द्विषन्तं त्वां विश्वरूपमिवाऽपरम्
हे ब्राह्मण, तू ही मर्यादा ओलांडू नकोस. मी तुझा शत्रू आहे म्हणून तुला मारून टाकीन, जसा मी दुसऱ्या विश्वरूपाला मारले.