आम्ही अत्यंत भाग्यवान, धन्य आणि पूर्णत्वास पोहोचलो आहोत, कारण आम्हाला स्वतः देवीचे दर्शन लाभले आहे. पूर्वी जे कठोर तप केले होते, त्याचा हा सर्वोच्च फल आम्हाला मिळाला आहे; अन्यथा आम्ही एवढ्या भक्तिभावाने देवीचे दर्शन कसे मिळवू शकलो असतो? जे पुण्यसंपन्न, दानशील आणि तपस्वी आहेत, त्यांनाच ही मंगलमयी, शुभ देवी दिसते; आसक्त, विषयांमध्ये गुंतलेल्यांना ती कधीच दिसत नाही. तीच मूळ प्रकृती आहे, जी नेहमीच पुरुषाशी एकरूप असते; तिनेच हे विश्व प्रकट केले आहे, तेही परमात्म्यासाठी. तो पुरुष सर्वत्र द्रष्टा आहे, आणि हे विश्व सर्व दृश्य आहे; त्या पुरुषासाठी तीच सर्व कारण आहे—माया, अधीश्वरी, शुभमयी. मी कोण, आणि सर्व देव, तसेच अप्सरा रंभा वगैरे—या सर्वांच्या तुलनेत आम्ही तिच्या एका अंशालाही समान नाही. हीच ती महान देवी, जी समुद्राच्या मध्यभागी बालरूपात मला आनंदाने झुलवत होती. ती वडाच्या पानावर, मजबूत आणि स्थिर शय्येवर पडली होती, आपल्या मोठ्या अंगठ्याला हातात घेऊन, ते कमलासारख्या तोंडावर ठेवून ती चाटत आणि खेळत होती; बाल्यसुलभ चेष्टा करत, आनंदाने, तिचे कोमल शरीर त्या वडपानाच्या गुंडाळीत विसावले होते. ती गात होती, झुलवत होती, आणि माझ्यासोबत बालरूपात राहिली; हे आता मला स्पष्टपणे आठवते, जणू काही प्रत्यक्ष दर्शन झाले आहे. खरंच, तीच आमची माता आहे; ऐका, मी तुम्हाला पूर्वीचा अनुभव सांगतो, कारण आता मला तिची ओळख पटली आहे. याचवेळी विष्णूंनी देवीची स्तुती करणारे स्तोत्र रचले. ब्रह्मा म्हणाले: हे सर्व सांगितल्यावर, धन्य विष्णु, जनार्दन, पुन्हा म्हणाले—चला, आपण तिच्या समीप जाऊ, वारंवार वंदन करू. ही महान माया, वरदायिनी, आपल्याला नक्कीच वर देईल; आपण निर्भयपणे तिच्या चरणी जाऊन तिची स्तुती करू. जर दाराशी उभे असलेले सेवक आपल्याला थांबवतील, तरी आपण तेथेच राहून एकाग्रचित्ताने देवीचे स्तोत्र म्हणू. हरि असे म्हणताच, आम्हा दोघांनाही अत्यंत आनंद झाला आणि आम्ही दृढनिश्चयाने तिच्या जवळ जाण्याची तयारी केली. 'ॐ' असा उच्चार करत, आम्ही तिघेही झपाट्याने दिव्य विमानातून उतरून, दाराशी गेलो आणि मनात थोडी भीतीही वाटली. तेव्हा, दाराशी उभे असलेले सर्व पाहून, त्या दिव्य देवीने हसताच, क्षणातच आम्हा तिघांना स्त्रीरूप दिले. आम्ही तिघीही तरुण, सुंदर, रम्य अलंकारांनी सजलेली स्त्रिया झालो, आणि आश्चर्याने भरून तिच्या समोर गेलो. आम्ही तिच्या चरणी, स्त्रीरूपात उभे असताना, देवीने प्रेमळ दृष्टीने आम्हा तिघांकडे पाहिले. त्या महान देवीला वंदन करून, आम्ही एकमेकांकडे पाहात तिच्यासमोर उभे राहिलो—सुंदर अलंकारांनी सजलेल्या स्त्रियांसारखे. आम्ही तिघे तिच्या पादपिठाकडे पाहत उभे होतो, जे विविध रत्नांनी सुशोभित आणि दहा कोटी सूर्यांसारखे तेजस्वी होते. तिथे हजारो सखी उपस्थित होत्या—काही लाल वस्त्रात, काही निळ्या रंगात, तर काही शुभ्र पिवळ्या वस्त्रात. सर्व देवी, शुभमय रूपधारी, विविध वस्त्र व अलंकारांनी सजलेली, तिच्या दोन्ही बाजूंना सेवा करत चमकत होत्या. काही स्त्रिया गात आणि नाचत होत्या, काही तिची पूजा करत होत्या, काही आनंदाने वीणा, बासरी व वाद्ये वाजवत होत्या. नारद, मी तिथे एक अद्भुत गोष्ट पाहिली, ती सांगतो: देवीच्या कमलपदांच्या आरशासारख्या नखांमध्ये—संपूर्ण चराचर विश्व, मी, विष्णु, रुद्र, वायू, अग्नि, यम, सूर्य—सर्व जण दिसत होते. वरुण, चंद्र, त्वष्टा, कुबेर, इंद्र, पर्वत, समुद्र, नद्या, गंधर्व, अप्सरा—विश्वावसु, चित्रकेतु, श्वेत, चित्रांगद, नारद, तुम्बुरु, हाहा, हूहू—अश्विनी, वसु, साध्य, सिद्ध, पितर, सर्व नाग (शेषसहित), किन्नर, उरग, राक्षस—वैकुंठ, ब्रह्मलोक, कैलास पर्वत—हे सर्व तिच्या नखाच्या मध्यभागी सामावलेले आम्ही पाहिले. तिथेच, जलकमलावर, मी (चतुर्मुख ब्रह्मा), शेषावर विसावलेला जगाचा स्वामी विष्णु, आणि मधु-कैटभ देखील होते. अशा प्रकारे, मी तिच्या कमलपदाच्या नखात सर्व काही स्थित पाहिले, आणि हे पाहून मी चकित झालो—'हे काय आहे?' असा विचार मनात आला. विष्णु आणि शंकर देखील हे पाहून आश्चर्यचकित झाले; त्या वेळी आम्ही तिघांनीही तिला विश्वाची माता मानली. आम्ही तिथे पाहात असतानाच, त्या मंगलमय, आनंददायी द्वीपात शंभर वर्षे कशी गेली, कळलेच नाही; विविध सुखांचा अनुभव घेत होतो. त्या वेळी, विविध अलंकारांनी सजलेल्या, आनंदाने भरलेल्या देवींनी आम्हाला आपले सखी मानले. आम्हीही त्या परम सौंदर्याने मोहून गेलो, सर्वजण आनंदित मनाने त्या रम्य रूपांकडे पाहात होतो. एकदा, भगवंत विष्णु, तरुण स्त्रीरूप धारण करून, त्या महान श्रीभुवनेश्वरी देवीची स्तुती करू लागले: "देवीस, प्रकृतीस, जगद्जननीस नित्य नमस्कार! शुभमयी, इच्छादायिनी, वृद्धी, सिद्धी—पुन्हा पुन्हा नमस्कार! सत्-चित्-आनंदस्वरूपे, या संसारवनात, पञ्चकर्मजननी, लोकाधीश्वरी—तुला नमस्कार, नमस्कार! सर्व निवासरूपिणी, अचलस्वरूपिणी, अर्धाक्षरस्वरूपिणी, ह्र्लेखा—तुला नमस्कार!