त्या दिवशी, देवीने आम्हाला सांगितले, “आज या दिव्य रथात ब्रह्मा, विष्णू आणि शिवाला मी अद्भुत दृश्य दाखविणार आहे.” तिचे हे वचन ऐकताच आम्ही ‘ॐ’ असे उत्तर दिले आणि मग— आम्ही तिघेही त्या दिव्य रथात चढलो. तो रथ रत्नांनी अलंकृत होता, मोत्यांच्या माळांनी सजलेला, आणि त्यातील घंटांच्या निनादाने गूंजत होता. तो रथ खरोखरच देवांच्या प्रासादासारखा मोहक होता; आम्ही तिघेही निर्भयपणे त्यात प्रवेश केला. आम्हाला तिथे बसलेले पाहून, आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळविलेली देवी आम्हाकडे प्रेमळ नजरेने पाहू लागली. तिने आपल्या शक्तीने तो रथ आकाशात उचलला. त्या दिव्य रथातून आम्ही—मी, हर, आणि इतरांनी—देवीचे दर्शन घेतले. तिथे आम्ही सुंदर झाडे पाहिली, जी सर्व फळांनी लदलेली होती, कोकीळांच्या गाण्यांनी गूंजणारी होती; पर्वत, वन, आणि उपवनांनी नटलेली पृथ्वी अत्यंत रमणीय दिसत होती. तिथे स्त्री-पुरुष, पशू, पवित्र नद्या, तळी, विहिरी, सरोवरे, दलदली, आणि धबधबे होते. आमच्या समोर एक भव्य नगरी प्रकट झाली, जी दिव्य तटबंदीने, यज्ञशाळांनी आणि विविध प्रासादांनी उजळून निघाली होती. ती नगरी पाहून आम्ही लगेच ओळखली; कोणीतरी विचारले, “हे स्वर्ग आहे का? हे अद्भुत स्थान कोणी निर्माण केले?” आम्ही पाहिले की, एक तेजस्वी राजा, जणू काही देवतुल्य, आपल्या सैन्यासह वनात शिकार करायला निघाला होता, आणि आमच्या रथावर देवी अंबिका उभी होती. क्षणातच तो रथ वाऱ्याच्या वेगाने आकाशातून पुढे गेला आणि लवकरच दुसऱ्या मनोहारी भूमीत पोहोचला. तेथे आम्ही नंदनवनाचे दिव्य सौंदर्य पाहिले, जे पारिजात वृक्षांच्या सावलीने आणि सुगंधाने भरलेले होते. देवीच्या जवळ चार सुळे असलेला हत्ती उभा होता; तिथे मेनका आणि इतर अप्सरांचा समूहही होता. त्या अप्सरा गायन, नर्तन आणि विविध क्रीडांमध्ये मग्न होत्या; शेकडो गंधर्व, यक्ष आणि विद्याधरही तिथे होते. मंदार वनाच्या मध्यभागी ते सर्व आनंदाने गात आणि खेळत होते; तिथे आम्ही बलवान इंद्र आणि त्याच्या पत्नी पौलोमीचेही दर्शन घेतले. आम्हाला ते स्वर्गलोक पाहून मोठा विस्मय वाटला; तिथेच आम्ही जलाचा अधिपती, कुबेर, यम, सूर्य आणि अग्नि यांनाही पाहिले. सर्व देव एकत्र जमलेले पाहून आम्ही आश्चर्यचकित झालो; मग त्या भव्य नगरीतून तो राजा बाहेर आला. तो राजा, जणू काही देवेंद्राप्रमाणे अचल, आपल्या सैन्यासह पृथ्वीवर उभा होता; आणि आम्ही रथातून हे सर्व पाहात असतानाच, तो रथ पुन्हा वेगाने पुढे गेला. यानंतर आम्ही त्या दिव्य ब्रह्मलोकात पोहोचलो, जिथे सर्व देवता आदराने वावरतात. तिथे ब्रह्मदेवाचे दर्शन घेतल्यावर हर आणि केशव दोघेही अचंबित झाले. त्या सभेत सर्व वेद आणि त्यांच्या शाखा, महासागर, नद्या, पर्वत, तसेच सर्प आणि नाग आपल्या मूळ स्वरूपात प्रकट झाले. त्या चतुर्मुख ब्रह्मदेवाने मला विचारले, “हा सनातन ब्रह्म कोण?” मी उत्तर दिले, “मला या सृष्टीच्या अधिपतीचे ज्ञान नाही.” त्याने पुन्हा विचारले, “मी कोण? तो कोण? माझ्या या संभ्रमाचे कारण काय आहे, प्रभुहो?” तेवढ्यात, तो रथ, मनाच्या वेगाने हालू लागला. तो रथ कैलासाच्या शिखरावर पोहोचला, जेथे यक्षांचा समुदाय, मंदार वृक्षांचे रम्य उपवन, नाचणारे मोर आणि कोकीळांचा गूंज होता. तिथे वीणा आणि ढोल यांच्या मंगल ध्वनींनी वातावरण आनंदित झाले होते. रथ त्या पुण्यभूमीवर थांबला. तिथे शुभ्र, पाच मुखांचे, दहा हातांचे, भालावर अर्धचंद्र धारण केलेले, वृषभावर आरूढ असलेले, त्रिनेत्री, शिवशंभू प्रकट झाले. वाघाच्या कातडीचे वस्त्र आणि हत्तीच्या कातडीचा उपरंग त्यांनी परिधान केला होता. त्यांच्या पायाशी दोन वीर पुत्र उभे होते—एक गणपती, हत्तीच्या मुखाचा, आणि दुसरा षडानन, सहा मुखांचा. शिव आणि त्यांचे दोन पुत्र तेजस्वीपणे पुढे आले; नंदी आणि इतर गणांच्या समुदायासह सर्व सेवकही त्यांच्यासोबत होते. विजयाच्या घोषात ते सर्व शिवामागे चालले. त्या दुसऱ्या शंकराचे दर्शन घेतल्यावर, नारद, आम्ही सर्वजण थक्क झालो. मातृगणांच्या संभ्रमामुळे मी तिथेच थांबलो, हे मुनी. आणि लगेचच, तो रथ त्या पर्वतशिखरावरून वाऱ्याच्या वेगाने पुढे गेला. आता आम्ही वैकुंठधामात पोहोचलो, जे लक्ष्मीच्या प्रियवराचे निवासस्थान होते. तिथे, पुत्रा, मी अद्भुत तेजाचे दर्शन घेतले. तेव्हा विष्णूने ती परम नगरी पाहून आश्चर्य व्यक्त केले; हरी, कमलनयन, त्या प्रासादाच्या पुढे गेला. तो निळ्या अपट्याच्या फुलासारखा वर्ण असलेला, पिवळ्या वस्त्रांनी सुशोभित, चार हातांचा, गरुडावर विराजमान, दिव्य दागिन्यांनी अलंकृत होता. त्यावेळी लक्ष्मी त्याला शुभ पंख्यांनी सेवित होती. तो सनातन विष्णू पाहून आम्ही सर्वजण अचंबित झालो. एकमेकांकडे पाहत आम्ही त्या उत्तम आसनावर उभे राहिलो; आणि अचानक, तो रथ पुन्हा वाऱ्याच्या वेगाने पुढे निघून गेला. आम्ही अमृताच्या समुद्रावर पोहोचलो, जो गोड पाण्याने, मोठ्या लाटांनी आणि जलचरांच्या समूहांनी परिपूर्ण होता, आणि सतत लाटांनी सुसज्ज होता. तिथे मंदार, पारिजात आणि इतर झाडांनी अलंकृत असलेली, विविध आसनांनी सजलेली, आणि असंख्य अद्भुत अलंकारांनी नटलेली भूमी होती. मोत्यांच्या माळा आणि विविध फुलांच्या माळांनी सजलेली, अशोक, बकुळ, कुरुबक आणि इतर वृक्षांनी शोभलेली, सभोवताली कोमल केतकी आणि चंपक वृक्षांनी वेढलेली, कोकीळांच्या गाण्यांनी आणि दिव्य सुगंधांनी भरलेली ती भूमी होती. मधमाशांच्या गुंजारवाने गूंजणारी, पाहण्यास अत्यंत अद्भुत अशी ती जागा होती. त्या बेटावर आम्ही शिवाच्या आकारातील एक सुंदर शय्या पाहिली, ती रत्नांनी जडजडलेली, विविध मौल्यवान रत्नांनी सजलेली होती. आम्ही ती दूरून पाहिली—ती सर्व दिव्य प्रासादांमध्ये सर्वाधिक तेजस्वी होती.