सुताने सांगितले: सत्यवती, धर्मात श्रेष्ठ, हा महान राजा आणि सम्राट होता. त्याने हजार अश्वमेध यज्ञ आणि शंभर वाजपेय यज्ञ करून इंद्राला प्रसन्न केले आणि आपली बुद्धिमत्ता दाखवत स्वर्गाला गेला. एकदा राजा महाभिष ब्रह्माच्या निवासस्थानी गेला. तेथे गंगा ही महान नदी, प्रभूची सेवा करत होती. सर्व देवता तिच्याकडे न पाहता खाली मान घालून उभे होते. त्या नदीने, प्रेमाने भरलेल्या राजाला ओळखले आणि त्याला जाणले. ब्रह्मा दोघांवर रागावला आणि जलदपणे त्यांना शाप दिला. ब्राह्माच्या क्रोधाने, "तुम्हाला नक्कीच शरीर प्राप्त होईल, आणि मोठ्या पुण्याने युक्त असाल," असा शाप मिळाला. दोघेही मनात दुःखी होऊन ब्रह्माच्या उपस्थितीतून लवकर निघून गेले. त्याने आपला पिता प्रतिप, जो पुरू वंशात होता, याचा विचार केला. ते वसिष्ठाच्या आश्रमात पोहोचले, आणि तिथे संयोगाने आनंद घेतला. त्याची पत्नी द्यौ होती; तिने नंदिनी या गायीला पाहिले. द्यौने तिला सांगितले, "ऐक सुंदर गायी, ही वसिष्ठाची गायी आहे." तिचे आयुष्य दहा हजार वर्षांपेक्षा कमी असेल, आणि ती नेहमी तरुण राहील. राजर्षी उशीनाराची कन्या अत्यंत सुंदर होती. नंदिनी, शुभ आणि इच्छा पूर्ण करणारी गायी, तिला प्रमुख आश्रमात आण. मानवांमध्ये, तीच वृद्धत्व आणि रोगापासून मुक्त असेल. दोषरहित असताना, त्याने पृथ्वी आणि इतरांसह संयमी ऋषीचा अपमान केला. तो लवकरच फळे घेऊन आश्रमात आला. तेजस्वी व्यक्तीने झाडझाड आणि जंगलात शिकार केली. वरुणाने ध्यानाने जाणले की वसुंनी ती घेतली आहे, आणि हेही समजले. त्यामुळे, सर्व वसु मानवांमध्ये जन्म घेतील, यात शंका नाही. हे ऐकून, सर्वजण दुःखी झाले आणि शोकात भरलेले निघून गेले. शरण येत, वसुंनी ऋषीकडे जाऊन त्याला प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न केला. "एक वर्षानंतर, तुम्हा सर्वांना शापातून मुक्ती मिळेल," असे ऋषीने सांगितले. त्यामुळे, द्यौ मानव शरीरात दीर्घकाळ राहील. सर्वजण, शापाने दुःखी आणि नम्र होऊन, मनात अस्वस्थ असलेल्या नदीला म्हणाले, "मानवांच्या गर्भात प्रवेश करण्याची आम्हाला मोठी चिंता आहे." "हे दोषरहिते, एक राजर्षी शंतनू आहे; तू त्याची पत्नी होशील." "अशाप्रकारे शापातून मुक्ती मिळेल; यात शंका नाही." गंगा देवी, सतत ध्यानात ठेवली गेली, तीही पृथ्वीवर उतरली. राजर्षी शंतनू, धर्मनिष्ठ आणि सत्यात दृढ, होता. मग, पाण्यातून एक अत्यंत सुंदर स्त्री प्रकट झाली. विचार न करता, शंतनूने आपल्या मांडीवर बसलेल्या त्या स्त्रीला संबोधले, "हे सुंदर मुखवाली." ती, तेजस्वी रूप असलेली, त्याला म्हणाली, "हे श्रेष्ठ राजन्, कशासाठी?" राजा, सौंदर्य आणि तरुणाईने चमकत, तिला म्हणाला, "हे मोहक स्त्री, तू माझ्या उजव्या मांडीवर आलिंगन करून बसली आहेस." "जेव्हा एक अत्यंत इच्छित पुत्र जन्माला येईल, तेव्हा तू माझी सून हो.