ദിവ്യദേഹൌ തതോ ജാതൌ ലക്ഷ്മീനാരായണാവുഭൌ । വിമാനവരസംവിഷ്ടൌ സ്തൂയമാനൌ സുരൈര്ദിവി
അപ്പോൾ ദിവ്യരൂപങ്ങളോടെ ലക്ഷ്മിയും നാരായണനും ആകാശവിമാനത്തിൽ ഇരുന്നു, ദേവന്മാർ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഗന്തുകാമം പതിം പ്രാഹ കമലാ കമലാപതിമ് । ഗൃഹാണേമം സുതം നാഥ നാഹം ശക്താസ്മി ഹാപിതുമ്
പോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കമലാ, കമലാപതിയോടു പറഞ്ഞു: 'നാഥാ, ഈ മകനെ നീ ഏറ്റെടുക്കണം; ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.'
പ്രാണപ്രിയോഽസ്തി മേ പുത്രഃ കാന്ത്യാ ത്വത്സദൃശഃ പ്രഭോ । ഗൃഹീത്വൈനം ഗമിഷ്യാവോ വൈകുണ്ഠം മധുസൂദന
പ്രഭോ, ഈ മകൻ എനിക്ക് ജീവനിലും പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ്, രൂപത്തിൽ നീയേപ്പോലെയാണ്. മധുസൂദനാ, നമുക്ക് അവനെ കൂട്ടി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോകാം.
ഹരിരുവാച മാ വിഷാദം പ്രിയേ കര്തും ത്വമര്ഹസി വരാനനേ । തിഷ്ഠത്വയം സുഖേനാത്ര രക്ഷാ മേ വിഹിതാ ത്വിഹ
ഹരി പറഞ്ഞു: 'പ്രിയേ, മനോഹരമുഖിയേ, ദുഃഖിക്കേണ്ട. ഈ കുട്ടി ഇവിടെ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കട്ടെ; ഞാൻ അവന്റെ രക്ഷ ഇവിടെ തന്നെ ഉറപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ട്.'
കാര്യം കിമപി വാമോരു വര്തതേ മഹദദ്ഭുതമ് । നിബോധ കഥയാമ്യദ്യ സുതസ്യാത്ര വിമോചനേ
നിന്റെ അരികിൽ വലിയ അത്ഭുതകരമായ ഒരു കാര്യം നടക്കാനിരിക്കുകയാണ്. ഈ കുട്ടിയുടെ മോചനത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞുതരാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
തുര്വസുര്നാമ വിഖ്യാതോ യയാതിതനുജോ ഭുവി । ഹരിവര്മേതി പിത്രാസ്യ കൃതം നാമ സുവിശ്രുതമ്
ഭൂമിയിൽ യയാതിയുടെ മകനായ തുര്വസു എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായ ഒരു രാജാവുണ്ട്; അവന്റെ അച്ഛൻ ഹരിവർമ്മ എന്ന പേരാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.
സ രാജാ പുത്രകാമോഽദ്യ തപസ്തപതി പാവനേ । തീര്ഥേ വര്ഷശതം ജാതം തസ്യ വൈ കുര്വതസ്തപഃ
ആ രാജാവ് മകനെ ആഗ്രഹിച്ച് ഇപ്പോൾ ഒരു തിരുത്തലിൽ കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നൂറു വർഷം അതിൽ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
തസ്യാര്ഥേ നിര്മിതഃ പുത്രോ മയായം കമലാലയേ । തത്ര ഗത്വാ നൃപം സുഭ്രു പ്രേരയിഷ്യാമി സാമ്പ്രതമ്
കമലാലയേ, അവനുവേണ്ടി ഞാൻ ഈ മകനെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവിടേക്ക് പോയി ആ രാജാവിനെ ഇവിടെ വരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും.
തസ്മൈ ദാസ്യാമ്യഹം പുത്രം പുത്രകാമായ കാമിനി । ഗൃഹീത്വാ സ്വഗൃഹം രാജാ പ്രാപയിഷ്യതി ബാലകമ്
സുന്ദരിയേ, മകനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ രാജാവിന് ഞാൻ ഈ മകനെ നൽകും. രാജാവ് അവനെ ഏറ്റെടുത്തു തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകും.
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യാശ്വാസ്യ പ്രിയാം പദ്മാം കൃത്വാ രക്ഷാം ച ബാലകേ । വിമാനവരമാരുഹ്യ പ്രയയൌ പ്രിയയാ സഹ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പത്നിയായ പദ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, കുട്ടിയുടെ രക്ഷ ഉറപ്പാക്കി, അവർ ആകാശവിമാനത്തിൽ കയറി ഒരുമിച്ച് പുറപ്പെട്ടു.
ഏകവീരാഖ്യാനവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച സംശയോഽയം മഹാനത്ര ജാതമാത്രഃ ശിശുസ്തഥാ । മുക്തഃ കേന ഗൃഹീതോഽസാവേകാകീ വിജനേ വനേ
ഏകവീരൻ എന്ന കഥയുടെ വിവരണം
കാ ഗതിസ്തസ്യ ബാലസ്യ ജാതാ സത്യവതീസുത । വ്യാഘ്രസിംഹാദിഭിര്ഹിംസ്രൈര്ഗൃഹീതോ നാതിബാലകഃ
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: ഇവിടെ വലിയ സംശയമുണ്ട് — ഈ പിറന്ന ഉടൻ തന്നെ വനാന്തരത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞിനെ ആരാണ് എടുത്തത്?
വ്യാസ ഉവാച ലക്ഷ്മീനാരായണൌ തസ്മാത്സ്ഥാനാച്ച ചലിതൌ യദാ । തദൈവ തത്ര ചമ്പാഖ്യഃ പ്രാപ്തോ വിദ്യാധരഃ കില
സത്യവതിയുടെ മകനേ, ആ കുട്ടിക്ക് എന്തായിരിക്കും സംഭവിച്ചത്? അത്ര ചെറുതായിരുന്നതിനാൽ പുലികൾക്കും സിംഹങ്ങൾക്കും പോലുള്ള കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ അവനെ പിടിച്ചില്ലേ?
വിമാനവരമാരൂഢഃ കാമിന്യാ സഹിതോ നൃപ । മദനാലസയാ കാമം ക്രീഡമാനോ യദൃച്ഛയാ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ലക്ഷ്മിയും നാരായണനും ആ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് പോയതോടെ, അപ്പോൾ തന്നെ ചമ്പക എന്ന വിദ്യാധരൻ അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
വിലോക്യ തം ശിശും ഭൂമാവേകാകിനമനുത്തമമ് । ദേവപുത്രപ്രതീകാശം രമമാണം യഥാസുഖമ്
ആ രാജാവ് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളോടൊപ്പം ആകാശവിമാനത്തിൽ കയറി, മനസ്സിൽ മോഹം നിറഞ്ഞ് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, യാദൃശ്ചികമായി അവിടെ എത്തി.
വിമാനാത്തരസോത്തീര്യ ചമ്പകസ്തം ശിശു ജവാത് । ജഗ്രാഹ ച മുദം പ്രാപ നിധിം പ്രാപ്യ യഥാധനഃ
അവിടെയൊറ്റയ്ക്ക് നിലത്ത് കിടക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ ആ കുഞ്ഞിനെ, ദേവപുത്രനെപ്പോലെ മനോഹരനായി സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, ചമ്പകൻ അതിനെ കണ്ടപ്പോൾ വലിയ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു, ധനം കണ്ടെത്തിയവനെപ്പോലെ.
ഗൃഹീത്വാ ചമ്പകഃ പ്രാദാദ്ദേവ്യൈ തം മദനോപമമ് । മദനാലസായൈ തം ബാലം ജാതമാത്രം മനോഹരമ്
ചമ്പകൻ ആ കുഞ്ഞിനെ, മനോഹരനായ കാമദേവനെപ്പോലെയായിരുന്നവനെ, കാമവശയാകുന്ന ദേവിയ്ക്ക് കൈമാറി.
സാ ഗൃഹീത്വാ ശിശും പ്രേമ്ണാ സരോമാഞ്ചാ സവിസ്മയാ । മുഖം ചുചുമ്ബ ബാലസ്യ കൃത്വാ തു ഹൃദയേ ഭൃശമ്
ദേവി ആ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹത്തോടെ എടുത്തു, അത്ഭുതത്തിലും ആനന്ദത്തിലും അവളുടെ ശരീരം പുളകിച്ചുവന്നു. അവൾ ആ ബാലന്റെ മുഖം ചുംബിച്ചു, ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
ആലിങ്ഗിതശ്ചുമ്ബിതശ്ച തയാസൌ പ്രീതിപൂര്വകമ് । ഉത്സങ്ഗേ ച കൃതസ്തന്വ്യാ പുത്രഭാവേന ഭാരത
പ്രേമത്തോടെ ദേവി ആ കുഞ്ഞിനെ അണക്കി ചുംബിച്ചു, തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് സ്വന്തം മകനെന്നപോലെ ചേർത്തു.
കൃത്വാങ്കേ തൌ സമാരൂഢൌ വിമാനം ദമ്പതീ മുദാ । പതിം പപ്രച്ഛ ചാര്വങ്ഗീ പ്രഹസ്യ മദനാലസാ
അവരെ രണ്ടുപേരെയും മടിയിൽ ഇരുത്തിയ ശേഷം ആ ദമ്പതികൾ സന്തോഷത്തോടെ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കയറി. മനോഹരമായ ദേഹമുള്ള, കാമവശയാകുന്ന ദേവി പുഞ്ചിരിച്ച് ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചു.
കസ്യായം ബാലകഃ കാന്ത ത്യക്തഃ കേന ച കാനനേ । പുത്രോഽയം മമ ദേവേന ദത്തസ്ത്ര്യമ്ബകപാണിനാ
പ്രിയനേ, ഈ കുഞ്ഞ് ആരുടേതാണ്? ആരാണ് അവനെ കാട്ടിൽ ഉപേക്ഷിച്ചത്? ഈ മകൻ ദൈവം തന്നതാണോ? ത്രയമ്പകന്റെ കൈവശം നിന്നോ?
ചമ്പക ഉവാച പ്രിയേ ഗത്വാദ്യ പൃച്ഛേയം ശക്രം സര്വജ്ഞമാശു വൈ । ദേവോ വാ ദാനവോ വാപി ഗന്ധര്വോ വാ ശിശുഃ കില
ചമ്പകൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയേ, ഞാൻ ഇന്ന് തന്നെ പോയി സർവ്വജ്ഞനായ ഇന്ദ്രനോടു ചോദിക്കും. ഈ കുഞ്ഞ് ദേവനാണോ, ദാനവനാണോ, ഗാന്ധർവനാണോ എന്ന് അറിയാം.
തേനാജ്ഞപ്തഃ കരിഷ്യാമി പുത്രം പ്രാപ്തം വനാദമുമ് । അപൃഷ്ട്വാ നൈവ കര്തവ്യം കാര്യം കിഞ്ചിന്മയാ ധ്രുവമ്
അവൻ എന്ത് നിർദ്ദേശം നൽകുന്നുവോ അതനുസരിച്ച് ഞാൻ കാട്ടിൽ കണ്ട ഈ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ച് പ്രവർത്തിക്കും. ചോദിക്കാതെ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ല.
ഇത്യുക്ത്വാ താം ഗൃഹീത്വാ തം വിമാനേനാഥ ചമ്പകഃ । യയൌ ശക്രപുരം തൂര്ണം ഹര്ഷേണോത്ഫുല്ലലോചനഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ചമ്പകൻ ദേവിയെയും കുഞ്ഞിനെയും ദിവ്യവിമാനത്തിൽ ഇരുത്തി, ആനന്ദത്തോടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി, വേഗത്തിൽ ഇന്ദ്രന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
പ്രണമ്യ പാദയോഃ പ്രീത്യാ ചമ്പകസ്തു ശചീപതിമ് । നിവേദ്യ ബാലകം പ്രാഹ കൃതാഞ്ജലിപുടഃ സ്ഥിതഃ
ചമ്പകൻ ഭക്തിയോടെ ശചീഭർത്താവായ ഇന്ദ്രന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി, കയ്യുമടക്കി കുഞ്ഞിനെ സമർപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.
ദേവദേവ മയാ ലബ്ധസ്തീര്ഥേ പരമപാവനേ । കാലിന്ദീതമസാസങ്ഗേ ബാലകോഽയം സ്മരപ്രഭഃ
ദേവദേവനേ, കാലിന്ദിയും തമസയും കൂടിയ അതിപവിത്രമായ തീർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ ഈ പ്രകാശമുള്ള കുഞ്ഞിനെ കണ്ടു.
കസ്യായം ബാലകഃ കാന്തഃ കഥം ത്യക്തഃ ശചീപതേ । ആജ്ഞാ ചേത്തവ ദേവേശ കുര്വേഽഹം ബാലകം സുതമ്
ശചീഭർത്താവേ, ഈ മനോഹരനായ കുഞ്ഞ് ആരുടേതാണ്? എങ്ങനെ അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു? ദേവദേവനേ, നിങ്ങൾ അനുമതി തരുന്നുവെങ്കിൽ, ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ എന്റെ മകനാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അതീവ സുന്ദരോ ബാലഃ പ്രിയായാ വല്ലഭഃ സുതഃ । കൃത്രിമസ്തു സുതഃ പ്രോക്തോ ധര്മശാസ്ത്രേഷു സര്വഥാ
ഈ കുഞ്ഞ് അത്യന്തം സുന്ദരൻ, എന്റെ പ്രിയഭാര്യക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട മകനാണ്. എന്നാൽ ഇങ്ങനെ ലഭിക്കുന്ന മകൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ദത്തപുത്രനായി അറിയപ്പെടുന്നു.
ഇന്ദ്ര ഉവാച പുത്രോഽയം വാസുദേവസ്യ വാജിരൂപധരസ്യ ഹ । ഹൈഹയോഽയം മഹാഭാഗ ലക്ഷ്മ്യാം ജാതഃ പരന്തപഃ
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഈ കുഞ്ഞ് വാസുദേവന്റേതാണ്, അശ്വരൂപം ധരിച്ചവൻ. മഹാഭാഗനായ ഹൈഹയൻ ലക്ഷ്മിയിൽ ജനിച്ചു.
ഉത്പാദിതോ ഭഗവതാ കാര്യാര്ഥം കില ബാലകഃ । ദാതും നൃപതയേ നൂനം യയാതിതനയായ ച
ഭഗവാൻ ഒരു പ്രത്യേക കാരണത്തിനായി ഈ കുഞ്ഞിനെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഒരു രാജാവിനും യയാതിയുടെ മകനും നൽകാനാണ്.