തസ്മാദ്വയം ഗുരൂനേതാന്വഞ്ചകാന്ബ്രാഹ്മണാധമാന് । ഹന്തും സമുദ്യതാഃ സര്വേ ന ക്രോധവ്യം മഹാത്മഭിഃ
അതിനാൽ, ഞങ്ങൾ ഈ വഞ്ചക ബ്രാഹ്മണഗുരുക്കന്മാരെ കൊല്ലാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു; മഹാത്മാക്കൾ അതിൽ കോപിക്കേണ്ടതില്ല.
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാ ഹേതുമദ്വാക്യം താനാശ്വാസ്യ മുനീനഥ । വിചേരുശ്ച വിചിന്വാനാ ഭൃഗുദാരാനനേകശഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കാരണമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മുനിമാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, അവർ ഭൃഗുവിന്റെ ഭാര്യമാരെ എല്ലായിടത്തും അന്വേഷിച്ചു.
ഭയാര്താ ഭൃഗുപത്ന്യസ്തു ഹിമവന്തം ധരാധരമ് । പ്രപേദിരേ രുദന്ത്യശ്ച വേപമാനാഃ കൃശാ ഭൃശമ്
ഭയഭീതികളായ ഭൃഗുപത്നിമാർ കരഞ്ഞും വിറയച്ചും, അതിയായി ക്ഷീണിച്ചും, ഹിമാലയപർവതത്തിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഏവം തേ ഹൈഹയൈര്വിപ്രാഃ പീഡിതാ ധനകാമുകൈഃ । നിഹതാശ്ച യഥാകാമം സംരബ്ധൈഃ പാപകര്മഭിഃ
ഇങ്ങനെ, സമ്പത്തിനായി താൽപര്യമുള്ള ഹൈഹയന്മാർ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചു, കോപത്തോടെ പാപകർമ്മികൾ അവരെ ഇഷ്ടംപോലെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ലോഭ ഏവ മനുഷ്യാണാം ദേഹസംസ്ഥോ മഹാരിപുഃ । സര്വദുഃഖാകരഃ പ്രോക്തോ ദുഃഖദഃ പ്രാണനാശകഃ
ലോഭം മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന വലിയ ശത്രുവാണ്; അതാണ് എല്ലാ ദു:ഖത്തിന്റെയും കാരണവും, പ്രാണനാശത്തിന്റെയും മൂലവും.
സര്വപാപസ്യ മൂലം ഹി സര്വദാ തൃഷ്ണയാന്വിതഃ । വിരോധകൃത്ത്രിവര്ണാനാം സര്വാര്തേഃ കാരണം തഥാ
സകല പാപത്തിന്റെയും മൂലകാരണമായിരിക്കുന്നു തൃഷ്ണയോടൊപ്പം ഉള്ളത്; മൂന്നു വർണ്ണങ്ങൾക്കിടയിൽ വൈരാഗ്യത്തിനും എല്ലാ ദു:ഖത്തിനും ഇതാണ് കാരണം.
ലോഭാത്ത്യജന്തി ധര്മം വൈ കുലധര്മം തഥൈവ ഹി । മാതരം ഭ്രാതരം ഹന്തി പിതരം ബാന്ധവം തഥാ
ലോഭം കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ ധർമ്മവും കുടുംബധർമ്മവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്; അമ്മയെയും സഹോദരനെയും പിതാവിനെയും ബന്ധുക്കളെയും പോലും കൊല്ലുന്നു.
ഗുരും മിത്രം തഥാ ഭാര്യാം പുത്രം ച ഭഗിനീം തഥാ । ലോഭാവിഷ്ടോ ന കിം കുര്യാദകൃത്യം പാപമോഹിതഃ
ഗുരുവിനെയും സുഹൃത്തിനെയും ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും സഹോദരിയെയും പോലും ലോഭം പിടിച്ചവൻ കൊല്ലും; ലോഭം കൊണ്ട് മയങ്ങുന്നവൻ ചെയ്യാത്ത പാപം എന്താണ്?
ക്രോധാത്കാമാദഹങ്കാരാല്ലോഭ ഏവ മഹാരിപുഃ । പ്രാണാംസ്ത്യജതി ലോഭേന കിം പുനഃ സ്യാദനാവൃതമ്
കോപം, ആസക്തി, അഹങ്കാരം എന്നിവക്കിടയിൽ, ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു ലാലസയാണ്. ലാലസയ്ക്കുവേണ്ടി മനുഷ്യൻ ജീവൻ പോലും ഉപേക്ഷിക്കും; അങ്ങനെ വന്നാൽ, അതിനാൽ മറഞ്ഞുപോകാത്തത് എന്താണ്?
പൂര്വജാസ്തേ മഹാരാജ ധര്മജ്ഞാഃ സത്പഥേ സ്ഥിതാഃ । പാണ്ഡവാഃ കൌരവാശ്ചൈവ ലോഭേന നിധനം ഗതാഃ
മഹാരാജാവേ, നിന്റെ പൂർവ്വികന്മാരായ പാണ്ഡവരും കൗരവരും, ധർമ്മത്തിൽ നന്നായി അറിഞ്ഞവരും സത്പഥത്തിൽ നിലകൊണ്ടവരുമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ലാലസ കാരണം അവർ എല്ലാവരും നശിച്ചു.
യത്ര ഭീഷ്മശ്ച ദ്രോണശ്ച കൃപഃ കര്ണശ്ച ബാഹ്ലികഃ । ഭീമസേനോ ധര്ഭപുത്രസ്തഥൈവാര്ജുനകേശവൌ
അവിടെ ഭീഷ്മനും ദ്രോണമാരും കൃപനും കർണ്ണനും ബാഹ്ലികനും, ഭീമസേനനും ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനും അർജുനനും കേശവനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തഥാപി യുദ്ധമത്യുഗ്രം കൃതം തൈശ്ച പരസ്പരമ് । കുടുമ്ബകദനം ഭൂരി കൃതം ലോഭാതുരൈരിഹ
എന്നിരുന്നാലും, അവരൊക്കെ തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി; ലാലസകൊണ്ട് ആകുലരായവർ അനേകം കുടുംബങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചു.
ഹതോ ദ്രോണോ ഹതോ ഭീഷ്മസ്തഥൈവ പാണ്ഡവാത്മജാഃ । ഭ്രാതരഃ പിതരഃ പുത്രാഃ സര്വേ വൈ നിഹതാ രണേ
ദ്രോണമാരും ഭീഷ്മനും കൊല്ലപ്പെട്ടു, പാണ്ഡവരുടെ പുത്രന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ. സഹോദരന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, പുത്രന്മാർ—എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ വീണു.
തസ്മാല്ലോഭാഭിഭൂതസ്തു കിം ന കുര്യാന്നരഃ കില । ഹൈഹയൈര്നിഹതാഃ സര്വേ ഭൃഗവഃ പാപബുദ്ധിഭിഃ
അതിനാൽ, ലാലസയാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടാൽ മനുഷ്യൻ ചെയ്യാത്തത് എന്താണ്? ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള ഹൈഹയന്മാർ ഭൃഗുവംശക്കാരെ മുഴുവൻ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ഹൈഹയാനാമുത്പത്തിപ്രസങ്ഗേ രമാവിഷ്ണുസംവാദവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച കഥം താശ്ച സ്ത്രിയഃ സര്വാ ഭൃഗൂണാം ദുഃഖസാഗരാത് । മുക്താ വംശഃ പുനസ്തേഷാം ബ്രാഹ്മണാനാം സ്ഥിരോഽഭവത്
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: ഭൃഗുവംശത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ആ ദു:ഖസാഗരത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ മോചിതരായി? അവരുടെ വംശം വീണ്ടും എങ്ങനെ നിലനിൽക്കാൻ സാധിച്ചു?
ഹൈഹയൈഃ കിം കൃതം കാര്യം ഹത്വാ താന്ബ്രാഹ്മണാനപി । ക്ഷത്രിയൈര്ലോഭസംയുക്തൈഃ പാപാചാരൈര്വദസ്വ തത്
ഹൈഹയന്മാർ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൊല്ലുന്നതിന് ശേഷം എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയൂ. ലാലസയും ദുഷ്ടതയും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ ക്ഷത്രിയർ എന്തെല്ലാം പ്രവർത്തിച്ചു എന്ന് ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.
ന തൃപ്തിരസ്തി മേ ബ്രഹ്മന് പിബതസ്തേ കഥാമൃതമ് । പാവനം സുഖദം നൄണാം പരലോകേ ഫലപ്രദമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ കഥാസരിതം ഞാൻ കുടിച്ചാലും എനിക്ക് തൃപ്തിയില്ല. അവ കഥകൾ മനുഷ്യരെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും സന്തോഷം നൽകുകയും പരലോകത്തിൽ ഫലം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച ശൃണു രാജന്പ്രവക്ഷ്യാമി കഥാം പാപപ്രണാശിനീമ് । യഥാ സ്ത്രിയസ്തു താ മുക്താ ദുഃഖാത്തസ്മാദ്ദുരത്യയാത്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥ ഞാൻ പറയാം; ആ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ ആ അതികഠിനമായ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി എന്ന് കേൾക്കൂ.
ഭൃഗുപത്ന്യോ യദാ രാജന് ഹിമവന്തം ഗിരിം ഗതാഃ । ഭയത്രസ്താ വിഭഗ്നാശാ ഹൈഹയൈഃ പീഡിതാ ഭൃശമ്
ഭൃഗുവംശത്തിലെ ഭാര്യമാർ, ഹൈഹയന്മാരാൽ ഭയപ്പെടുത്തി, ആശയറ്റവരായി, അതിയായി പീഡിതരായി, ഹിമവാന്റെ പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗൌരീം തത്ര തു സംസ്ഥാപ്യ മൃണ്മയീം സരിതസ്തടേ । ഉപോഷണപരാശ്ചക്രുര്നിശ്ചയം മരണം പ്രതി
അവിടെ, നദീതീരത്ത്, അവർ മണ്ണുകൊണ്ടൊരു ഗൗരീപ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു; ഉപവാസത്തിൽ മുഴുകി, മരിക്കാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു.
സ്വപ്നേ ഗത്വാ തദാ ദേവീ പ്രാഹ താഃ പ്രമദോത്തമാഃ । യുഷ്മാസു മധ്യേ കസ്യാശ്ചിദ്ഭവിതാ ചോരുജഃ പുമാന്
അപ്പോൾ, സ്വപ്നത്തിൽ, ദേവി ആ മഹിളമാരോട് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളിൽ ഒരാൾക്ക് അതിവിശേഷമായ ശക്തിയുള്ള ഒരു പുത്രൻ ജനിക്കും.'
മദംശശക്തിസമ്ഭിന്നഃ സ വഃ കാര്യം വിധാസ്യതി । ഇത്യാദിശ്യ പരാമ്ബാ സാ പശ്ചാദന്തര്ഹിതാഭവത്
'എന്റെ ശക്തിയുടെ ഒരു ഭാഗം അവനിൽ ഉണ്ടാകും; അവൻ നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം സാധിപ്പിക്കും.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പരാമ്ബാ അവിടെ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷയായി.
ജാഗൃതാസ്തു തതഃ സര്വാ മുദമാപുര്വരാങ്ഗനാഃ । കാചിത്താസാം ഭയോദ്വിഗ്നാ കാമിനീ ചതുരാ ഭൃശമ്
എല്ലാവരും ഉണർന്നപ്പോൾ ആ മഹിളമാർ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു; എന്നാൽ അവരിൽ ഒരാൾ, അതിയായി ഭയത്തിലും ആസക്തിയിലും ആകുലയായി തുടരുകയായിരുന്നു.
ദധാര ചോരുണൈകേന ഗര്ഭം സാ കുലവൃദ്ധയേ । പലായനപരാ ദൃഷ്ടാ ക്ഷത്രിയൈര്ബ്രാഹ്മണീ യദാ
വംശം നിലനിൽക്കാൻ വേണ്ടി, അവൾ ഒരു ശക്തിമാനായ പുരുഷനിൽ നിന്ന് ഗർഭം ധരിച്ചു; ക്ഷത്രിയർ ആ ബ്രാഹ്മണീയെ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവർ പിന്തുടർന്നു.
വിഹ്വലാ തേജസാ യുക്താ തദാ തേ ദുദ്രുവുര്ഭൃശമ് । ഗൃഹ്യതാം വധ്യതാം നാരീ സഗര്ഭാ യാതി സത്വരാ
പ്രഭയാൽ വിറയച്ചു, അവൾ വേഗത്തിൽ ഓടി; ക്ഷത്രിയർ വിളിച്ചു: 'അവളെ പിടിക്കൂ! കൊല്ലൂ! ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീ വേഗത്തിൽ ഓടുന്നു!'
ഇതി ബ്രുവന്തഃ സമ്പ്രാപ്താഃ കാമിനീം ഖഡ്ഗപാണയഃ । സാ ഭയാര്താ തു താന്ദൃഷ്ട്വാ രുരോദ സമുപാഗതാന്
അങ്ങനെ വിളിച്ചുകൊണ്ട്, വാൾ കൈയിൽ പിടിച്ച് അവർ ആ സ്ത്രീയോട് അടുത്തു; അവരെ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ഭയത്താൽ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി.
ഗര്ഭസ്യ രക്ഷണാര്ഥം സാ ചുക്രോശാതിഭയാതുരാ । രുദതീം മാതരം ശ്രുത്വാ ദീനാം പ്രാണവിവര്ജിതാമ്
അവൾ അത്യന്തം ഭയത്തോടെ, ഗർഭത്തെ രക്ഷിക്കാനായി കരഞ്ഞു. അമ്മയുടെ ദു:ഖഭരിതമായ കരച്ചിൽ കേട്ട്, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട അവളെ അവൾ അനുഭവിച്ചു.
നിരാധാരാം ക്രന്ദമാനാം ക്ഷത്രിയൈര്ഭൃശതാപിതാമ് । ഗൃഹീതാമിവ സിംഹേന സഗര്ഭാം ഹരിണീം യഥാ
ആശ്രയം ഇല്ലാതെ, കഷ്ട്രീയന്മാരാൽ കഠിനമായി പീഡിക്കപ്പെട്ട്, ഒരു ഗർഭിണിയായ മാൻ സിംഹം പിടിച്ചുപറിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ അവളെ പിടിച്ചുപറ്റി.
സാശ്രുനേത്രാം വേപമാനാം സങ്ക്രുധ്യ ബാലകസ്തദാ । ഭിത്ത്വോരും നിര്ജഗാമാശു ഗര്ഭഃ സൂര്യ ഇവാപരഃ
കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ്, വിറയുന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ കുഞ്ഞ് കോപത്തോടെ, അമ്മയുടെ ഉരുവിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്നു പൊട്ടി പുറത്തുവന്നു, മറ്റൊരു സൂര്യനുപോലെ.
മുഷ്ണന്ദൃഷ്ടീഃ ക്ഷത്രിയാണാം തേജസാ ബാലകഃ ശുഭഃ । ദര്ശനാദ്ബാലകസ്യാശു സര്വേ ജാതാ വിലോചനാഃ
ആ ശുഭമായ കുഞ്ഞിന്റെ തേജസ്സിൽ കഷ്ട്രീയന്മാരുടെ കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ടു; ആ ബാലനെ കണ്ടയുടൻ എല്ലാവരും കുരുടരായി.