ഏഭിര്ഹൃതം ധനം സര്വം പൂര്വജാനാം മഹാത്മനാമ് । വഞ്ചയിത്വാ ഛലാഭിജ്ഞൈര്മാര്ഗേ പാടച്ചരൈരിവ
ഇവരാണ് വലിയ പൂർവ്വികന്മാരുടെ സമ്പത്ത് മുഴുവൻ വഞ്ചനാപരമായ തന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് തട്ടിയെടുത്തത്, വഴിയാത്രക്കാരെ കള്ളന്മാർ ചതിച്ചുപോലെ.
ഏതേ പ്രതാരകാ ദമ്ഭാസ്താദൃശാ ബകവൃത്തയഃ । ഉത്പന്നേ ച മഹാകാര്യേ പ്രാര്ഥിതാ വിനയേന തേ
ഇവരാണ് കപടതയും ബകപോലുള്ള നടപ്പും നിറഞ്ഞ വഞ്ചകർ. വലിയ ഒരു കാര്യത്തിൽ ആവശ്യം വന്നപ്പോൾ ഇവരെ വിനയപൂർവ്വം അപേക്ഷിച്ചു.
ന ദദുഃ പ്രാര്ഥിതം വിപ്രാഃ പാദവൃദ്ധ്യാപി യാചിതാഃ । നാസ്തീതിവാദിനഃ സ്തബ്ധാഃ ദുഃഖിതാന്വീക്ഷ്യ യാജ്യകാന്
പാദംകൂപ്പി അപേക്ഷിച്ചിട്ടും ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ ആവശ്യപ്പെട്ടത് കൊടുത്തില്ല; അവൻമാർ അഹങ്കാരത്തിലും നിഷേധത്തിലും ഉറച്ചവരും, കഷ്ടപ്പെടുന്ന യജമാനന്മാരെ നോക്കി മനസ്സില്ലാതെയും ആയിരുന്നു.
ധനം പ്രാപ്തം കാര്തവീര്യാദ്രക്ഷിതം കേന ഹേതുനാ । ന കൃതാഃ ക്രതവഃ കിം തൈര്ദാനം ചാര്ഥിഷു ഭൂരിശഃ
കാർതവീര്യനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സമ്പത്ത് എന്തിനാണ് സൂക്ഷിച്ചത്? അതുകൊണ്ടു യാഗങ്ങൾ നടത്തിയില്ല, ആവശ്യക്കാർക്ക് ധാരാളം ദാനം ചെയ്തതുമില്ല.
ന സഞ്ചിതവ്യം വിപ്രൈസ്തു ധനം ചാപി കദാചന । യഷ്ടവ്യം വിധിവദ്ദേയം ഭോക്തവ്യം ച യഥാസുഖമ്
ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഒരിക്കലും സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കേണ്ടതില്ല; അതു യാഗങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കണം, ദാനം ചെയ്യണം, സന്തോഷത്തോടെ അനുഭവിക്കാനും വേണം.
ദ്രവ്യേ ചൌരഭയം പ്രോക്തം തഥാ രാജഭയം ദ്വിജാഃ । വഹ്നേര്ഭയം മഹാഘോരം തഥാ ധൂര്തഭയം മഹത്
സമ്പത്തിൽ കള്ളന്മാരുടെ ഭയം, രാജാവിന്റെ ഭയം, വലിയ തീയുടെ ഭയം, വഞ്ചകരുടെ വലിയ ഭയം — ഇതൊക്കെയാണ്, ദ്വിജന്മാരേ.
യേന കേനാപ്യുപായേന ധനം ത്യജതി രക്ഷകമ് । അഥവാസൌ മൃതോ യാതി ദ്രവ്യം ത്യക്ത്വാ ഹ്യസദ്ഗതിമ്
ഏതെങ്കിലും വഴിയിൽ സമ്പത്ത് സംരക്ഷകൻ ഉപേക്ഷിക്കും; അല്ലെങ്കിൽ മരിച്ചാൽ അവൻ സമ്പത്ത് വിട്ട് പോയി ദുർഗതിയിൽ എത്തും.
പാദവൃദ്ധ്യാ തഥാസ്മാഭിഃ പ്രാര്ഥിതം വിനയാന്വിതൈഃ । തഥാപി ലോഭസന്ദിഗ്ധൈര്ന ദത്തം നഃ പുരോഹിതൈഃ
നാംപോലും പാദംകൂപ്പി വിനയപൂർവ്വം അപേക്ഷിച്ചു; എങ്കിലും ലാഭം കൊണ്ട് അകപ്പിച്ച നമ്മുടെ പുരോഹിതന്മാർ ഒന്നും തന്നില്ല.
ദാനം ഭോഗസ്തഥാ നാശോ ധനസ്യ ഗതിരീദൃശീ । ദാനഭോഗൌ കൃതീനാം ച നാശഃ പാപാത്മനാം കില
സമ്പത്തിന്റെ വഴി മൂന്നു: ദാനം, അനുഭവം, നാശം. ധാർമ്മികർക്കു ദാനവും അനുഭവവും, പാപികൾക്ക് നാശം മാത്രം.
ന ദാതാ ന ച യോ ഭോക്താ കൃപണോ ഗുപ്തിതത്പരഃ । രാജ്ഞാസൌ സര്വഥാ ദണ്ഡ്യോ വഞ്ചകോ ദുഃഖഭാങ്നരഃ
ദാനം ചെയ്യാത്തവനും അനുഭവിക്കാത്തവനും, സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കാൻ മാത്രം നോക്കുന്ന കഞ്ചനും, വഞ്ചകനും, ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവനും, രാജാവിനാൽ എപ്പോഴും ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം.
തസ്മാദ്വയം ഗുരൂനേതാന്വഞ്ചകാന്ബ്രാഹ്മണാധമാന് । ഹന്തും സമുദ്യതാഃ സര്വേ ന ക്രോധവ്യം മഹാത്മഭിഃ
അതിനാൽ, ഞങ്ങൾ ഈ വഞ്ചക ബ്രാഹ്മണഗുരുക്കന്മാരെ കൊല്ലാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു; മഹാത്മാക്കൾ അതിൽ കോപിക്കേണ്ടതില്ല.
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാ ഹേതുമദ്വാക്യം താനാശ്വാസ്യ മുനീനഥ । വിചേരുശ്ച വിചിന്വാനാ ഭൃഗുദാരാനനേകശഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കാരണമുള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു, മുനിമാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, അവർ ഭൃഗുവിന്റെ ഭാര്യമാരെ എല്ലായിടത്തും അന്വേഷിച്ചു.
ഭയാര്താ ഭൃഗുപത്ന്യസ്തു ഹിമവന്തം ധരാധരമ് । പ്രപേദിരേ രുദന്ത്യശ്ച വേപമാനാഃ കൃശാ ഭൃശമ്
ഭയഭീതികളായ ഭൃഗുപത്നിമാർ കരഞ്ഞും വിറയച്ചും, അതിയായി ക്ഷീണിച്ചും, ഹിമാലയപർവതത്തിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഏവം തേ ഹൈഹയൈര്വിപ്രാഃ പീഡിതാ ധനകാമുകൈഃ । നിഹതാശ്ച യഥാകാമം സംരബ്ധൈഃ പാപകര്മഭിഃ
ഇങ്ങനെ, സമ്പത്തിനായി താൽപര്യമുള്ള ഹൈഹയന്മാർ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചു, കോപത്തോടെ പാപകർമ്മികൾ അവരെ ഇഷ്ടംപോലെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ലോഭ ഏവ മനുഷ്യാണാം ദേഹസംസ്ഥോ മഹാരിപുഃ । സര്വദുഃഖാകരഃ പ്രോക്തോ ദുഃഖദഃ പ്രാണനാശകഃ
ലോഭം മനുഷ്യരുടെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്ന വലിയ ശത്രുവാണ്; അതാണ് എല്ലാ ദു:ഖത്തിന്റെയും കാരണവും, പ്രാണനാശത്തിന്റെയും മൂലവും.
സര്വപാപസ്യ മൂലം ഹി സര്വദാ തൃഷ്ണയാന്വിതഃ । വിരോധകൃത്ത്രിവര്ണാനാം സര്വാര്തേഃ കാരണം തഥാ
സകല പാപത്തിന്റെയും മൂലകാരണമായിരിക്കുന്നു തൃഷ്ണയോടൊപ്പം ഉള്ളത്; മൂന്നു വർണ്ണങ്ങൾക്കിടയിൽ വൈരാഗ്യത്തിനും എല്ലാ ദു:ഖത്തിനും ഇതാണ് കാരണം.
ലോഭാത്ത്യജന്തി ധര്മം വൈ കുലധര്മം തഥൈവ ഹി । മാതരം ഭ്രാതരം ഹന്തി പിതരം ബാന്ധവം തഥാ
ലോഭം കൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ ധർമ്മവും കുടുംബധർമ്മവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്; അമ്മയെയും സഹോദരനെയും പിതാവിനെയും ബന്ധുക്കളെയും പോലും കൊല്ലുന്നു.
ഗുരും മിത്രം തഥാ ഭാര്യാം പുത്രം ച ഭഗിനീം തഥാ । ലോഭാവിഷ്ടോ ന കിം കുര്യാദകൃത്യം പാപമോഹിതഃ
ഗുരുവിനെയും സുഹൃത്തിനെയും ഭാര്യയെയും പുത്രനെയും സഹോദരിയെയും പോലും ലോഭം പിടിച്ചവൻ കൊല്ലും; ലോഭം കൊണ്ട് മയങ്ങുന്നവൻ ചെയ്യാത്ത പാപം എന്താണ്?
ക്രോധാത്കാമാദഹങ്കാരാല്ലോഭ ഏവ മഹാരിപുഃ । പ്രാണാംസ്ത്യജതി ലോഭേന കിം പുനഃ സ്യാദനാവൃതമ്
കോപം, ആസക്തി, അഹങ്കാരം എന്നിവക്കിടയിൽ, ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു ലാലസയാണ്. ലാലസയ്ക്കുവേണ്ടി മനുഷ്യൻ ജീവൻ പോലും ഉപേക്ഷിക്കും; അങ്ങനെ വന്നാൽ, അതിനാൽ മറഞ്ഞുപോകാത്തത് എന്താണ്?
പൂര്വജാസ്തേ മഹാരാജ ധര്മജ്ഞാഃ സത്പഥേ സ്ഥിതാഃ । പാണ്ഡവാഃ കൌരവാശ്ചൈവ ലോഭേന നിധനം ഗതാഃ
മഹാരാജാവേ, നിന്റെ പൂർവ്വികന്മാരായ പാണ്ഡവരും കൗരവരും, ധർമ്മത്തിൽ നന്നായി അറിഞ്ഞവരും സത്പഥത്തിൽ നിലകൊണ്ടവരുമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ലാലസ കാരണം അവർ എല്ലാവരും നശിച്ചു.
യത്ര ഭീഷ്മശ്ച ദ്രോണശ്ച കൃപഃ കര്ണശ്ച ബാഹ്ലികഃ । ഭീമസേനോ ധര്ഭപുത്രസ്തഥൈവാര്ജുനകേശവൌ
അവിടെ ഭീഷ്മനും ദ്രോണമാരും കൃപനും കർണ്ണനും ബാഹ്ലികനും, ഭീമസേനനും ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനും അർജുനനും കേശവനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
തഥാപി യുദ്ധമത്യുഗ്രം കൃതം തൈശ്ച പരസ്പരമ് । കുടുമ്ബകദനം ഭൂരി കൃതം ലോഭാതുരൈരിഹ
എന്നിരുന്നാലും, അവരൊക്കെ തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി; ലാലസകൊണ്ട് ആകുലരായവർ അനേകം കുടുംബങ്ങളെ നശിപ്പിച്ചു.
ഹതോ ദ്രോണോ ഹതോ ഭീഷ്മസ്തഥൈവ പാണ്ഡവാത്മജാഃ । ഭ്രാതരഃ പിതരഃ പുത്രാഃ സര്വേ വൈ നിഹതാ രണേ
ദ്രോണമാരും ഭീഷ്മനും കൊല്ലപ്പെട്ടു, പാണ്ഡവരുടെ പുത്രന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ. സഹോദരന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, പുത്രന്മാർ—എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ വീണു.
തസ്മാല്ലോഭാഭിഭൂതസ്തു കിം ന കുര്യാന്നരഃ കില । ഹൈഹയൈര്നിഹതാഃ സര്വേ ഭൃഗവഃ പാപബുദ്ധിഭിഃ
അതിനാൽ, ലാലസയാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടാൽ മനുഷ്യൻ ചെയ്യാത്തത് എന്താണ്? ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ള ഹൈഹയന്മാർ ഭൃഗുവംശക്കാരെ മുഴുവൻ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.
ഹൈഹയാനാമുത്പത്തിപ്രസങ്ഗേ രമാവിഷ്ണുസംവാദവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച കഥം താശ്ച സ്ത്രിയഃ സര്വാ ഭൃഗൂണാം ദുഃഖസാഗരാത് । മുക്താ വംശഃ പുനസ്തേഷാം ബ്രാഹ്മണാനാം സ്ഥിരോഽഭവത്
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: ഭൃഗുവംശത്തിലെ സ്ത്രീകൾ ആ ദു:ഖസാഗരത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ മോചിതരായി? അവരുടെ വംശം വീണ്ടും എങ്ങനെ നിലനിൽക്കാൻ സാധിച്ചു?
ഹൈഹയൈഃ കിം കൃതം കാര്യം ഹത്വാ താന്ബ്രാഹ്മണാനപി । ക്ഷത്രിയൈര്ലോഭസംയുക്തൈഃ പാപാചാരൈര്വദസ്വ തത്
ഹൈഹയന്മാർ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കൊല്ലുന്നതിന് ശേഷം എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് പറയൂ. ലാലസയും ദുഷ്ടതയും നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ ക്ഷത്രിയർ എന്തെല്ലാം പ്രവർത്തിച്ചു എന്ന് ദയവായി വിശദീകരിക്കൂ.
ന തൃപ്തിരസ്തി മേ ബ്രഹ്മന് പിബതസ്തേ കഥാമൃതമ് । പാവനം സുഖദം നൄണാം പരലോകേ ഫലപ്രദമ്
ബ്രാഹ്മണനേ, നിന്റെ കഥാസരിതം ഞാൻ കുടിച്ചാലും എനിക്ക് തൃപ്തിയില്ല. അവ കഥകൾ മനുഷ്യരെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും സന്തോഷം നൽകുകയും പരലോകത്തിൽ ഫലം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച ശൃണു രാജന്പ്രവക്ഷ്യാമി കഥാം പാപപ്രണാശിനീമ് । യഥാ സ്ത്രിയസ്തു താ മുക്താ ദുഃഖാത്തസ്മാദ്ദുരത്യയാത്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥ ഞാൻ പറയാം; ആ സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെ ആ അതികഠിനമായ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി എന്ന് കേൾക്കൂ.
ഭൃഗുപത്ന്യോ യദാ രാജന് ഹിമവന്തം ഗിരിം ഗതാഃ । ഭയത്രസ്താ വിഭഗ്നാശാ ഹൈഹയൈഃ പീഡിതാ ഭൃശമ്
ഭൃഗുവംശത്തിലെ ഭാര്യമാർ, ഹൈഹയന്മാരാൽ ഭയപ്പെടുത്തി, ആശയറ്റവരായി, അതിയായി പീഡിതരായി, ഹിമവാന്റെ പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.
ഗൌരീം തത്ര തു സംസ്ഥാപ്യ മൃണ്മയീം സരിതസ്തടേ । ഉപോഷണപരാശ്ചക്രുര്നിശ്ചയം മരണം പ്രതി
അവിടെ, നദീതീരത്ത്, അവർ മണ്ണുകൊണ്ടൊരു ഗൗരീപ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു; ഉപവാസത്തിൽ മുഴുകി, മരിക്കാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു.