നൂനം സത്യയുഗേ രാജന് ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ । പരാശക്ത്യര്ചനരതാ ദേവീദര്ശനലാലസാഃ
നിശ്ചയമായും സത്യയുഗത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും പരാശക്തിയെ ആരാധിക്കാൻ താൽപര്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു; അവർ ദേവിയെ ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരുമായിരുന്നു.
ഗായത്രീപ്രണവാസക്താ ഗായത്രീധ്യാനകാരിണഃ । ഗായത്രീജപസംസക്താ മായാബീജൈകജാപിനഃ
അവർ ഗായത്രിയിലും പ്രണവത്തിലും മുഴുകിയവരും, ഗായത്രിയെ ധ്യാനിച്ചവരും, ഗായത്രി ജപത്തിൽ ലഗ്നരായവരും, മായാബീജം മാത്രം ജപിച്ചവരുമായിരുന്നു.
ഗ്രാമേ ഗ്രാമേ പരാമ്ബായാഃ പ്രാസാദകരണോത്സുകാഃ । സ്വകര്മനിരതാഃ സര്വേ സത്യശൌചദയാന്വിതാഃ
ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും പരാമ്ബായ്ക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടവരുമായിരിന്നു; അവർ സത്യം, ശുദ്ധി, ദയ എന്നിവയാൽ സമ്പന്നരായിരുന്നു.
ത്രയ്യുക്തകര്മനിരതാസ്തത്ത്വജ്ഞാനവിശാരദാഃ । അഭവന്ക്ഷത്രിയാസ്തത്ര പ്രജാഭരണതത്പരാഃ
അവിടെ ക്ഷത്രിയന്മാർ മൂന്നു വേദങ്ങളാൽ നിർദ്ദേശിച്ച കർമങ്ങളിൽ ലഗ്നരായവരും, തത്വജ്ഞാനത്തിൽ നിപുണരായവരും, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ താൽപര്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു.
വൈശ്യാസ്തു കൃഷിവാണിജ്യഗോസേവാനിരതാസ്തഥാ । ശൂദ്രാഃ സേവാപരാസ്തത്ര പുണ്യേ സത്യയുഗേ നൃപ
വൈശ്യന്മാർ കൃഷിയിലും വ്യാപാരത്തിലും പശുപാലനത്തിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതും, ശൂദ്രന്മാർ സേവനത്തിൽ ലഗ്നരായിരുന്നതും ആ സത്യയുഗത്തിലെല്ലാം സംഭവിച്ചു, രാജാവേ.
പരാമ്ബാപൂജനാസക്താഃ സര്വേ വര്ണാഃ പരേ യുഗേ । തഥാ ത്രേതായുഗേ കിഞ്ചിന്ന്യൂനാ ധര്മസ്യ സംസ്ഥിതിഃ
ആ കാലത്ത് എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളുമാണ് പരാമ്ബയെ ആരാധിക്കാൻ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ ത്രേതായുഗത്തിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ നില കുറച്ച് കുറഞ്ഞു.
ദ്വാപരേ ച വിശേഷേണ ന്യൂനാ സത്യയുഗസ്ഥിതിഃ । പൂര്വം യേ രാക്ഷസാ രാജന് തേ കലൌ ബ്രാഹ്മണാഃ സ്മൃതാഃ
ദ്വാപരയുഗത്തിൽ സത്യയുഗത്തിലെ സ്ഥിതി കൂടുതൽ കുറഞ്ഞു; മുമ്പ് രാക്ഷസന്മാരായിരുന്നവർ, രാജാവേ, കലിയുഗത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
പാഖണ്ഡനിരതാഃ പ്രായോ ഭവന്തി ജനവഞ്ചകാഃ । അസത്യവാദിനഃ സര്വേ വേദധര്മവിവര്ജിതാഃ
പകൃതിയിൽ ഭക്തിയില്ലാത്തവരും, ജനങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുന്നവരും, എല്ലാം അസത്യം സംസാരിക്കുന്നവരും, വേദധർമ്മം വിട്ടുപോയവരുമാണ് അധികവും.
ദാമ്ഭികാ ലോകചതുരാ മാനിനോ വേദവര്ജിതാഃ । ശൂദ്രസേവാപരാഃ കേചിന്നാനാധര്മപ്രവര്തകാഃ
അഭിമാനികളും, ലോകത്തിൽ ചതിയുള്ളവരും, വേദങ്ങൾ വിട്ടവരും, ചിലർ ശൂദ്രന്മാരെ സേവിക്കുന്നവരും, പലവിധ അധർമ്മങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരുമാണ്.
വേദനിന്ദാകരാഃ ക്രൂരാ ധര്മഭ്രഷ്ടാതിവാദുകാഃ । യഥാ യഥാ കലിര്വൃദ്ധിം യാതി രാജംസ്തഥാ തഥാ
ക്രൂരരും, വേദങ്ങളെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിയവരും, അധികം സംസാരിക്കുന്നവരുമാണ്; കലിയുഗം വളരുന്നതുപോലെ, രാജാവേ, അതുപോലെ—
ധര്മസ്യ സത്യമൂലസ്യ ക്ഷയഃ സര്വാത്മനാ ഭവേത് । തഥൈവ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാശ്ച ധര്മവര്ജിതാഃ
സത്യം ആധാരമാക്കിയ ധർമ്മം പൂർണ്ണമായും നശിക്കുന്നു; അതുപോലെ ക്ഷത്രിയന്മാർ, വൈശ്യന്മാർ, ശൂദ്രന്മാർ എന്നിവരും ധർമ്മം വിട്ടുപോകുന്നു.
അസത്യവാദിനഃ പാപാസ്തഥാ വര്ണേതരാഃ കലൌ । ശൂദ്രധര്മരതാ വിപ്രാഃ പ്രതിഗ്രഹപരായണാഃ
കലിയുഗത്തിൽ അവർ അസത്യം സംസാരിക്കുകയും, പാപികൾ ആയിത്തീരുകയും, വർഗ്ഗം കലർന്നവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ശൂദ്രധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുകയും, ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ മാത്രം താൽപര്യമുള്ളവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഭവിഷ്യന്തി കലൌ രാജന് യുഗേ വൃദ്ധിം ഗതാഃ കില । കാമചാരാഃ സ്ത്രിയഃ കാമലോഭമോഹസമന്വിതാഃ
കലിയുഗം വളരുമ്പോൾ, രാജാവേ, സ്ത്രീകൾ തങ്ങൾ ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യുകയും, കാമം, ലാഭം, മോഹം എന്നിവയാൽ നിറയുകയും ചെയ്യും.
പാപാ മിഥ്യാഭിവാദിന്യഃ സദാ ക്ലേശരതാ നൃപ । സ്വഭര്തൃവഞ്ജകാ നിത്യം ധര്മഭാഷണപണ്ഡിതാഃ
പാപിനികളും, അസത്യം സംസാരിക്കുന്നവരുമായ സ്ത്രീകൾ എപ്പോഴും വഴക്കിൽ ആസ്വാദനം കാണും, രാജാവേ; അവർ ഭർത്താക്കളെ എപ്പോഴും വഞ്ചിക്കും, എന്നാൽ ധർമ്മം സംസാരിക്കാൻ പാടവമുള്ളവരായിരിക്കും.
ഭവന്ത്യേവംവിധാ നാര്യഃ പാപിഷ്ഠാശ്ച കലൌ യുഗേ । ആഹാരശുദ്ധ്യാ നൃപതേ ചിത്തശുദ്ധിസ്തു ജായതേ
കലിയുഗത്തിൽ പാപഭരിതമായ സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടാകും; രാജാവേ, ഭക്ഷണത്തിന്റെ ശുദ്ധിയിലൂടെ മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി ലഭിക്കും.
ശുദ്ധേ ചിത്തേ പ്രകാശഃ സ്യാദ്ധര്മസ്യ നൃപസത്തമ । വൃത്തസങ്കരദോഷേണ ജായതേ ധര്മസങ്കരഃ
മനസ് ശുദ്ധമായാൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രകാശം പ്രത്യക്ഷമാകും, മഹാരാജാവേ; ജീവിതത്തിൽ കലാപം വന്നാൽ ധർമ്മത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകും.
ധര്മസ്യ സങ്കരേ ജാതേ നൂനം സ്യാദ്വര്ണസങ്കരഃ । ഏവം കലിയുഗേ ഭൂപ സര്വധര്മവിവര്ജിതേ
ധർമ്മത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പം വന്നാൽ, ജാതികളിലും കലാപം ഉണ്ടാകും; ഇങ്ങനെ, കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, രാജാവേ.
സ്വവര്ണധര്മവാര്തൈഷാ ന കുത്രാപ്യുപലഭ്യതേ । മഹാന്തോഽപി ച ധര്മജ്ഞാ അധര്മം കുര്വതേ നൃപ
സ്വജാതിയുടെ കർത്തവ്യങ്ങൾ എവിടെയും കാണാനാവില്ല; മഹത്തായ ധർമ്മജ്ഞന്മാരും, രാജാവേ, അധർമ്മം ചെയ്യുന്നു.
കലിസ്വഭാവ ഏവൈഷ പരിഹാര്യോ ന കേനചിത് । തസ്മാദത്ര മനുഷ്യാണാം സ്വഭാവാത്പാപകാരിണാമ്
ഇത് കലിയുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്; ആരാലും ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് പാപങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.
നിഷ്കൃതിര്ന ഹി രാജേന്ദ്ര സാമാന്യോപായതോ ഭവേത് । ജനമേജയ ഉവാച ഭഗവന്സര്വധര്മജ്ഞ സര്വശാസ്ത്രവിശാരദ
സാധാരണ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനമില്ല, മഹാരാജാവേ.
കലാവധര്മബഹുലേ നരാണാം കാ ഗതിര്ഭവേത് । യദ്യസ്തി തദുപായശ്ചേദ്ദയയാ തം വദസ്വ മേ
ജനമേജയൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും അറിയുന്നവനേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനേ, കലിയുഗത്തിൽ അധർമ്മം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ ഗതി എന്താണ്? എന്തെങ്കിലും മാർഗ്ഗമുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി അതു പറയണം.
വ്യാസ ഉവാച ഏക ഏവ മഹാരാജ തത്രോപായോഽസ്തി നാപരഃ । സര്വദോഷനിരാസാര്ഥം ധ്യായേദ്ദേവീപദാമ്ബുജമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: മഹാരാജാവേ, ഇവിടെ ഒരു മാർഗ്ഗം മാത്രമേയുള്ളു, മറ്റൊന്നുമില്ല; എല്ലാ ദോഷങ്ങൾക്കും പരിഹാരമായി ദേവിയുടെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ ധ്യാനം ചെയ്യണം.
ന സന്ത്യഘാനി താവന്തി യാവതീ ശക്തിരസ്തി ഹി । നാസ്തി ദേവ്യാഃ പാപദാഹേ തസ്മാദ്ഭീതിഃ കുതോ നൃപ
ദേവിക്ക് ഉള്ള ശക്തിയേക്കാൾ അധികം പാപങ്ങൾ ഇല്ല; ദേവിയെ ഭക്തിയോടെ സേവിക്കുന്നവർക്ക് പാപഭയം വേണ്ട, അതിനാൽ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, രാജാവേ.
അവശേനാപി യന്നാമ ലീലയോച്ചാരിതം യദി । കിം കിം ദദാതി തജ്ജ്ഞാതും സമര്ഥാ ന ഹരാദയഃ
അവശനായി പോലും ദേവിയുടെ നാമം കളിയായി ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും, അവൾ എന്തെല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കുമെന്ന് ആരും അറിയില്ല; ഹരനും മറ്റുള്ളവരും പോലും അതറിയാൻ കഴിയില്ല.
പ്രായശ്ചിത്തം തു പാപാനാം ശ്രീദേവീനാമസംസ്മൃതിഃ । തസ്മാത്കലിഭയാദ്രാജന് പുണ്യക്ഷേത്രേ വസേന്നരഃ
പാപങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ദേവിയുടെ നാമസ്മരണയാണ്; അതുകൊണ്ട്, കലിയുഗഭയത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ഒരു പുണ്യസ്ഥലത്ത് വസിക്കണം, രാജാവേ.
നിരന്തരം പരാമ്ബായാ നാമസംസ്മരണം ചരേത് । ഛിത്ത്വാ ഭിത്ത്വാ ച ഭൂതാനി ഹത്വാ സര്വമിദം ജഗത്
സുപ്രീം അമ്മയുടെ നാമം നിരന്തരം സ്മരിക്കണം; ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളെയും നശിപ്പിച്ചാലും, തകർത്താലും, കൊല്ലുകയും ചെയ്താലും—
ദേവീം നമതി ഭക്ത്യാ യോ ന സ പാപൈര്വിലിപ്യതേ । രഹസ്യം സര്വശാസ്ത്രാണാം മയാ രാജന്നുദീരിതമ്
ദേവിയെ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ ആഴപ്പെടുന്നില്ല; രാജാവേ, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും രഹസ്യം ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വിമൃശ്യൈതദശേഷേണ ഭജ ദേവീപദാമ്ബുജമ് । അജപാം നാമ ഗായത്രീം ജപന്തി നിഖിലാ ജനാഃ
ഇത് മുഴുവൻ ആലോചിച്ച് ദേവിയുടെ പാദപദ്മങ്ങൾ ഭജിക്കണം; എല്ലാവരും അജപാ എന്ന ഗായത്രി നാമം ജപിക്കുന്നു.
മഹിമാനം ന ജാനന്തി മായായാ വൈഭവം മഹത് । ഗായത്രീം ബ്രാഹ്മണാഃ സര്വേ ജപന്തി ഹൃദയാന്തരേ
മഹത്തായ മായയുടെ മഹത്വവും ശക്തിയും അവർ അറിയുന്നില്ല; എല്ലാ ബ്രാഹ്മണന്മാരും ഹൃദയത്തിൽ ഗായത്രി ജപിക്കുന്നു.
മഹിമാനം ന ജാനന്തി മായായാ വൈഭവം മഹത് । ഏതത്സര്വം സമാഖ്യാതം യത്പൃഷ്ടം തത്ത്വയാ നൃപ । യുഗധര്മവ്യവസ്ഥായാം കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
മഹത്തായ മായയുടെ മഹത്വവും ശക്തിയും അവർ അറിയുന്നില്ല; രാജാവേ, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. യುಗധർമ്മങ്ങളുടെ ക്രമീകരണത്തിൽ ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?