യദാ കലിയുഗസ്യാദിര്ദ്വാപരസ്യ ക്ഷയസ്തഥാ । നരകാത്പാപിനഃ സര്വേ ഭവന്തി ഭുവി മാനവാഃ
കലിയുഗം തുടങ്ങുമ്പോഴും ദ്വാപരയുഗം അവസാനിക്കുമ്പോഴും, പാപികൾ എല്ലാവരും നരകത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരായി ജനിക്കുന്നു.
ഏവം കാലസമാചാരോ നാന്യഥാഭൂത്കദാചന । തസ്മാത്കലിരസത്കര്താ തസ്മിംസ്തു താദൃശീ പ്രജാ
ഇങ്ങനെ, കാലത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി ഒരിക്കലും വ്യത്യസ്തമാകാറില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, കലിയുഗം അധർമ്മത്തിന് കാരണമാകുന്നു; അങ്ങനെ അതിൽ അത്തരം ആളുകൾ ജനിക്കുന്നു.
കദാചിദ്ദൈവയോഗാത്തു പ്രാണിനാം വ്യത്യയോ ഭവേത് । കലൌ യേ സാധവഃ കേചിദ്ദ്വാപരേ സമ്ഭവന്തി തേ
ഒരിക്കൽക്കൊണ്ട് ദൈവകൃപയാൽ ജീവികളിൽ മാറ്റം സംഭവിക്കാം; കലിയുഗത്തിൽ നല്ലവരിൽ ചിലർ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ജനിക്കുന്നു.
തഥാ ത്രേതായുഗേ കേചിത്കേചിത്സത്യയുഗേ തഥാ । ദുഷ്ടാഃ സത്യയുഗേ യേ തു തേ ഭവന്തി കലാവപി
അതു പോലെ തന്നെ, ചിലർ ത്രേതായുഗത്തിലും ചിലർ സത്യയുഗത്തിലും ജനിക്കുന്നു; സത്യയുഗത്തിൽ ദുഷ്ടരായവർ കലിയുഗത്തിലും ജനിക്കുന്നു.
കൃതകര്മപ്രഭാവേണ പ്രാപ്നുവന്ത്യസുഖാനി ച । പുനശ്ച താദൃശം കര്മ കുര്വന്തി യുഗഭാവതഃ
അവർ ചെയ്ത കർമ്മത്തിന്റെ ഫലമായി ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു; പിന്നെയും യുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് അത്തരം പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു.
ജനമേജയ ഉവാച യുഗധര്മാന്മഹാഭാഗ ബ്രൂഹി സര്വാനശേഷതഃ । യസ്മിന്വൈ യാദൃശോ ധര്മോ ജ്ഞാതുമിച്ഛാമി തം തഥാ
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: മഹാഭാഗനേ, ഓരോ യുഗത്തിലും ഉള്ള എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും പൂർണ്ണമായി പറയൂ. ഓരോ യുഗത്തിലും എങ്ങനെയാണ് ധർമ്മം എന്നത് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച നിബോധ നൃപശാര്ദൂല ദൃഷ്ടാന്തം തേ ബ്രവീമ്യഹമ് । സാധൂനാമപി ചേതാംസി യുഗഭാവാദ്ഭ്രമന്തി ഹി
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഞാൻ ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം. മഹാന്മാരുടെ മനസ്സുകളും കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ കുഴഞ്ഞുപോകാറുണ്ട്.
പിതുര്യഥാ തേ രാജേന്ദ്ര വുദ്ധിര്വിപ്രാവഹേലനേ । കൃതാ വൈ കലിനാ രാജന് ധര്മജ്ഞസ്യ മഹാത്മനഃ
രാജാവേ, നിന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സും കലിയുഗത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ബ്രാഹ്മണരെ അപമാനിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, അവൻ ധർമ്മം അറിയുന്ന മഹാത്മാവായിരുന്നെങ്കിലും.
അന്യഥാ ക്ഷത്രിയോ രാജാ യയാതികുലസമ്ഭവഃ । താപസസ്യ ഗലേ സര്പം മൃതം കസ്മാദയോജയത്
അല്ലാതെ, യയാതിയുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച ഒരു ക്ഷത്രിയ രാജാവു ഒരു സന്യാസിയുടെ കഴുത്തിൽ ഒരു മരിച്ച പാമ്പ് വയ്ക്കാൻ എന്തിനാണ് ശ്രമിച്ചത്?
സര്വം യുഗബലം രാജന്വേദിതവ്യം വിജാനതാ । പ്രയത്നേന ഹി കര്തവ്യം ധര്മകര്മ വിശേഷതഃ
രാജാവേ, എല്ലാം കാലത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ തന്നെയാണെന്ന് ബോധമുള്ളവർ മനസ്സിലാക്കണം. എങ്കിലും, പ്രത്യേകിച്ച് ധർമ്മകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കണം.
നൂനം സത്യയുഗേ രാജന് ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ । പരാശക്ത്യര്ചനരതാ ദേവീദര്ശനലാലസാഃ
നിശ്ചയമായും സത്യയുഗത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും പരാശക്തിയെ ആരാധിക്കാൻ താൽപര്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു; അവർ ദേവിയെ ദർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരുമായിരുന്നു.
ഗായത്രീപ്രണവാസക്താ ഗായത്രീധ്യാനകാരിണഃ । ഗായത്രീജപസംസക്താ മായാബീജൈകജാപിനഃ
അവർ ഗായത്രിയിലും പ്രണവത്തിലും മുഴുകിയവരും, ഗായത്രിയെ ധ്യാനിച്ചവരും, ഗായത്രി ജപത്തിൽ ലഗ്നരായവരും, മായാബീജം മാത്രം ജപിച്ചവരുമായിരുന്നു.
ഗ്രാമേ ഗ്രാമേ പരാമ്ബായാഃ പ്രാസാദകരണോത്സുകാഃ । സ്വകര്മനിരതാഃ സര്വേ സത്യശൌചദയാന്വിതാഃ
ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും പരാമ്ബായ്ക്ക് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടവരുമായിരിന്നു; അവർ സത്യം, ശുദ്ധി, ദയ എന്നിവയാൽ സമ്പന്നരായിരുന്നു.
ത്രയ്യുക്തകര്മനിരതാസ്തത്ത്വജ്ഞാനവിശാരദാഃ । അഭവന്ക്ഷത്രിയാസ്തത്ര പ്രജാഭരണതത്പരാഃ
അവിടെ ക്ഷത്രിയന്മാർ മൂന്നു വേദങ്ങളാൽ നിർദ്ദേശിച്ച കർമങ്ങളിൽ ലഗ്നരായവരും, തത്വജ്ഞാനത്തിൽ നിപുണരായവരും, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ താൽപര്യമുള്ളവരുമായിരുന്നു.
വൈശ്യാസ്തു കൃഷിവാണിജ്യഗോസേവാനിരതാസ്തഥാ । ശൂദ്രാഃ സേവാപരാസ്തത്ര പുണ്യേ സത്യയുഗേ നൃപ
വൈശ്യന്മാർ കൃഷിയിലും വ്യാപാരത്തിലും പശുപാലനത്തിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നതും, ശൂദ്രന്മാർ സേവനത്തിൽ ലഗ്നരായിരുന്നതും ആ സത്യയുഗത്തിലെല്ലാം സംഭവിച്ചു, രാജാവേ.
പരാമ്ബാപൂജനാസക്താഃ സര്വേ വര്ണാഃ പരേ യുഗേ । തഥാ ത്രേതായുഗേ കിഞ്ചിന്ന്യൂനാ ധര്മസ്യ സംസ്ഥിതിഃ
ആ കാലത്ത് എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളുമാണ് പരാമ്ബയെ ആരാധിക്കാൻ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ ത്രേതായുഗത്തിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ നില കുറച്ച് കുറഞ്ഞു.
ദ്വാപരേ ച വിശേഷേണ ന്യൂനാ സത്യയുഗസ്ഥിതിഃ । പൂര്വം യേ രാക്ഷസാ രാജന് തേ കലൌ ബ്രാഹ്മണാഃ സ്മൃതാഃ
ദ്വാപരയുഗത്തിൽ സത്യയുഗത്തിലെ സ്ഥിതി കൂടുതൽ കുറഞ്ഞു; മുമ്പ് രാക്ഷസന്മാരായിരുന്നവർ, രാജാവേ, കലിയുഗത്തിൽ ബ്രാഹ്മണന്മാരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
പാഖണ്ഡനിരതാഃ പ്രായോ ഭവന്തി ജനവഞ്ചകാഃ । അസത്യവാദിനഃ സര്വേ വേദധര്മവിവര്ജിതാഃ
പകൃതിയിൽ ഭക്തിയില്ലാത്തവരും, ജനങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുന്നവരും, എല്ലാം അസത്യം സംസാരിക്കുന്നവരും, വേദധർമ്മം വിട്ടുപോയവരുമാണ് അധികവും.
ദാമ്ഭികാ ലോകചതുരാ മാനിനോ വേദവര്ജിതാഃ । ശൂദ്രസേവാപരാഃ കേചിന്നാനാധര്മപ്രവര്തകാഃ
അഭിമാനികളും, ലോകത്തിൽ ചതിയുള്ളവരും, വേദങ്ങൾ വിട്ടവരും, ചിലർ ശൂദ്രന്മാരെ സേവിക്കുന്നവരും, പലവിധ അധർമ്മങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരുമാണ്.
വേദനിന്ദാകരാഃ ക്രൂരാ ധര്മഭ്രഷ്ടാതിവാദുകാഃ । യഥാ യഥാ കലിര്വൃദ്ധിം യാതി രാജംസ്തഥാ തഥാ
ക്രൂരരും, വേദങ്ങളെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് തെറ്റിയവരും, അധികം സംസാരിക്കുന്നവരുമാണ്; കലിയുഗം വളരുന്നതുപോലെ, രാജാവേ, അതുപോലെ—
ധര്മസ്യ സത്യമൂലസ്യ ക്ഷയഃ സര്വാത്മനാ ഭവേത് । തഥൈവ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാശ്ച ധര്മവര്ജിതാഃ
സത്യം ആധാരമാക്കിയ ധർമ്മം പൂർണ്ണമായും നശിക്കുന്നു; അതുപോലെ ക്ഷത്രിയന്മാർ, വൈശ്യന്മാർ, ശൂദ്രന്മാർ എന്നിവരും ധർമ്മം വിട്ടുപോകുന്നു.
അസത്യവാദിനഃ പാപാസ്തഥാ വര്ണേതരാഃ കലൌ । ശൂദ്രധര്മരതാ വിപ്രാഃ പ്രതിഗ്രഹപരായണാഃ
കലിയുഗത്തിൽ അവർ അസത്യം സംസാരിക്കുകയും, പാപികൾ ആയിത്തീരുകയും, വർഗ്ഗം കലർന്നവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു; ബ്രാഹ്മണന്മാർ ശൂദ്രധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുകയും, ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ മാത്രം താൽപര്യമുള്ളവരാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഭവിഷ്യന്തി കലൌ രാജന് യുഗേ വൃദ്ധിം ഗതാഃ കില । കാമചാരാഃ സ്ത്രിയഃ കാമലോഭമോഹസമന്വിതാഃ
കലിയുഗം വളരുമ്പോൾ, രാജാവേ, സ്ത്രീകൾ തങ്ങൾ ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം ചെയ്യുകയും, കാമം, ലാഭം, മോഹം എന്നിവയാൽ നിറയുകയും ചെയ്യും.
പാപാ മിഥ്യാഭിവാദിന്യഃ സദാ ക്ലേശരതാ നൃപ । സ്വഭര്തൃവഞ്ജകാ നിത്യം ധര്മഭാഷണപണ്ഡിതാഃ
പാപിനികളും, അസത്യം സംസാരിക്കുന്നവരുമായ സ്ത്രീകൾ എപ്പോഴും വഴക്കിൽ ആസ്വാദനം കാണും, രാജാവേ; അവർ ഭർത്താക്കളെ എപ്പോഴും വഞ്ചിക്കും, എന്നാൽ ധർമ്മം സംസാരിക്കാൻ പാടവമുള്ളവരായിരിക്കും.
ഭവന്ത്യേവംവിധാ നാര്യഃ പാപിഷ്ഠാശ്ച കലൌ യുഗേ । ആഹാരശുദ്ധ്യാ നൃപതേ ചിത്തശുദ്ധിസ്തു ജായതേ
കലിയുഗത്തിൽ പാപഭരിതമായ സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടാകും; രാജാവേ, ഭക്ഷണത്തിന്റെ ശുദ്ധിയിലൂടെ മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധി ലഭിക്കും.
ശുദ്ധേ ചിത്തേ പ്രകാശഃ സ്യാദ്ധര്മസ്യ നൃപസത്തമ । വൃത്തസങ്കരദോഷേണ ജായതേ ധര്മസങ്കരഃ
മനസ് ശുദ്ധമായാൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ പ്രകാശം പ്രത്യക്ഷമാകും, മഹാരാജാവേ; ജീവിതത്തിൽ കലാപം വന്നാൽ ധർമ്മത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകും.
ധര്മസ്യ സങ്കരേ ജാതേ നൂനം സ്യാദ്വര്ണസങ്കരഃ । ഏവം കലിയുഗേ ഭൂപ സര്വധര്മവിവര്ജിതേ
ധർമ്മത്തിൽ ആശയക്കുഴപ്പം വന്നാൽ, ജാതികളിലും കലാപം ഉണ്ടാകും; ഇങ്ങനെ, കലിയുഗത്തിൽ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, രാജാവേ.
സ്വവര്ണധര്മവാര്തൈഷാ ന കുത്രാപ്യുപലഭ്യതേ । മഹാന്തോഽപി ച ധര്മജ്ഞാ അധര്മം കുര്വതേ നൃപ
സ്വജാതിയുടെ കർത്തവ്യങ്ങൾ എവിടെയും കാണാനാവില്ല; മഹത്തായ ധർമ്മജ്ഞന്മാരും, രാജാവേ, അധർമ്മം ചെയ്യുന്നു.
കലിസ്വഭാവ ഏവൈഷ പരിഹാര്യോ ന കേനചിത് । തസ്മാദത്ര മനുഷ്യാണാം സ്വഭാവാത്പാപകാരിണാമ്
ഇത് കലിയുഗത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയാണ്; ആരാലും ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ് പാപങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.
നിഷ്കൃതിര്ന ഹി രാജേന്ദ്ര സാമാന്യോപായതോ ഭവേത് । ജനമേജയ ഉവാച ഭഗവന്സര്വധര്മജ്ഞ സര്വശാസ്ത്രവിശാരദ
സാധാരണ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനമില്ല, മഹാരാജാവേ.