ഗരുഡോ വാസുദേവസ്യ യമസ്യ മഹിഷസ്തഥാ । വൃഷഭഃ ശങ്കരസ്യാപി ബ്രഹ്മണോ വരടാപതിഃ
വാസുദേവന്റെ വാഹനം ഗരുഡൻ, യമന്റെ മഹിഷം, ശങ്കരന്റെ കാള, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഹംസം ഇവയാണ്.
മയൂരഃ കാര്തികേയസ്യ ഗജാസ്യസ്യ തു മൂഷകഃ । ഇച്ഛാമ്യഹമപൂര്വം വൈ വാഹനം തേ സുരാധിപ
കാർത്തികേയന്റെ വാഹനം മയിലാണ്, ഗജാനനന്റെത് എലിയാണ്. ദേവന്മാരുടെ രാജാവേ, ഞാൻ നിനക്കു മുമ്പ് ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വാഹനം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
യന്ന വിഷ്ണോര്ന രുദ്രസ്യ നാസുരാണാം ന രക്ഷസാമ് । വഹന്തു ത്വാം മഹാരാജ മുനയഃ സംശിതവ്രതാഃ
വിഷ്ണുവിന്റെയും രുദ്രന്റെയും അല്ല, അസുരന്മാരുടെയോ രാക്ഷസന്മാരുടെയോ അല്ലാത്തതായ ഒരു വാഹനം — മഹാരാജാവേ, വ്രതനിഷ്ഠരായ മഹർഷിമാർ നിന്നെ ചുമക്കട്ടെ.
സര്വേ ശിബികയാ രാജന്നേതദ്ധി മമ വാഞ്ഛിതമ് । സര്വദേവാധികം ത്വാം വൈ ജാനാമി വസുധാധിപ
അവരൊക്കെയും നിന്നെ ശിബികയിൽ ചുമക്കട്ടെ, രാജാവേ, ഇതാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം. ഭൂമിയുടെ അധിപതിയായ നീ എല്ലാ ദേവന്മാരിലും ശ്രേഷ്ഠനാണെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു.
തേന തേ തേജസോ വൃദ്ധിം വാഞ്ഛാമ്യഹമതന്ദ്രിതാ । വ്യാസ ഉവാച തസ്യാസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രഹസ്യ ജ്ഞാനദുര്ബലഃ
അതിനാൽ, ഞാൻ മനസ്സോടെ നിന്റെ തേജസ് വർദ്ധിക്കട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ജ്ഞാനം മങ്ങിയ അവൻ ചിരിച്ചു.
മോഹിതസ്തു മഹാദേവ്യാ കൃതമോഹേന തത്ക്ഷണമ് । ഉവാച വചനം ഭൂപഃ സംസ്തുവന്വാസവപ്രിയാമ്
മഹാദേവിയുടെ മായയിൽ ആ സമയത്ത് അവൻ മോഹിതനായി. വാസവന്റെ പ്രിയയായവളെ സ്തുതിച്ച് രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
നഹുഷ ഉവാച സത്യമുക്തം ത്വയാ തന്വി വാഹനം രുചിരം മമ । കരിഷ്യാമി സുകേശാന്തേ വചനം തവ സര്വഥാ
നഹുഷൻ പറഞ്ഞു: സുന്ദരിയായവളേ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്; അങ്ങനെയുള്ള മനോഹരമായൊരു വാഹനം എനിക്ക് യോജിക്കുന്നു. മനോഹരമായ മുടിയുള്ളവളേ, ഞാൻ നിന്റെ കല്പന നിർബന്ധമായും പാലിക്കും.
ന ഹ്യല്പവീര്യോ ഭവതി യോ വാഹാന്കുരുതേ മുനീന് । അഹമാരുഹ്യ യാനേന ത്വാമേഷ്യാമി ശുചിസ്മിതേ
മഹർഷിമാരെ വാഹനം ആക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ ക്ഷുദ്രശക്തിയുള്ളവൻ അല്ല. ഞാൻ ആ വാഹനത്തിൽ കയറി, ശുചിസ്മിതയായവളേ, നിന്നരികിലേക്ക് വരാം.
സപ്തര്ഷയോ മാം വക്ഷ്യന്തി സര്വേ ദേവര്ഷയസ്തഥാ । സമര്ഥം ത്രിഷു ലോകേഷു ജ്ഞാത്വാ മാം തപസാധികമ്
ഏഴു മഹർഷിമാരും ദേവർഷിമാരും എന്നെ ചുമക്കും; തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും കഴിവുള്ളവനാണെന്ന് അവർ അറിയുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാ താം സുസന്തുഷ്ടോ വിസസര്ജ ഹരിപ്രിയാമ് । മുനീനാഹൂയ സര്വാസ്താനിത്യുവാച സ്മരാന്വിതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ പ്രിയയായവളെ അവൻ വിടവാങ്ങിച്ചു. പിന്നെ എല്ലാ മഹർഷിമാരെയും വിളിച്ച്, മനസ്സിൽ മോഹം നിറഞ്ഞ് അവൻ പറഞ്ഞു.
നഹുഷ ഉവാച അഹമിന്ദ്രോഽദ്യ ഭോ വിപ്രാഃ സര്വശക്തിസമന്വിതഃ । കാര്യമത്ര പ്രകുര്വന്തു ഭവന്തോ വിഗതസ്മയാഃ
നഹുഷൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഇന്നാണ് ഇന്ദ്രൻ, എല്ലാ ശക്തിയും ഉള്ളവൻ. ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, നിങ്ങൾ അഭിമാനമില്ലാതെ ഈ കാര്യം നിർവഹിക്കണം.
ഇന്ദ്രാസനം മയാ പ്രാപ്തം നേന്ദ്രാണീ മാമുപൈതി ച । ആകാരിതാ ച മാം സൂതേ പ്രേമപൂര്വമിദം വചഃ
ഇന്ദ്രാസനം ഞാൻ നേടി, ഇന്ദ്രാണിയും എന്നെ സമീപിക്കുന്നു. അവൾ സ്നേഹപൂർവ്വം ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് എന്നെ വിളിച്ചു.
മുനിയാനേന ദേവേന്ദ്ര മാമുപൈഹി സുരാധിപ । ദേവദേവ മഹാരാജ മത്പ്രിയം കുരു മാനദ
ദേവന്മാരുടെ രാജാവേ, ദേവദേവനേ, മഹാരാജാവേ, മഹർഷിമാരുടെ വാഹനത്തിൽ കയറി എന്നെ സമീപിക്കണം. മാനദായകനേ, എന്റെ ഇഷ്ടം നീ നിറവേറ്റണം.
ഏതത്കാര്യം മുനിശ്രേഷ്ഠാ മമാത്യന്തം ദുരാസദമ് । ഭവദ്ഭിസ്തു പ്രകര്തവ്യം സര്വഥൈവ ദയാലുഭിഃ
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ കാര്യം എനിക്ക് വളരെ ദുർലഭമാണ്. എങ്കിലും, ദയയുള്ള നിങ്ങൾ ഏതു വിധേനയും ഇത് നിർവഹിക്കണം.
മനോ ദഹതി മേ കാമഃ ശക്രപത്ന്യാം പ്രവര്തിതമ് । ഭവന്തഃ ശരണം മേഽദ്യ കുരുധ്വം കാര്യമദ്ഭുതമ്
ശക്രപത്നിയായ ശചിയോടുള്ള ആഗ്രഹം എന്റെ മനസ്സിൽ കത്തുന്നു. ഇന്ന് നിങ്ങൾ എന്റെ ആശ്രയമാണ്; ഈ അത്ഭുതകരമായ കാര്യം ചെയ്യണം.
അഗസ്തിപ്രമുഖാസ്തസ്യ ശ്രുത്വാ വാക്യമസത്കരമ് । അങ്ഗീചക്രുശ്ച ഭാവിത്വാത്കൃപയാ പരമര്ഷയഃ
അഗസ്ത്യൻ മുഖ്യനായ മഹർഷിമാർ അവന്റെ അയോഗ്യമായ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ദയയാലും ആലോചനയാലും സമ്മതിച്ചു.
അങ്ഗീകൃതേഽഥ തദ്വാക്യേ മുനിഭിസ്തത്ത്വദര്ശിഭിഃ । മുദം പ്രാപ നൃപഃ കാമം പൌലോമീകൃതമാനസഃ
തത്ത്വം മനസ്സിലാക്കിയ മഹർഷിമാർ ആ വാക്ക് അംഗീകരിച്ചപ്പോൾ, പോളോമിയുടെ സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയ രാജാവ് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച സന്തോഷം നേടി.
ആരുഹ്യ ശിബികാം രമ്യാം സംസ്ഥിതസ്ത്വരയാന്വിതഃ । വാഹാന്കൃത്വാ മുനീന്ദിവ്യാന്സര്പ സര്പേതി ചാബ്രവീത്
അവൻ മനോഹരമായ പല്ലക്കിൽ കയറി, അതിൽ ഇരുന്നു, അത്യാവശ്യത്തോടെ മഹർഷിമാരെ വഹകർ ആക്കിച്ചു, 'വേഗം പോകൂ, പോകൂ' എന്ന് ഉത്തരവിട്ടു.
കാമാര്തഃ സോഽസ്പൃശന്മൂഢഃ പാദേന മുനിമസ്തകമ് । അഗസ്തിം താപസശ്രേഷ്ഠം ലോപാമുദ്രാപതിം തദാ
കാമത്തിൽ അകപ്പെട്ട് മനസ്സു മങ്ങിപ്പോയ അവൻ, ലോപാമുദ്രയുടെ ഭർത്താവും തപസ്സിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ അഗസ്ത്യമുനിയുടെ തല തന്റെ കാലാൽ തൊട്ടു.
വാതാപിഭക്ഷകര്താരം സമുദ്രസ്യാപി ശോഷകമ് । കശയാ താഡയാമാസ പഞ്ചബാണശരാഹതഃ
വാതാപിയെ തിന്നുകയും സമുദ്രം ഉണക്കുകയും ചെയ്ത അഗസ്ത്യനെ, കാമദേവന്റെ അമ്പുകൾ കുത്തിയതുപോലെ വേദനിച്ച രാജാവ് ചൂരലാൽ അടിച്ചു.
ഇന്ദ്രാണീഹൃതചിത്തോഽസൌ സര്പേതി പ്രബ്രുവന്മുനിമ് । തം ശശാപ മുനിഃ ക്രുദ്ധഃ കശാഘാതമനുസ്മരന്
ഇന്ദ്രാണിയുടെ മോഹത്തിൽ പെട്ട്, 'വേഗം പോകൂ' എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും മുനിയെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു; ചൂരലിന്റെ അടിവേതന ഓർത്ത മുനി കോപത്തോടെ അവനെ ശപിച്ചു.
സര്പോ ഭവ ദുരാചാര വനേ ഘോരവപുര്മഹാന് । ബഹുവര്ഷസഹസ്രാണി യത്ര ക്ലേശോ മഹാന്ഭവേത്
ദുഷ്ടനായ നീ, കാട്ടിൽ ഭയങ്കരവും വലുതുമായ രൂപത്തിൽ പാമ്പായി ജനിച്ചിരിക്കുക. അനവധി ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നീ വലിയ കഷ്ടം അനുഭവിക്കും.
വിചരിഷ്യസി വീര്യേണ പുനഃ സ്വര്ഗമവാപ്സ്യസി । ദൃഷ്ട്വാ യുധിഷ്ഠിരം നാമ തവ മോക്ഷോ ഭവിഷ്യതി
നിന്റെ ശക്തിയാൽ നീ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞു നടക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗം നേടും; യുദ്ധിഷ്ഠിരനെ കണ്ടാൽ നിനക്ക് മോക്ഷം ലഭിക്കും.
പ്രശ്നാനാമുത്തരം ശ്രുത്വാ ധര്മപുത്രമുഖാത്തതഃ । വ്യാസ ഉവാച ഏവം ശപ്തഃ സ രാജര്ഷിഃ സ്തുത്വാ തം മുനിസത്തമമ്
ധർമ്മപുത്രന്റെ വായിൽ നിന്നു തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കേട്ടു; വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ട രാജർഷി ആ മഹർഷിയെ സ്തുതിച്ചു.
സ്വര്ഗാത്പപാത സഹസാ സര്പരൂപധരോഽഭവത് । ബൃഹസ്പതിസ്തതോ ഗത്വാ തരസാ മാനസം പ്രതി
അവൻ പെട്ടെന്ന് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് വീണു, പാമ്പിന്റെ രൂപം ധരിച്ചു; പിന്നെ ബൃഹസ്പതി വേഗത്തിൽ മാനസസരസ്സിലേക്കു പോയി.
ഇന്ദ്രായ സര്വവൃത്താന്തം കഥയാമാസ വിസ്തരാത് । തച്ഛ്രുത്വാ മഘവാ രാജ്ഞഃ സ്വര്ഗാത്പ്രച്യവനാദികമ്
അവിടെ ബൃഹസ്പതി ഇന്ദ്രനോട് എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു; രാജാവിനെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയതും മറ്റു സംഭവങ്ങളും ഇന്ദ്രൻ കേട്ടു.
മുദിതോഽഭൂന്മഹാരാജ സ്ഥിതസ്തത്രൈവ വാസവഃ । ദേവാശ്ച മുനയോ ദൃഷ്ട്വാ നഹുഷം പതിതം ഭുവി
വാസവൻ അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു; ദേവന്മാരും മുനിമാരും നഹുഷൻ ഭൂമിയിൽ വീണതും കണ്ടു.
ജഗ്മുഃ സര്വേഽപി തത്രൈവ യത്രേന്ദ്രഃ സരസി സ്ഥിതഃ । തമാശ്വാസ്യ സുരാഃ സര്വേ മുനിഭിഃ സഹിതാസ്തദാ
അവരൊക്കെയും അപ്പോൾ തന്നെ, ഇന്ദ്രൻ തടാകത്തിൻ സമീപം നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; ദേവന്മാരും മുനിമാരും ചേർന്ന് ഇന്ദ്രനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
സ്വര്ഗേ സമാനയാമാസുര്മാനപൂര്വം ശചീപതിമ് । സമാഗതം തതഃ ശക്രം സര്വേ തേ മുനയഃ സുരാഃ
മഹത്വത്തോടെ ശചീഭർത്താവിനെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോയി; പിന്നെ എല്ലാ മുനിമാരും ദേവന്മാരും ശക്രന്റെ ചുറ്റും കൂടി.
സ്ഥാപയിത്വാഽഽസനേ പശ്ചാദഭിഷേകം ദധുഃ ശിവമ് । ഇന്ദ്രോഽപി സ്വാസനം പ്രാപ്യ ശച്യാ സഹ സുരാലയേ
അവനെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി, ഉത്സവമായി അഭിഷേകം നടത്തി; ഇന്ദ്രൻ വീണ്ടും തന്റെ സിംഹാസനം നേടി, ശചിയോടൊപ്പം ദേവലോകത്തിൽ വാസം ചെയ്തു.