ദുഃഖം ച പ്രാപ്തവാന്ഘോരം ഭൃഗുശാപേന ഭാരത । തഥേന്ദ്രോഽപി ബ്രഹ്മഹത്യാകൃതം പ്രാപ്യ മഹദ്ഭയമ്
ഭാരതാ, ഭൃഗുവിന്റെ ശാപം മൂലം രാമനും ഭയങ്കരമായ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു; അങ്ങനെ തന്നെ, ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്ത ഇന്ദ്രനും വലിയ ഭയം അനുഭവിച്ചു.
ന സ്വാസ്ഥ്യം പ്രാപ ഗേഹേഽസൌ സര്വസിദ്ധിസമന്വിതേ । പൌലോമീ തം സഭാഹീനം ദൃഷ്ട്വാ പ്രോവാച വാസവമ്
എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളോടും കൂടിയിരുന്നിട്ടും അവൻ വീട്ടിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയില്ല; സഭയിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെട്ടവനായി കണ്ടപ്പോൾ, പോളോമി വാസവനോട് പറഞ്ഞു.
നിഃശ്വസന്തം ഭയത്രസ്തം നഷ്ടസംജ്ഞം വിചേതസമ് । കിം പ്രഭോഽദ്യ ഭയാര്തോഽസി മൃതസ്തേ ദാരുണോ രിപുഃ
നീ ഭയത്തിൽ വിറച്ച്, കഠിനമായി ശ്വസിച്ച്, മനസ്സും ബോധവും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പ്രഭോ, ഇന്ന് എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു? ഭയങ്കരമായൊരു ശത്രു നിന്നെ കൊല്ലിച്ചോ?
കാ ചിന്താ വര്തതേ കാന്ത തവ ശത്രുനിഷൂദന । കസ്മാച്ഛോചസി ലോകേശ നിഃശ്വസന്പ്രാകൃതോ യഥാ
പ്രിയനേ, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനായി നിന്നെ എന്താണ് ഇങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്? ലോകത്തിന്റെ നാഥനായ നീ, സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ ശ്വാസം വിട്ട് ദുഃഖിക്കുന്നതെന്തിന്?
നാന്യോഽസ്തി ബലവാഞ്ഛത്രുര്യേന ചിന്താപരോ ഭവാന് । ഇന്ദ്ര ഉവാച നാരാതിര്ബലവാന്മേഽസ്തി ന ശാന്തിര്ന സുഖം തഥാ
നിനക്ക് ഭയപ്പെടേണ്ട മറ്റൊരു ശക്തനായ ശത്രുവൊന്നുമില്ലല്ലോ.
ബ്രഹ്മഹത്യാഭയാദ്രാജ്ഞി ബിഭേമി സതതം ഗൃഹേ । ന നന്ദനം സുഖകരം നാമൃതം ന ഗൃഹം വനമ്
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: എനിക്കു തുല്യശക്തിയുള്ള ശത്രുവൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും എനിക്ക് സമാധാനമോ സന്തോഷമോ ഇല്ല. രാജ്ഞിയേ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ ഭയത്തിൽ എപ്പോഴും ഭയപ്പെട്ട് ഞാൻ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നു. നന്ദനവനം, അമൃതം, വീടോ കാടോ ഒന്നും എനിക്ക് സന്തോഷം തരുന്നില്ല.
ഗന്ധര്വാണാം തഥാ ഗേയം നൃത്യമപ്സരസാം പുനഃ । ന ത്വം സുഖകരാ നാരീ നാനാ ച സുരയോഷിതഃ
ഗന്ധർവരുടെ ഗാനം, അപ്പ്സരസുകളുടെ നൃത്തം, പ്രിയയായ നീയോ, മറ്റു ദേവസ്ത്രീയോ, ഒന്നും എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നില്ല.
ന തഥാ കാമധേനുശ്ച ദേവവൃക്ഷഃ സുഖപ്രദഃ । കിം കരോമി ക്വ ഗച്ഛാമി ക്വ ശര്മ മമ ജായതേ
കാമധേനുവോ ദേവവൃക്ഷമോ എനിക്ക് സന്തോഷം തരുന്നില്ല. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം, എവിടേക്ക് പോകണം, എവിടെയാണ് എനിക്ക് ആശ്വാസം കിട്ടുക?
ഇതി ചിന്താപരഃ കാന്തേ ന ലഭേ സുഖമാത്മനി । വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാ വചനം ശക്രഃ പ്രിയാം പരമകാതരാമ്
പ്രിയേ, ഇങ്ങനെ ചിന്തയിൽ മുഴുകി ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ പോലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നില്ല.
നിര്ജഗാമ ഗൃഹാന്മന്ദോ മാനസം സര ഉത്തമമ് । പദ്മനാലേ പ്രവിഷ്ടോഽസൌ ഭയാര്തഃ ശോകകര്ഷിതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അതീവ വിഷമത്തോടെ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രിയയെയും വീടിനെയും വിട്ട് പുറത്ത് പോയി. ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും ആകുലനായി, അവൻ അത്യുത്തമമായ ഒരു താമരക്കുളത്തിൽ കയറി മറഞ്ഞു.
ന പ്രാജ്ഞായത ദേവേന്ദ്രസ്ത്വഭിഭൂതശ്ച കല്മഷൈഃ । പ്രതിച്ഛന്നോ വസത്യപ്സു ചേഷ്ടമാന ഇവോരഗഃ
പാപങ്ങളിൽ അടിയറവായി ഇന്ദ്രനെ ആരും തിരിച്ചറിയാനാവാതെ, അവൻ വെള്ളത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്നതു, മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു പാമ്പിനെപോലെയായിരുന്നു.
അസഹായസ്തുരാഷാഡൈച്ചിന്താര്തോ വികലേന്ദ്രിയഃ । തതഃ പ്രനഷ്ടേ ദേവേന്ദ്രേ ബ്രഹ്മഹത്യാഭയാര്ദിതേ
ആശ്രയമില്ലാതെ, ചിന്തയിൽ കുഴഞ്ഞ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തനായ തുരശാടൻ അവിടെ തുടര്ന്നു. ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ ഭയത്തിൽ ഇന്ദ്രൻ മറഞ്ഞതോടെ—
സുരാശ്ചിന്താതുരാശ്ചാസന്നുത്പാതാശ്ചാഭവന്നഥ । ഋഷയഃ സിദ്ധഗന്ധര്വാ ഭയാര്താശ്ചാഭവന്ഭൃശമ്
ദേവന്മാർ ഭയത്തിലും വിഷമത്തിലും ആകുലരായി, അനർത്ഥങ്ങൾ പടർന്നു. ഋഷിമാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവർ എന്നിവർ എല്ലാവരും അതീവ ഭയപ്പെട്ടു.
അരാജകം ജഗത്സര്വമഭിഭൂതമുപദ്രവൈഃ । അവര്ഷണം തദാ ജാതം പൃഥിവീ ക്ഷീണവൈഭവാ
രാജാവില്ലാതെ ലോകം മുഴുവൻ അനർത്ഥങ്ങളിൽ മുക്കപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ മഴയില്ലാതായി, ഭൂമി സമ്പത്തൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
വിച്ഛിന്നസ്രോതസോ നദ്യഃ സരാംസ്യനുദകാനി വൈ । ഏവം ത്വരാജകേ ജാതേ ദേവതാ മുനയസ്തഥാ
നദികൾക്ക് ഒഴുക്കൊന്നുമില്ലാതായി, തടാകങ്ങൾ ഉണങ്ങിയുപോയി. ഇങ്ങനെ, രാജാവില്ലാത്തപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും—
വിചാര്യ നഹുഷം ചക്രുഃ ശക്രം സര്വേ ദിവൌകസഃ । സമ്പ്രാപ്യ നഹുഷോ രാജാ ധര്മിഷ്ഠോഽപി രജോബലാത്
ചിന്തിച്ചു, സ്വർഗ്ഗവാസികൾ എല്ലാവരും നഹുഷനെ ഇന്ദ്രനായി നിയമിച്ചു. ധർമ്മനിഷ്ഠനായിരുന്നെങ്കിലും, രാഗത്തിന്റെ ബലത്തിൽ നഹുഷൻ ഭോഗങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമായി.
ബഭൂവ വിഷയാസക്തഃ പഞ്ചബാണശരാഹതഃ । അപ്സരോഭിര്വൃതഃ ക്രീഡന്ദേവോദ്യാനേഷു ഭാരത
കാമദേവന്റെ അമ്പുകളിൽ തളർന്നു, നഹുഷൻ ഭോഗങ്ങളിൽ മുഴുകി, അപ്പ്സരസുകൾ ചുറ്റും, ദേവവനങ്ങളിൽ ക്രീഡിച്ചു.
ശക്രപത്നീഗുണാഞ്ഛ്രുത്വാ ചകമേ താം സ പാര്ഥിവഃ । ഋഷീനാഹ കിമിന്ദ്രാണീ നോപഗച്ഛതി മാം കില
ഇന്ദ്രപത്നിയുടെ ഗുണങ്ങൾ കേട്ടു, ആ രാജാവ് അവളെ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ ഋഷിമാരോട് ചോദിച്ചു: 'ഇന്ദ്രാണി എനിക്ക് എങ്ങനെയാണു വരാത്തത്?'
ഭവദ്ഭിശ്ചാമരൈഃ സര്വൈഃ കൃതോഽഹം വാസവസ്ത്വിഹ । പ്രേഷയധ്വം സുരാഃ കാമം സേവാര്ഥം മമ വൈ ശചീമ്
'നിങ്ങളും ദേവന്മാരും ചേർന്ന് എന്നെ ഇവിടെ ഇന്ദ്രനാക്കിയല്ലോ. ദേവന്മാരേ, എന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് ശചിയെ സേവനത്തിന് അയക്കൂ.'
പ്രിയം ചേന്മമ കര്തവ്യം സര്വഥാ മുനയോഽമരാഃ । അഹമിന്ദ്രോഽദ്യ ദേവാനാം ലോകാനാം ച തഥേശ്വരഃ
'മുനിമാരും ദേവന്മാരും, നിങ്ങൾക്ക് എനിക്ക് പ്രിയം ചെയ്യണമെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഞാൻ ദേവന്മാരുടെയും ലോകങ്ങളുടെയും ഇന്ദ്രനാണ്.'
ആഗച്ഛതു ശചീ മഹ്യം ക്ഷിപ്രമദ്യ നിവേശനമ് । ഇതി തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ദേവാ ദേവര്ഷയസ്തഥാ
ഇന്ന് തന്നെ ശചി എനിക്ക് വന്നു വീട്ടിൽ എത്തണം എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവന്മാരും ദൈവമുനികളുമൊക്കെ—
ഗത്വാ ചിന്താതുരാഃ പ്രോചുഃ പൌലോമീം പ്രണതാസ്തതഃ । ഇന്ദ്രപത്നി ദുരാചാരോ നഹുഷസ്ത്വാമിഹേച്ഛതി
അവിടെ ചെന്നു, മനസ്സിൽ വലിയ ആശങ്കയോടെ അവർ പൗലോമിയോട് വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഇന്ദ്രപത്നിയായ ശചിയെ, ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ള നഹുഷൻ ഇവിടെ വരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കുപിതോഽസ്മാനുവാചേദം പ്രേഷയധ്വം ശചീമിഹ । കിം കുര്മസ്തദധീനാഃ സ്മോ യേനേന്ദ്രോഽയം കൃതഃ കില
അവൻ കോപത്തോടെ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു: ശചിയെ ഇവിടെ അയയ്ക്കൂ. ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യും? ഇന്ദ്രനായത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവനിൽ ആശ്രിതരാണ്.
തച്ഛ്രുത്വാ ദുര്മനാ ദേവീ ബൃഹസ്പതിമുവാച ഹ । രക്ഷ മാം നഹുഷാദ്ബ്രഹ്മംസ്തവാസ്മി ശരണം ഗതാ
ഇത് കേട്ട് ദുഃഖിതയായ ദേവി ബൃഹസ്പതിയെ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മൻ, നഹുഷനിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണം; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശരണമായിരിക്കുന്നു.
ബൃഹസ്പതിരുവാച ന ഭേതവ്യം ത്വയാ ദേവി നഹുഷാത്പാപമോഹിതാത് । ന ത്വാം ദാസ്യാമ്യഹം വത്സേ ത്യക്ത്വാ ധര്മം സനാതനമ്
ബൃഹസ്പതി പറഞ്ഞു: ദേവി, പാപത്തിൽ മുങ്ങിയ നഹുഷനെ നീ ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. പ്രിയതമേ, ശാശ്വതമായ ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.
ശരണാഗതമാര്തം ച യോ ദദാതി നരാധമഃ । സ ഏവ നരകം യാതി യാവദാഭൂതസംപ്ലവമ് । സ്വസ്ഥാ ഭവ പൃഥുശ്രോണി ന ത്യക്ഷ്യേ ത്വാം കദാചന
ആശ്രയം തേടി ദുഃഖിതനായവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, അവൻ സൃഷ്ടി നശിക്കുംവരെ നരകത്തിലാകും. വിശാലനിതംബിനി, നീ മനസ്സു ശാന്തയാക്കൂ; ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.
ഇന്ദ്രാണ്യാ ശക്രദര്ശനമ് വ്യാസ ഉവാച നഹുഷസ്ത്വഥ താം ശ്രുത്വാ ഗുരോസ്തു ശരണം ഗതാമ് । ചുക്രോധ സ്മരബാണാര്തസ്തമാങ്ഗിരസമാശു വൈ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: പിന്നെ, ശചി തന്റെ ഗുരുവിന്റെ ശരണം തേടിയെന്ന് കേട്ട നഹുഷൻ, മനസ്സിൽ മോഹം നിറഞ്ഞ്, കോപത്തോടെ അംഗിരസിന്റെ വംശജനായ ബൃഹസ്പതിയുടെ അടുത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ പോയി.
ദേവാനാഹാങ്ഗിരാസൂനുര്ഹന്തവ്യോഽയം മയാ കില । ഇതീന്ദ്രാണീം ഗൃഹേ മൂഢോ രക്ഷതീതി മയാ ശ്രുതമ്
അംഗിരസിന്റെ മകൻ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു: ഈയാളെ ഞാൻ കൊല്ലണം. ഇന്ദ്രാണി വീട്ടിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഇതി തം കുപിതം ദൃഷ്ട്വാ ദേവാഃ സര്ഷിപുരോഗമാഃ । അബ്രുവന്നഹുഷം ഘോരം സാമപൂര്വം വചസ്തദാ
അവനെ കോപത്തോടെ കാണുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും മുനിമാരും ചേർന്ന്, ഭയങ്കരനായ നഹുഷനോട് സമാധാനപൂർവം പറഞ്ഞു.
ക്രോധം സംഹര രാജേന്ദ്ര ത്യജ പാപമതിം പ്രഭോ । നിന്ദന്തി ധര്മശാസ്ത്രേഷു പരദാരാഭിമര്ശനമ്
രാജാധിരാജാ, കോപം നിയന്ത്രിക്കൂ; പാപചിന്തകൾ ഉപേക്ഷിക്കൂ. പരസ്ത്രീയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ ശക്തമായി നിരോധിക്കുന്നു.