ദാനവോഽപി ശരാംസ്തസ്യാശ്ചിച്ഛേദ നിശിതൈഃ ശരൈഃ । തയോഃ പരസ്പരം യുദ്ധം ബഭൂവാതിഭയാനകമ്
അവളുടെയമ്പുകൾ നിശുംബൻ തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വെട്ടിക്കളഞ്ഞു; ഇരുവരും തമ്മിൽ അതി ഭയാനകമായ യുദ്ധം നടന്നു.
കേസരീ കേശജാലാനി ധുന്വാനഃ സൈന്യസാഗരമ് । ഗാഹയാമാസ ബലവാന്സരസീം വാരണോ യഥാ
സിംഹം തലപ്പൊക്കിയതോടെ, സൈന്യസമുദ്രത്തിൽ കയറി, അതിനെ മുങ്ങിച്ചമച്ചത് വലിയ കാട്ടാന ഒരു തടാകത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നതുപോലെ.
നഖൈര്ദന്തപ്രഹാരൈസ്തു ദാനവാന്പുരതഃ സ്ഥിതാന് । ചഖാദ ച വിശീര്ണാങ്ഗാന് ഗജാനിവ മദോത്കടാന്
നഖങ്ങളും പല്ലുകളും കൊണ്ട് മുന്നിൽ നിന്ന ദാനവരെ കീറി, അവരുടെ ചിതറിച്ച ശരീരങ്ങൾ ഒരു കാട്ടാന പോലെ ആസക്തിയോടെ തിന്നു.
ഏവം വിമഥ്യമാനേ തു സൈന്യേ കേസരിണാ തദാ । അഭ്യധാവന്നിശുമ്ഭോഽഥ വികൃഷ്ടവരകാര്മുകഃ
ഇങ്ങനെ സിംഹം സൈന്യത്തെ തകർക്കുമ്പോൾ, നിശുംബൻ തന്റെ ഉത്തമവില്ല് വലിച്ച് മുന്നോട്ട് ഓടി.
അന്യേഽപി ക്രുദ്ധാ ദൈത്യേന്ദ്രാ ദേവീം ഹന്തുമുപായയുഃ । സന്ദഷ്ടദന്തരസനാ രക്തനേത്രാ ഹ്യനേകശഃ
മറ്റു ദൈത്യാധിപന്മാരും ക്രോധത്തോടെ ദേവിയെ കൊല്ലാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും എത്തി. അവരുടെ പല്ലുകൾ കടിച്ചു, കണ്ണുകൾ രക്തവർണ്ണത്തിൽ ചുവന്നിരുന്നു.
തത്രാജഗാമ തരസാ ശുമ്ഭഃ സൈന്യസമാവൃതഃ । നിഹത്യ കാലികാം കോപാദ്ഗ്രഹീതും ജഗദമ്ബികാമ്
അപ്പോൾ ശുംബൻ തന്റെ സൈന്യവുമായി വേഗത്തിൽ എത്തി. കോപത്തിൽ കാളിയെ കൊല്ലുകയും, ലോകമാതാവിനെ പിടിക്കാനായി മുന്നോട്ട് വരികയും ചെയ്തു.
തത്രാഗത്യ ദദര്ശാജാവമ്ബികാഞ്ച പുരഃസ്ഥിതാമ് । രൌദ്രരസയുതാം കാന്താം ശൃങ്ഗാരരസസംയുതാമ്
അവിടെ എത്തിയ ശുംബൻ, തന്റെ മുന്നിൽ അമ്പികയെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൾ ഭയാനകമായ ഭാവത്തിലും അതുല്യസൗന്ദര്യത്തിലും, കോപവും സ്നേഹവും ഒരുമിച്ചുള്ള രൂപത്തിലായിരുന്നു.
താം വീക്ഷ്യ വിപുലാപാങ്ഗീം ത്രൈലോക്യവരസുന്ദരീമ് । സുരക്തനയനാം രമ്യാം ക്രോധരക്തേക്ഷണാം തഥാ
വിപുലമായ മനോഹരമായ കണ്ണുകളോടെ, മൂന്നുലോകത്തെയും ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ ദേവിയെ ശുംബൻ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ രക്തവർണ്ണത്തിൽ ചുവന്നും, കോപത്തിന്റെ തീയിൽ ജ്വലിച്ചും നിന്നു.
വിവാഹേച്ഛാം പരിത്യജ്യ ജയാശാം ദൂരതസ്തഥാ । മരണേ നിശ്ചയം കൃത്വാ തസ്ഥാവാഹിതകാര്മുകഃ
വിവാഹത്തിനുള്ള ആഗ്രഹവും ജയിക്കാനുള്ള പ്രതീക്ഷയും ഉപേക്ഷിച്ച്, മരണമാണ് തന്റെ വിധിയെന്ന് ഉറപ്പാക്കി, വില്ലെടുത്ത് ശുംബൻ തയ്യാറായി നിന്നു.
തം തഥാ ദാനവം ദേവീ സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । ബഭാഷേ ശൃണ്വതാം തേഷാം ദൈത്യാനാം രണമസ്തകേ
അപ്പോൾ ദേവി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ ദൈത്യന്മാർ കേൾക്കുന്ന വിധത്തിൽ, ആ ദാനവനോട് പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛധ്വം പാമരാ യൂയം പാതാലം വാ ജലാര്ണവമ് । ജീവിതാശാം സ്ഥിരാം കൃത്വാ ത്യക്ത്വാത്രൈവായുധാനി ച
"നിങ്ങൾ പാപികൾ പാതാളത്തിലോ സമുദ്രത്തിലോ പോകൂ. ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉറപ്പാക്കൂ. ഇവിടെ തന്നെ ആയുധങ്ങൾ വച്ച് വിട്ട് പോകൂ."
അഥവാ മച്ഛരാഘാതഹതപ്രാണാ രണാജിരേ । പ്രാപ്യ സ്വര്ഗസുഖം സര്വേ ക്രീഡന്തു വിഗതജ്വരാഃ
"അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് യുദ്ധഭൂമിയിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ദുഃഖം വിട്ട് സ്വർഗ്ഗസുഖം പ്രാപിച്ച് അവിടെ സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കട്ടെ."
കാതരത്വം ച ശൂരത്വം ന ഭവത്യേവ സര്വഥാ । ദദാമ്യഭയദാനം വൈ യാന്തു സര്വേ യഥാസുഖമ്
"ഭയക്കവും വീരത്വവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടാവില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളെ ഭയരഹിതരാക്കുന്ന അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. എല്ലാവരും ഇഷ്ടം പോലെ പോകട്ടെ."
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യാകര്ണ്യ വചസ്തസ്യാ നിശുമ്ഭോ മദഗര്വിതഃ । നിശിതം ഖഡ്ഗമാദായ ചര്മ ചൈവാഷ്ടചന്ദ്രകമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട നിശുംബൻ അഹങ്കാരത്തോടെ锋ായ കത്തിയും എട്ട് ചന്ദ്രന്മാർ അണിഞ്ഞ കവചവും എടുത്തു.
ധാവമാനസ്തു തരസാസിനാ സിംഹം മദോത്കടമ് । ജഘാനാതിബലാന്മൂര്ധ്നി ഭ്രാമയഞ്ജഗദമ്ബികാമ്
വേഗത്തിൽ കത്തിയുമായി ഓടിയെത്തി, അതിക്രമമായ അഹങ്കാരമുള്ള സിംഹത്തെ തലയിൽ വെട്ടി, ലോകമാതാവിനെ നേരിട്ട് ഭ്രമിച്ചു.
തതോ ദേവീ സ്വഗദയാ വഞ്ചയിത്വാസിപാതനമ് । താഡയാമാസ തം ബാഹോര്മൂലേ പരശുനാ തദാ
അപ്പോൾ ദേവി, തന്റെ ഗദയാൽ കത്തിയുടെ പ്രഹരം ഒഴിവാക്കി, പരശുവാൽ അവനെ ഭുജത്തിന്റെ അടിയിൽ അടിച്ചു.
ഖഡ്ഗേന നിഹതഃ സോഽപി ബാഹുമൂലേ മഹാമദഃ । സംസ്തഭ്യ വേദനാം ഭൂയോ ജഘാന ചണ്ഡികാം തദാ
കത്തിയാൽ ഭുജത്തിന്റെ അടിയിൽ വെട്ടിയിട്ടിട്ടും, അത്യധികം അഹങ്കാരമുള്ളവൻ വേദന സഹിച്ചു, വീണ്ടും ചണ്ഡികയെ ആക്രമിച്ചു.
സാപി ഘണ്ടാസ്വനം ഘോരം ചകാര ഭയദം നൃണാമ് । പപൌ പുനഃ പുനഃ പാനം നിശുമ്ഭം ഹന്തുമിച്ഛതീ
അവൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഘന്റാരവം ഉണ്ടാക്കി, മനുഷ്യരെ ഭയപ്പെടുത്തിച്ചു. നിശുംബനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും പാനം ചെയ്തു.
ഏവം പരസ്പരം യുദ്ധം ബഭൂവാതിഭയപ്രദമ് । ദേവാനാം ദാനവാനാഞ്ച പരസ്പരജയൈഷിണാമ്
ഇങ്ങനെ, പരസ്പരം ജയിക്കാൻ ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും തമ്മിൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.
പലാദാഃ പക്ഷിണഃ ക്രൂരാഃ സാരമേയാശ്ച ജമ്ബുകാഃ । നനൃതുശ്ചാതിസന്തുഷ്ടാ ഗൃധ്രാഃ കങ്കാശ്ച വായസാഃ
മാംസം ഭക്ഷിക്കുന്ന പക്ഷികൾ, ക്രൂരമായ നായ്ക്കൾ, കാട്ടുപട്ടികൾ, കഴുകൻമാർ, കാക്കകൾ, കുരുവികൾ—all സന്തോഷത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്തു.
രണഭൂര്ഭാതി ഭൂയിഷ്ഠപതിതാസുരവര്ഷ്മകൈഃ । രുധിരസ്രാവസംയുക്തൈര്ഗജാശ്വദേഹസംകുലാ
യുദ്ധഭൂമി, വീണുപോയ അസുരരുടെ ശരീരങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു. രക്തം ഒഴുകി, ആനകളും കുതിരകളുടെയും മൃതദേഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
പതിതാന്ദാനവാന്ദൃഷ്ട്വാ നിശുമ്ഭോഽതിരുഷാന്വിതഃ । പ്രയയൌ ചണ്ഡികാം തൂര്ണം ഗദാമാദായ ദാരുണാമ്
വീണുപോയ ദാനവരെ കണ്ട നിശുംബൻ അത്യധികം കോപത്തോടെ ഭയാനകമായ ഗദ എടുത്ത് ചണ്ഡികയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ മുന്നേറി.
സിംഹം ജഘാന ഗദയാ മസ്തകേ മദഗര്വിതഃ । പ്രഹൃത്യ ച സ്മിതം കൃത്വാ പുനര്ദേവീമതാഡയത്
അഹങ്കാരത്തിൽ മുങ്ങിയ അവൻ തന്റെ ഗദയാൽ സിംഹത്തിന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു, പിന്നെ ചിരിച്ച് ദേവിയെ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
സാപി തം കുപിതാതീവ നിശുമ്ഭം പുരതഃ സ്ഥിതമ് । പ്രഹരന്തം സമീക്ഷ്യാഥ ദേവീ വചനമബ്രവീത്
അതി ക്രുദ്ധനായ നിശുംബൻ മുന്നിൽ നിന്ന് ആക്രമിക്കുന്നത് കണ്ട ദേവി അവനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ദേവ്യുവാച തിഷ്ഠ മന്ദമതേ താവദ്യാവത്ഖഡ്ഗമിദം തവ । ഗ്രീവായാം പ്രേരയാമ്യസ്മാദ് ഗന്താസി യമസാദനമ്
ദേവി പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഈ വാൾ കുത്തി നീ യമന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോകുന്നത് വരെ, നീ നിന്നു കാത്തിരിക്കുക, മണ്ടനായവനേ.'
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാ തരസാ ദേവീ കൃപാണേന സമാഹിതാ । ചിച്ഛേദ മസ്തകം തസ്യ നിശുമ്ഭസ്യാഥ ചണ്ഡികാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ദേവി, ഉറച്ച മനസ്സോടെ വാൾ എടുക്കുകയും, അതിവേഗം നിശുംബന്റെ തല വെട്ടി അകറ്റുകയും ചെയ്തു.
സച്ഛിന്നമസ്തകോ ദേവ്യാ കബന്ധോഽതീവ ദാരുണഃ । ബഭ്രാമ ച ഗദാപാണിസ്ത്രാസയന്ദേവതാഗണാന്
ദേവി തല വെട്ടിയിട്ടും, ഭയാനകമായ തലകെട്ട ശരീരം ഗദയുമായി ദേവതകളെ ഭയപ്പെടുത്തി ചുറ്റി നടന്നു.
ദേവീ തസ്യ ശിതൈര്ബാണൈശ്ചിച്ഛേദ ചരണൌ കരൌ । പപാതോര്വ്യാം തതഃ പാപീ ഗതാസുഃ പര്വതോപമഃ
ദേവി കൂരായ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് അവന്റെ കൈകളും കാലുകളും വെട്ടി കളഞ്ഞു; പിന്നെ ആ ദുഷ്ടൻ, ജീവൻ വിട്ട്, പർവ്വതംപോലെ നിലത്ത് വീണു.
തസ്മിന്നിപതിതേ ദൈത്യേ നിശുമ്ഭേ ഭീമവിക്രമേ । ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീത്തത്സൈന്യേ ഭയകമ്പിതേ
ശക്തനായ നിശുംബൻ എന്ന അസുരൻ വീണപ്പോൾ, ഭയത്തിൽ വിറയുന്ന അവന്റെ സൈന്യത്തിൽ വലിയ വിലാപം ഉയർന്നു.
ത്യക്ത്വാഽഽയുധാനി സര്വാണി സൈനികാഃ ക്ഷതജാപ്ലുതാഃ । ജഗ്മുര്ബുമ്ബാരവം സര്വേ കുര്വാണാ രാജമന്ദിരമ്
രക്തത്തിൽ കുളിച്ച സൈനികർ ആയുധങ്ങൾ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, വലിയ ശബ്ദത്തോടെ രാജധാനിയിലേക്ക് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.