ക്രീഡന്തി മാനവാഃ സര്വേ സ്വര്ഗേ ദേവഗണാ ഇവ । ന ചൌരാ ന ച പാഖണ്ഡാ വഞ്ചകാ ദമ്ഭകാസ്തഥാ
എല്ലാവരും സ്വർഗത്തിലെ ദേവന്മാരെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു. കള്ളന്മാരോ കപടന്മാരോ വഞ്ചകരോ ഭ്രമകരോ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പിശുനാ ലമ്പടാഃ സ്തബ്ധാ ന ബഭൂവുസ്തദാ നൃപ । ന വേദദ്വേഷിണഃ പാപാ മാനവാഃ പൃഥിവീപതേ
അന്നത്തെ കാലത്ത്, രാജാവേ, പുകഴ്ത്തുന്നവരോ ദുർമ്മാർഗ്ഗികളോ അഹങ്കാരികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വേദങ്ങളെ വെറുക്കുന്നവരുമ് പാപികളുമില്ലായിരുന്നു.
സര്വധര്മരതാ നിത്യം ദ്വിജസേവാപരായണാഃ । ത്രിധാത്വാത്സൃഷ്ടിധര്മസ്യ ത്രിവിധാ ബ്രാഹ്മണാസ്തതഃ
എല്ലാവരും എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും താല്പര്യം കാണിച്ചു, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാൻ മനസ്സോടു നിന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ മൂന്നു സ്വഭാവങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മൂന്നു വിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സാത്ത്വികാ രാജസാശ്ചൈവ താമസാശ്ച തഥാപരേ । സര്വേ വേദവിദോ ദക്ഷാഃ സാത്ത്വികാഃ സത്ത്വവൃത്തയഃ
ചിലർ സാത്വികസ്വഭാവവും ചിലർ രാജസസ്വഭാവവും മറ്റുള്ളവർ താമസസ്വഭാവവുമായിരുന്നു. എല്ലാവരും വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരായിരുന്നു, സാത്വികർ മനസ്സിൽ പാവനതയോടെ ജീവിച്ചു.
പ്രതിഗ്രഹവിഹീനാശ്ച ദയാദമപരായണാഃ । യജ്ഞാസ്തേ സാത്ത്വികൈരന്നൈഃ കുര്വാണാ ധര്മതത്പരാഃ
അവർ സമ്മാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാതെ, കരുണയിലും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിലും ഉറച്ചു. ധർമ്മത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവർ ശുദ്ധമായ അന്നം ഉപയോഗിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി.
പുരോഡാശവിധാനൈശ്ച പശുഭിര്ന കദാചന । ദാനമധ്യയനഞ്ചൈവ യജനം തു തൃതീയകമ്
യജ്ഞത്തിനുള്ള അപ്പങ്ങൾ ഒരുക്കുമ്പോൾ അവർ ഒരിക്കലും മൃഗബലി ഉപയോഗിച്ചില്ല. ദാനം, പഠനം, യജ്ഞം — ഇവയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന കര്ത്തവ്യങ്ങൾ.
ത്രികര്മരസികാസ്തേ വൈ സാത്ത്വികാ ബ്രാഹ്മണാ നൃപ । രാജസാ വേദവിദ്വാംസഃ ക്ഷത്രിയാണാം പുരോഹിതാഃ
രാജാവേ, ഈ മൂന്നു കര്മ്മങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയവരാണ് സാത്വിക ബ്രാഹ്മണർ. രാജസസ്വഭാവമുള്ളവർ വേദജ്ഞാനികൾ ആയിരുന്നു, അവർ ക്ഷത്രിയർക്കു പുരോഹിതരായി സേവിച്ചു.
ഷട്കര്മനിരതാ സര്വേ വിധിവന്മാംസഭക്ഷകാഃ । യജനം യാജനം ദാനം തഥൈവ ച പ്രതിഗ്രഹഃ
എല്ലാവരും ആറ് കര്മ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു, നിയമപ്രകാരം മാംസം ഭക്ഷിച്ചു. യജ്ഞം, യജ്ഞത്തിന് നേതൃത്വം നൽകൽ, ദാനം, സമ്മാനം സ്വീകരിക്കൽ — ഇവയായിരുന്നു അവരുടെ കര്ത്തവ്യങ്ങൾ.
അധ്യയനം തു വേദാനാം തഥൈവാധ്യാപനം തു ഷട് । താമസാഃ ക്രോധസംയുക്താ രാഗദ്വേഷപരാഃ പുനഃ
വേദപഠനവും ആറ് വേദാംഗങ്ങളുടെയും പഠിപ്പിക്കൽതാനും, അകൃത്യവും കോപവും ആസക്തിയും വെറുപ്പും നിറഞ്ഞവരായ താമസിക സ്വഭാവമുള്ളവർ ചെയ്തിരുന്നു.
രാജ്ഞാം കര്മകരാ നിത്യം കിഞ്ചിദധ്യയനേ രതാഃ । മഹിഷേ നിഹതേ സര്വേ സുഖിനോ വേദതത്പരാഃ
രാജാക്കന്മാരുടെ സേവകർ എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ ജോലി നിർവഹിച്ചുകൊണ്ട്, കുറച്ച് പഠനത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. മഹിഷൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ വേദപഠനത്തിൽ മുഴുകി.
ബഭൂവുര്വ്രതനിഷ്ണാതാ ദാനധര്മപരാസ്തഥാ । ക്ഷത്രിയാഃ പാലനേ യുക്താ വൈശ്യാ വണിജവൃത്തയഃ
അവർ വ്രതങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും ദാനധർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവരുമായി. ക്ഷത്രിയർ രക്ഷയിൽ ഏർപ്പെട്ടും, വൈശ്യർ വ്യാപാരത്തിൽ താല്പര്യം കാണിച്ചും ജീവിച്ചു.
കൃഷിവാണിജ്യഗോരക്ഷാകുസീദവൃത്തയഃ പരേ । ഏവം പ്രമുദിതോ ലോകോ മഹിഷേ വിനിപാതിതേ
മറ്റുള്ളവർ കൃഷി, വ്യാപാരം, പശുപാലനം, കടം കൊടുക്കൽ തുടങ്ങിയ തൊഴിൽ സ്വീകരിച്ചു. ഇങ്ങനെ മഹിഷൻ നശിച്ചപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അനുദ്വേഗഃ പ്രജാനാം വൈ സമ്ബഭൂവ ധനാഗമഃ । ബഹുക്ഷീരാ ശുഭാ ഗാവോ നദ്യശ്ചൈവ ബഹൂദകാഃ
ജനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു വിഷമവും ഉണ്ടായില്ല, സമ്പത്ത് വർദ്ധിച്ചു. പശുക്കൾ ധാരാളം പാലും കൊടുത്തു, നദികൾ വെള്ളം നിറഞ്ഞു, എല്ലാം ശുഭമായിത്തീർന്നു.
വൃക്ഷാ ബഹുഫലാശ്ചാസന്മാനവാ രോഗവര്ജിതാഃ । നാധയോ നേതയഃ ക്വാപി പ്രജാനാം ദുഃഖദായകാഃ
മരങ്ങൾ ധാരാളം പഴങ്ങൾ കായ്ച്ചു. മനുഷ്യർ രോഗരഹിതരായി ആരോഗ്യമുള്ളവരായി. ജനങ്ങൾക്ക് എവിടെയും ദു:ഖമോ ദുരിതമോ ഉണ്ടായില്ല.
ന നിധനമുപയാന്തി പ്രാണിനസ്തേഽപ്യകാലേ സകലവിഭവയുക്താ രോഗഹീനാഃ സദൈവ । നിഗമവിഹിതധര്മേ തത്പരാശ്ചണ്ഡികായാ- ശ്ചരണസരസിജാനാം സേവനേ ദത്തചിത്താഃ
ജീവജാലങ്ങൾക്കു നേരത്തെ മരണം സംഭവിച്ചില്ല. എല്ലാവർക്കും സമ്പത്തും ആരോഗ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ചണ്ഡികയുടെ പാദസരസിജങ്ങൾ സേവിക്കാൻ മനസ്സ് സമർപ്പിച്ചു.
ശുമ്ഭനിശുമ്ഭദ്വാരാ സ്വര്ഗവിജയവര്ണനമ് വ്യാസ ഉവാച ശൃണു രാജന് പ്രവക്ഷ്യാമി ദേവ്യാശ്ചരിതമുത്തമമ് । സുഖദം സര്വജന്തൂനാം സര്വപാപപ്രണാശനമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഞാൻ ദേവിയുടെ അത്യുത്തമമായ ചരിതം പറയാം. അത് എല്ലാ ജീവികൾക്കും സന്തോഷം നൽകുകയും എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
യഥാ ശുമ്ഭോ നിശുമ്ഭശ്ച ഭ്രാതരൌ ബലവത്തരൌ । ബഭൂവതുര്മഹാവീരൌ അവധ്യൌ പുരുഷൈഃ കില
ശുംബനും നിശുംബനും എന്ന രണ്ട് സഹോദരന്മാർ എങ്ങനെ മഹാശക്തിമാന്മാരായി, പുരുഷന്മാർക്ക് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവരായി മാറി എന്നതാണു പറയുന്നത്.
ബഹുസേനാവൃതൌ ശൂരൌ ദേവാനാം ദുഃഖദൌ സദാ ദുരാചാരൌ മദോത്സിക്തൌ ബഹുദാനവസംയുതൌ
വലിയ സൈന്യത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ട ഈ വീരന്മാർ ദേവന്മാർക്ക് എപ്പോഴും ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കിയവരും, ദുഷ്പ്രവർത്തികളിലും അഹങ്കാരത്തിലും മുഴുകിയവരുമായിരുന്നു. കൂടെ അനേകം ദാനവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹതാവമ്ബികയാ തൌ തു സംഗ്രാമേഽതീവ ദാരുണേ । ദേവാനാഞ്ജ ഹിതാര്ഥായ സര്വൈഃ പരിചരൈഃ സഹ
അവരെ അമ്മികാ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ എല്ലാ അനുചിതരോടും കൂടി കൊല്ലുകയും, ദേവന്മാർക്ക് ഗുണം വരുത്തുകയും ചെയ്തു.
ചണ്ഡമുണ്ഡൌ മഹാബാഹൂ രക്തബീജോഽതിദാരുണഃ । ധൂമ്രലോചനനാമാ ച നിഹതാസ്തേ രണാങ്ഗണേ
വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള ചണ്ടനും മുന്ഡനും, ഭയാനകനായ രക്തബീജനും, ധൂമ്രലോചനൻ എന്നവനും യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
താന്നിഹത്യ സുരാണാം സാ ജഹാര ഭയമുത്തമമ് । സ്തുതാ സമ്പൂജിതാ ദേവൈര്ഗിരൌ ഹേമാചലേ ശുഭേ
അവരെ കൊല്ലുന്നതിലൂടെ ദേവന്മാരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം ദേവി നീക്കി. ദേവന്മാർ അവളെ ഹേമാചലത്തിൽ വന്ദിച്ചു ആരാധിച്ചു.
രാജോവാച കാവേതാവസുരാവാദൌ കഥം തൌ ബലിനാം വരൌ । കേന സംസ്ഥാപിതൌ ചേഹ സ്ത്രീവധ്യത്വം കുതോ ഗതൌ
രാജാവ് ചോദിച്ചു: ഈ രണ്ട് അസുരന്മാർ ആദ്യം ആരായിരുന്നു? എങ്ങനെ അവർ ശക്തിമാന്മാരായി മാറി? ഇവരെ ഇവിടെ ആരാണ് സ്ഥാപിച്ചത്? സ്ത്രീയാൽ കൊല്ലപ്പെടാൻ അവർ എങ്ങനെ എത്തി?
തപസാ വരദാനേന കസ്യ ജാതൌ മഹാബലൌ । കഥഞ്ച നിഹതൌ സര്വം കഥയസ്വ സവിസ്തരമ്
ആർക്കാണ് തപസ്സോ വരദാനമോ കൊണ്ടു അവർക്ക് ഇത്ര ശക്തി ലഭിച്ചത്? എങ്ങനെ അവർ കൊല്ലപ്പെട്ടു? എല്ലാം വിശദമായി പറയൂ.
വ്യാസ ഉവാച ശൃണു രാജന്കഥാം ദിവ്യാം സര്വപാപപ്രണാശിനീമ് । ദേവ്യാശ്ചരിതസംയുക്താം സര്വാര്ഥഫലദാം ശുഭാമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ദേവിയുടെ ചരിതങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന, എല്ലാ ഇഷ്ടഫലങ്ങളും നൽകുന്ന ഈ ദിവ്യകഥ കേൾക്കൂ.
പുരാ ശുമ്ഭനിശുമ്ഭൌ ദ്വാവസുരൌ ഭൂമിമണ്ഡലേ । പാതാലതശ്ച സമ്പ്രാപ്തൌ ഭ്രാതരൌ ശുഭദര്ശനൌ
പഴയകാലത്ത്, ശുംബനും നിശുംബനും എന്ന രണ്ട് അസുരന്മാർ പാതാളത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിൽ എത്തിയിരുന്നു. അവർ സഹോദരന്മാരും മനോഹരരൂപമുള്ളവരുമായിരുന്നു.
തൌ പ്രാപ്തയൌവനൌ ചൈവ ചേരതുസ്തപ ഉത്തമമ് । അന്നോദകം പരിത്യജ്യ പുഷ്കരേ ലോകപാവനേ
യൗവനം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ, അവർ ലോകങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന പുഷ്കരത്തിൽ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഉപേക്ഷിച്ച് ഉത്തമമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
വര്ഷാണാമയുതം യാവദ്യോഗവിദ്യാപരായണൌ । ഏകത്രൈവാസനം കൃത്വാ തേപാതേ പരമം തപഃ
പതിനായിരം വർഷം, യോഗവും ജ്ഞാനവും സമർപ്പിച്ച്, ഇരുവരും ഒരേ ഇരിപ്പിൽ ഇരുന്നു പരമമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
തയോസ്തുഷ്ടോഽഭവദ് ബ്രഹ്മാ സര്വലോകപിതാമഹഃ । തത്രാഗതശ്ച ഭഗവാനാരുഹ്യ വരടാപതിമ്
അവരെ സന്തോഷത്തോടെ, ലോകങ്ങളുടെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാവ്, പർവതരാജനിൽ കയറി അവിടേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.
താവുഭൌ ച ജഗത്സ്രഷ്ടാ ദൃഷ്ട്വാ ധ്യാനപരൌ സ്ഥിതൌ । ഉത്തിഷ്ഠത മഹാഭാഗൌ തുഷ്ടോഽഹം തപസാ കില
ലോകസൃഷ്ടാക്കളായ ഇരുവരെയും ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി കാണുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: "മഹാഭാഗ്യശാലികളേ, എഴുന്നേൽക്കൂ, നിങ്ങളുടെ തപസ്സിൽ ഞാൻ അതീവ സന്തുഷ്ടനാണ്."
വാഞ്ഛിതം വാം വരം കാമം ദദാമി ബ്രുവതാമിഹ । കാമദോഽഹം സമായാതോ ദൃഷ്ട്വാ വാം തപസോ ബലമ്
"നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏത് വരവും ഞാൻ നൽകാം; ഇവിടെ പറയൂ. നിങ്ങളുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി കണ്ടു ഞാൻ, ആഗ്രഹങ്ങൾ നല്കുന്നവനായി, ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു."