ബ്രാഹ്മണാ വേദതത്ത്വാശ്ച യജ്ഞകര്മരതാസ്തഥാ । ക്ഷത്രിയാ ധര്മസംയുക്താ ദാനാധ്യയനതത്പരാഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ വേദങ്ങളുടെ സാരത്തിൽ ആഴപ്പെട്ട് യജ്ഞങ്ങളിൽ താൽപര്യം കാണിച്ചു. അതുപോലെ തന്നെ ക്ഷത്രിയന്മാർ ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചു, ദാനം ചെയ്യാനും പഠിക്കാനുമായിരുന്നു മനസ്സ്.
ശസ്ത്രവിദ്യാരതാ നിത്യം പ്രജാരക്ഷണതത്പരാഃ । ന്യായദണ്ഡധരാഃ സര്വേ രാജാനഃ ശമസംയുതാഃ
അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ആയുധവിദ്യയിൽ ആസ്വാദനവും ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനുമായിരുന്നു താൽപര്യം. രാജാക്കന്മാർ നീതിയുടെ ചുവടുപിടിച്ച് സമാധാനത്തോടെ രാജ്യം ഭരിച്ചു.
അവിരോധസ്തു ഭൂതാനാം സര്വേഷാം സമ്ബഭൂവ ഹ । ആകരാ ധനദാ നൃണാം വ്രജാ ഗോയൂഥസംയുതാഃ
എല്ലാ ജീവികളും തമ്മിൽ വൈരാഗ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. എല്ലാ ഖനികളും മനുഷ്യർക്കു സമ്പത്തിന്റെ ഉറവയായിരുന്നു, മേടുകളിൽ പശുക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാശ്ച നൃപസത്തമ । ദേവീഭക്തിപരാഃ സര്വേ സമ്ബഭൂവുര്ധരാതലേ
രാജാവേ, ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ — എല്ലാവരും ഭൂമിയിൽ ദേവിയുടെ ഭക്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
സര്വത്ര യജ്ഞയൂപാശ്ച മണ്ഡപാശ്ച മനോഹരാഃ । മഖൈഃ പൂര്ണാ ധരാശ്ചാസന് ബ്രാഹ്മണൈഃ ക്ഷത്രിയൈഃ കൃതൈഃ
എവിടെയും യജ്ഞസ്ഥംഭങ്ങളും മനോഹരമായ മണ്ഡപങ്ങളും കാണാമായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും നടത്തിയ യജ്ഞങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമി നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പതിവ്രതധരാ നാര്യഃ സുശീലാഃ സത്യസംയുതാഃ । പിതൃഭക്തിപരാഃ പുത്രാ ആസന്ധര്മപരായണാഃ
സ്ത്രീകൾ ഭർത്താവിനോടുള്ള വിശ്വാസം പാലിച്ചു, നല്ല സ്വഭാവവും സത്യനിഷ്ഠയും കാണിച്ചു. മക്കൾ പിതാക്കന്മാരോടു ഭക്തിയും ധർമ്മനിഷ്ഠയും പുലർത്തി.
ന പാഖണ്ഡം ന വാധര്മഃ കുത്രാപി പൃഥിവീതലേ । വേദവാദാ ശാസ്ത്രവാദാ നാന്യേ വാദാസ്തഥാഭവന്
ഭൂമിയിൽ എവിടെയും കപടതയോ അധർമ്മമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും മാത്രമേ ചർച്ചയായിരുന്നുള്ളൂ, മറ്റ് വാദങ്ങൾ ഉണ്ടായില്ല.
കലഹോ നൈവ കേഷാഞ്ചിന്ന ദൈന്യം നാശുഭാ മതിഃ । സര്വത്ര സുഖിനോ ലോകാഃ കാലേ ച മരണം തഥാ
ആർക്കും തമ്മിൽ കലഹമോ ദാരിദ്ര്യമോ ദുഷ്ടചിന്തയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലായിടത്തും ജനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു, മരണം ശരിയായ സമയത്ത് മാത്രമേ വന്നിരുന്നുള്ളൂ.
സുഹൃദാം ന വിയോഗശ്ച നാപദശ്ച കദാചന । നാനാവൃഷ്ടിര്ന ദുര്ഭിക്ഷം ന മാരീ ദുഃഖദാ നൃണാമ്
സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്ന് വേർപാടോ ദുരന്തങ്ങളോ ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അനിയമിതമായ മഴയോ ദുര്ഭിക്ഷമോ രോഗങ്ങളോ ജനങ്ങളെ ദുഃഖിപ്പിച്ചില്ല.
ന രോഗോ ന ച മാത്സര്യം ന വിരോധഃ പരസ്പരമ് । സര്വത്ര സുഖസമ്പന്നാ നരാ നാര്യഃ സുഖാന്വിതാഃ
രോഗമോ അസൂയയോ പരസ്പര വൈരാഗ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു. എല്ലായിടത്തും പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സന്തോഷത്തിലും സമ്പത്തിലും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ക്രീഡന്തി മാനവാഃ സര്വേ സ്വര്ഗേ ദേവഗണാ ഇവ । ന ചൌരാ ന ച പാഖണ്ഡാ വഞ്ചകാ ദമ്ഭകാസ്തഥാ
എല്ലാവരും സ്വർഗത്തിലെ ദേവന്മാരെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു. കള്ളന്മാരോ കപടന്മാരോ വഞ്ചകരോ ഭ്രമകരോ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പിശുനാ ലമ്പടാഃ സ്തബ്ധാ ന ബഭൂവുസ്തദാ നൃപ । ന വേദദ്വേഷിണഃ പാപാ മാനവാഃ പൃഥിവീപതേ
അന്നത്തെ കാലത്ത്, രാജാവേ, പുകഴ്ത്തുന്നവരോ ദുർമ്മാർഗ്ഗികളോ അഹങ്കാരികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വേദങ്ങളെ വെറുക്കുന്നവരുമ് പാപികളുമില്ലായിരുന്നു.
സര്വധര്മരതാ നിത്യം ദ്വിജസേവാപരായണാഃ । ത്രിധാത്വാത്സൃഷ്ടിധര്മസ്യ ത്രിവിധാ ബ്രാഹ്മണാസ്തതഃ
എല്ലാവരും എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും താല്പര്യം കാണിച്ചു, ദ്വിജന്മാരെ സേവിക്കാൻ മനസ്സോടു നിന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ മൂന്നു സ്വഭാവങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മൂന്നു വിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സാത്ത്വികാ രാജസാശ്ചൈവ താമസാശ്ച തഥാപരേ । സര്വേ വേദവിദോ ദക്ഷാഃ സാത്ത്വികാഃ സത്ത്വവൃത്തയഃ
ചിലർ സാത്വികസ്വഭാവവും ചിലർ രാജസസ്വഭാവവും മറ്റുള്ളവർ താമസസ്വഭാവവുമായിരുന്നു. എല്ലാവരും വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരായിരുന്നു, സാത്വികർ മനസ്സിൽ പാവനതയോടെ ജീവിച്ചു.
പ്രതിഗ്രഹവിഹീനാശ്ച ദയാദമപരായണാഃ । യജ്ഞാസ്തേ സാത്ത്വികൈരന്നൈഃ കുര്വാണാ ധര്മതത്പരാഃ
അവർ സമ്മാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാതെ, കരുണയിലും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിലും ഉറച്ചു. ധർമ്മത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവർ ശുദ്ധമായ അന്നം ഉപയോഗിച്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി.
പുരോഡാശവിധാനൈശ്ച പശുഭിര്ന കദാചന । ദാനമധ്യയനഞ്ചൈവ യജനം തു തൃതീയകമ്
യജ്ഞത്തിനുള്ള അപ്പങ്ങൾ ഒരുക്കുമ്പോൾ അവർ ഒരിക്കലും മൃഗബലി ഉപയോഗിച്ചില്ല. ദാനം, പഠനം, യജ്ഞം — ഇവയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന കര്ത്തവ്യങ്ങൾ.
ത്രികര്മരസികാസ്തേ വൈ സാത്ത്വികാ ബ്രാഹ്മണാ നൃപ । രാജസാ വേദവിദ്വാംസഃ ക്ഷത്രിയാണാം പുരോഹിതാഃ
രാജാവേ, ഈ മൂന്നു കര്മ്മങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയവരാണ് സാത്വിക ബ്രാഹ്മണർ. രാജസസ്വഭാവമുള്ളവർ വേദജ്ഞാനികൾ ആയിരുന്നു, അവർ ക്ഷത്രിയർക്കു പുരോഹിതരായി സേവിച്ചു.
ഷട്കര്മനിരതാ സര്വേ വിധിവന്മാംസഭക്ഷകാഃ । യജനം യാജനം ദാനം തഥൈവ ച പ്രതിഗ്രഹഃ
എല്ലാവരും ആറ് കര്മ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു, നിയമപ്രകാരം മാംസം ഭക്ഷിച്ചു. യജ്ഞം, യജ്ഞത്തിന് നേതൃത്വം നൽകൽ, ദാനം, സമ്മാനം സ്വീകരിക്കൽ — ഇവയായിരുന്നു അവരുടെ കര്ത്തവ്യങ്ങൾ.
അധ്യയനം തു വേദാനാം തഥൈവാധ്യാപനം തു ഷട് । താമസാഃ ക്രോധസംയുക്താ രാഗദ്വേഷപരാഃ പുനഃ
വേദപഠനവും ആറ് വേദാംഗങ്ങളുടെയും പഠിപ്പിക്കൽതാനും, അകൃത്യവും കോപവും ആസക്തിയും വെറുപ്പും നിറഞ്ഞവരായ താമസിക സ്വഭാവമുള്ളവർ ചെയ്തിരുന്നു.
രാജ്ഞാം കര്മകരാ നിത്യം കിഞ്ചിദധ്യയനേ രതാഃ । മഹിഷേ നിഹതേ സര്വേ സുഖിനോ വേദതത്പരാഃ
രാജാക്കന്മാരുടെ സേവകർ എപ്പോഴും തങ്ങളുടെ ജോലി നിർവഹിച്ചുകൊണ്ട്, കുറച്ച് പഠനത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. മഹിഷൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ വേദപഠനത്തിൽ മുഴുകി.
ബഭൂവുര്വ്രതനിഷ്ണാതാ ദാനധര്മപരാസ്തഥാ । ക്ഷത്രിയാഃ പാലനേ യുക്താ വൈശ്യാ വണിജവൃത്തയഃ
അവർ വ്രതങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരും ദാനധർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവരുമായി. ക്ഷത്രിയർ രക്ഷയിൽ ഏർപ്പെട്ടും, വൈശ്യർ വ്യാപാരത്തിൽ താല്പര്യം കാണിച്ചും ജീവിച്ചു.
കൃഷിവാണിജ്യഗോരക്ഷാകുസീദവൃത്തയഃ പരേ । ഏവം പ്രമുദിതോ ലോകോ മഹിഷേ വിനിപാതിതേ
മറ്റുള്ളവർ കൃഷി, വ്യാപാരം, പശുപാലനം, കടം കൊടുക്കൽ തുടങ്ങിയ തൊഴിൽ സ്വീകരിച്ചു. ഇങ്ങനെ മഹിഷൻ നശിച്ചപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അനുദ്വേഗഃ പ്രജാനാം വൈ സമ്ബഭൂവ ധനാഗമഃ । ബഹുക്ഷീരാ ശുഭാ ഗാവോ നദ്യശ്ചൈവ ബഹൂദകാഃ
ജനങ്ങൾക്ക് യാതൊരു വിഷമവും ഉണ്ടായില്ല, സമ്പത്ത് വർദ്ധിച്ചു. പശുക്കൾ ധാരാളം പാലും കൊടുത്തു, നദികൾ വെള്ളം നിറഞ്ഞു, എല്ലാം ശുഭമായിത്തീർന്നു.
വൃക്ഷാ ബഹുഫലാശ്ചാസന്മാനവാ രോഗവര്ജിതാഃ । നാധയോ നേതയഃ ക്വാപി പ്രജാനാം ദുഃഖദായകാഃ
മരങ്ങൾ ധാരാളം പഴങ്ങൾ കായ്ച്ചു. മനുഷ്യർ രോഗരഹിതരായി ആരോഗ്യമുള്ളവരായി. ജനങ്ങൾക്ക് എവിടെയും ദു:ഖമോ ദുരിതമോ ഉണ്ടായില്ല.
ന നിധനമുപയാന്തി പ്രാണിനസ്തേഽപ്യകാലേ സകലവിഭവയുക്താ രോഗഹീനാഃ സദൈവ । നിഗമവിഹിതധര്മേ തത്പരാശ്ചണ്ഡികായാ- ശ്ചരണസരസിജാനാം സേവനേ ദത്തചിത്താഃ
ജീവജാലങ്ങൾക്കു നേരത്തെ മരണം സംഭവിച്ചില്ല. എല്ലാവർക്കും സമ്പത്തും ആരോഗ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വേദങ്ങളിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ചണ്ഡികയുടെ പാദസരസിജങ്ങൾ സേവിക്കാൻ മനസ്സ് സമർപ്പിച്ചു.
ശുമ്ഭനിശുമ്ഭദ്വാരാ സ്വര്ഗവിജയവര്ണനമ് വ്യാസ ഉവാച ശൃണു രാജന് പ്രവക്ഷ്യാമി ദേവ്യാശ്ചരിതമുത്തമമ് । സുഖദം സര്വജന്തൂനാം സര്വപാപപ്രണാശനമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ഞാൻ ദേവിയുടെ അത്യുത്തമമായ ചരിതം പറയാം. അത് എല്ലാ ജീവികൾക്കും സന്തോഷം നൽകുകയും എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
യഥാ ശുമ്ഭോ നിശുമ്ഭശ്ച ഭ്രാതരൌ ബലവത്തരൌ । ബഭൂവതുര്മഹാവീരൌ അവധ്യൌ പുരുഷൈഃ കില
ശുംബനും നിശുംബനും എന്ന രണ്ട് സഹോദരന്മാർ എങ്ങനെ മഹാശക്തിമാന്മാരായി, പുരുഷന്മാർക്ക് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവരായി മാറി എന്നതാണു പറയുന്നത്.
ബഹുസേനാവൃതൌ ശൂരൌ ദേവാനാം ദുഃഖദൌ സദാ ദുരാചാരൌ മദോത്സിക്തൌ ബഹുദാനവസംയുതൌ
വലിയ സൈന്യത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ട ഈ വീരന്മാർ ദേവന്മാർക്ക് എപ്പോഴും ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കിയവരും, ദുഷ്പ്രവർത്തികളിലും അഹങ്കാരത്തിലും മുഴുകിയവരുമായിരുന്നു. കൂടെ അനേകം ദാനവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹതാവമ്ബികയാ തൌ തു സംഗ്രാമേഽതീവ ദാരുണേ । ദേവാനാഞ്ജ ഹിതാര്ഥായ സര്വൈഃ പരിചരൈഃ സഹ
അവരെ അമ്മികാ ഭയങ്കരമായ യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ എല്ലാ അനുചിതരോടും കൂടി കൊല്ലുകയും, ദേവന്മാർക്ക് ഗുണം വരുത്തുകയും ചെയ്തു.
ചണ്ഡമുണ്ഡൌ മഹാബാഹൂ രക്തബീജോഽതിദാരുണഃ । ധൂമ്രലോചനനാമാ ച നിഹതാസ്തേ രണാങ്ഗണേ
വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള ചണ്ടനും മുന്ഡനും, ഭയാനകനായ രക്തബീജനും, ധൂമ്രലോചനൻ എന്നവനും യുദ്ധഭൂമിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.