വിഷ്ണുകര്ണമലോദ്ഭൂതൌ ദാനവൌ മധുകൈടഭൌ । മഹാബലൌ ച തൌ ദൈത്യൌ വിവൃദ്ധൌ സാഗരേ ജലേ
വിഷ്ണുവിന്റെ ചെവിയിലെ മാലിന്യത്തില് നിന്ന് മധു, കൈടഭന് എന്ന രണ്ടു ദാനവര്മാര് ഉദിച്ചുവന്നു; വലിയ ശക്തിയുള്ള ഈ ദൈത്യര് സമുദ്രജലത്തില് വളര്ന്നു.
ക്രീഡമാനൌ സ്ഥിതൌ തത്ര വിചരന്താവിതസ്തതഃ । താവേകദാ മഹാകായൌ ക്രീഡാസക്തൌ മഹാര്ണവേ
അവിടെ ആ ഇരുവരും വലിയ ശരീരങ്ങളോടെ ആ മഹാസമുദ്രത്തില് സഞ്ചരിച്ചും കളിച്ചും രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ചിന്താമവാപതുശ്ചിത്തേ ഭ്രാതരാവിവ സംസ്ഥിതൌ । നാകാരണം ഭവേത്കാര്യം സര്വത്രൈഷാ പരമ്പരാ
അവരെ ഇരുവരും സഹോദരന്മാരെപ്പോലെ ചിന്തയില് ആഴപ്പെട്ടു: 'കാരണമില്ലാതെ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല; എല്ലായിടത്തും ഇതാണ് നിയമം'.
ആധേയം തു വിനാധാരം ന തിഷ്ഠതി കഥഞ്ചന । ആധാരാധേയഭാവസ്തു ഭാതി നോ ചിത്തഗോചരഃ
ആധാരമില്ലാതെ ആധേയമായത് ഒരിക്കലും നിലനില്ക്കില്ല; ആധാരവും ആധേയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം മനസ്സിന് ഗ്രഹിക്കാനാവില്ല.
ക്വ തിഷ്ഠതി ജലം ചേദം സുഖരൂപം സുവിസ്തരമ് । കേന സൃഷ്ടം കഥം ജാതം മഗ്നാവാവാഞ്ജലേ സ്ഥിതൌ
ഈ സുഖകരമായും വിശാലമായും വെള്ളം എവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്? ആരാണ് ഇതിനെ സൃഷ്ടിച്ചത്, എങ്ങനെ ഇത് ഉണ്ടായി? ഇതിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ നാം എങ്ങനെ മുകളിലായി നിലകൊള്ളുന്നു?
ആവാം വാ കഥമുത്പന്നൌ കേന വോത്പാദിതാവുഭൌ । പിതരൌ ക്വേതി വിജ്ഞാനം നാസ്തി കാമം തഥാവയോഃ
നമ്മളിവിടെ എങ്ങനെ ജനിച്ചു, ആരാണ് നമ്മളെ ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് അറിയില്ല. നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ എവിടെയാണ് എന്ന് പോലും അറിയില്ല; ഇതെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് യാതൊരു അറിവുമില്ല.
സൂത ഉവാച ഏവം കാമയമാനൌ തൌ ജഗ്മതുര്ന വിനിശ്ചയമ് । ഉവാച കൈടഭസ്തത്ര മധും പാര്ശ്വേ സ്ഥിതം ജലേ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ അറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും ആ ഇരുവരും ഒരു തീരുമാനത്തിലും എത്തിച്ചേരാനായില്ല. അപ്പോൾ, ജലത്തിൽ സമീപം നിന്ന മധുവിനോട് കൈടഭൻ പറഞ്ഞു.
കൈടഭ ഉവാച മധോ വാമത്ര സലിലേ സ്ഥാതും ശക്തിര്മഹാബലാ । വര്തതേ ഭ്രാതരചലാ കാരണം സാ ഹി മേ മതാ
കൈടഭൻ പറഞ്ഞു: മധു, ഈ വെള്ളത്തിൽ നമുക്ക് നിലകൊള്ളാൻ കഴിയുന്നത് വലിയ, അചഞ്ചലമായ ഒരു ശക്തിയാൽ ആണ്. സഹോദരാ, അതാണ് ഞാൻ കാരണം എന്ന് കരുതുന്നത്.
തയാ തതമിദം തോയം തദാധാരം ച തിഷ്ഠതി । സാ ഏവ പരമാ ദേവീ കാരണഞ്ച തഥാവയോഃ
അവളാൽ ഈ വെള്ളം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, അവളാണ് ഇതിന് ആധാരം. അവളാണ് പരമശക്തിയും, നമ്മളെ സൃഷ്ടിച്ച കാരണം കൂടിയാണ്.
ഏവം വിബുധ്യമാനൌ തൌ ചിന്താവിഷ്ടൌ യദാസുരൌ । തദാകാശേ ശ്രുതം താഭ്യാം വാഗ്ബീജം സുമനോഹരമ്
അവർ ഇങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കി, ആലോചനയിൽ മുഴുകിയപ്പോൾ, അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മനോഹരമായ ഒരു ബീജാക്ഷരം അവർക്ക് കേൾക്കപ്പെട്ടു.
ഗൃഹീതം ച തതസ്താഭ്യാം തസ്യാഭ്യാസോ ദൃഢഃ കൃതഃ । തദാ സൌദാമനീ ദൃഷ്ടാ താഭ്യാം ഖേ ചോത്ഥിതാ ശുഭാ
അത് ഇരുവരും സ്വീകരിച്ചു, ഉറച്ച മനസ്സോടെ ആവർത്തിച്ചു. അപ്പോൾ അവർക്ക് ആകാശത്ത് ഒരു ദീപ്തിമയമായ, ശുഭമായ മിന്നൽ കാണപ്പെട്ടു.
താഭ്യാം വിചാരിതം തത്ര മന്ത്രോഽയം നാത്ര സംശയഃ । തഥാ ധ്യാനമിദം ദൃഷ്ടം ഗഗനേ സഗുണം കില
അവിടെ ഇരുവരും ആലോചിച്ചു: 'ഇത് ഒരു മന്ത്രമാണ്, സംശയമില്ല.' അതുപോലെ, ഗുണങ്ങളോടെ ആകാശത്തിൽ അവർക്ക് ആ ധ്യാനവും കാണപ്പെട്ടു.
നിരാഹാരൌ ജിതാത്മാനൌ തന്മനസ്കൌ സമാഹിതൌ । ബഭൂവതുര്വിചിന്ത്യൈവം ജപധ്യാനപരായണൌ
ഉണവില്ലാതെ, ആത്മസംയമനത്തോടെ, മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി, അവർ ഈ വിധത്തിൽ ചിന്തിച്ച് ജപവും ധ്യാനവും മാത്രം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഏവം വര്ഷസഹസ്രം തു താഭ്യാം തപ്തം മഹത്തപഃ । പ്രസന്നാ പരമാ ശക്തിര്ജാതാ സാ പരമാ തയോഃ
ഇങ്ങനെ ആയിരം വർഷം ഇരുവരും മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു. അപ്പോൾ പരമശക്തി സന്തോഷത്തോടെ അവർക്കു പരമരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.
ഖിന്നൌ തൌ ദാനവൌ ദൃഷ്ട്വാ തപസേ കൃതനിശ്ചയൌ । തയോരനുഗ്രഹാര്ഥായ വാഗുവാചാശരീരിണീ
അവരിൽ തപസ്സിൽ ഉറച്ച മനസ്സോടെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്ന ദാനവരെ കണ്ടു, അവർക്കു അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു വാണി അവിടെ മുഴങ്ങി.
വരം വാം വാഞ്ഛിതം ദൈത്യൌ ബ്രൂതം പരമസമ്മതമ് । ദദാമി പരിതുഷ്ടാസ്മി യുവയോസ്തപസാ കില
ദാനവരേ, നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിക്കൂ. നിങ്ങളുടെ തപസ്സിൽ ഞാൻ സംതൃപ്തയാകുന്നു, അതിനാൽ ഞാൻ അതു നൽകും.
സൂത ഉവാച ഇതി ശ്രുത്വാ തു താം വാണീം ദാനവാവൂചതുസ്തദാ । സ്വേച്ഛയാ മരണം ദേവി വരം നൌ ദേഹി സുവ്രതേ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ വാണി കേട്ടപ്പോൾ, ആ ദാനവർ പറഞ്ഞു: 'ദേവി, ധർമ്മവതിയായേ, ഞങ്ങൾക്കു ഇഷ്ടമുള്ള സമയത്ത് മാത്രം മരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധം ഒരു വരം ദയവായി നൽകണം.'
വാഗുവാച വാഞ്ഛിതം മരണം ദൈത്യൌ ഭവേദ്വാ മത്പ്രസാദതഃ । അജേയൌ ദേവദൈത്യൈശ്ച ഭ്രാതരൌ നാത്ര സംശയഃ
വാണി പറഞ്ഞു: ദാനവരേ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സമയത്ത് മാത്രം മരണം സംഭവിക്കും. ദേവന്മാരിലും ദാനവരിലും നിങ്ങൾ ഇരുവരും ജയിക്കാനാവാത്തവരായിരിക്കും, ഇതിൽ സംശയമില്ല.
സൂത ഉവാച ഇതി ദത്തവരൌ ദേവ്യാ ദാനവൌ മദദര്പിതൌ । ചക്രതുഃ സാഗരേ ക്രീഡാം യാദോഗണസമന്വിതൌ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ദേവിയിൽ നിന്ന് വരം ലഭിച്ച ദാനവർ അഭിമാനത്തോടെ സമുദ്രത്തിൽ ജലജീവികളോടൊപ്പം കളിച്ചു.
കാലേന കിയതാ വിപ്രാ ദാനവാഭ്യാം യദൃച്ഛയാ । ദൃഷ്ടഃ പ്രജാപതിര്ബ്രഹ്മാ പദ്മാസനഗതഃ പ്രഭുഃ
ബ്രാഹ്മണരേ, കുറച്ച് കാലം കഴിഞ്ഞ്, ആ ദാനവർക്ക് യാദൃശ്ചികമായി കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന പ്രജാപതി ബ്രഹ്മാവിനെ കാണാൻ സാധിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ തു മുദിതാവാസ്താം യുദ്ധകാമൌ മഹാബലൌ । തമൂചതുസ്തദാ തത്ര യുദ്ധം നൌ ദേഹി സുവ്രത
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹാബലശാലികളും യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചവരും സന്തോഷിച്ചു. അപ്പോൾ അവിടെ അവർ പറഞ്ഞു: 'ധർമ്മശീലനേ, ഞങ്ങൾക്കു യുദ്ധം അനുവദിക്കണം.'
നോചേത്പദ്മം പരിത്യജ്യ യഥേഷ്ടം ഗച്ഛ മാചിരമ് । യദി ത്വം നിര്ബലശ്ചാസി ക്വ യോഗ്യം ശുഭമാസനമ്
അല്ലെങ്കിൽ, ഈ കമലം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ എവിടെയെങ്കിലും പോകൂ, വൈകാതെ. നീ ശക്തിയില്ലാത്തവനാണെങ്കിൽ, ഈ ശുഭമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നു നിനക്ക് എന്ത് അവകാശം?
വീരഭോഗ്യമിദം സ്ഥാനം കാതരോഽസി ത്യജാശു വൈ । തയോരിതി വചഃ ശ്രുത്വാ ചിന്താമാപ പ്രജാപതിഃ
ഈ സ്ഥലം വീരന്മാർക്കാണ്. നീ എന്തിനാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്? ഉടൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോവു! ഇവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ സൃഷ്ടികർത്താവിന് വലിയ ഉത്കണ്ഠയുണ്ടായി.
ദൃഷ്ട്വാ ച ബലിനൌ വീരൌ കിം കരോമീതി താപസഃ । ചിന്താവിഷ്ടസ്തദാ തസ്ഥൌ ചിന്തയന്മനസാ തദാ
ആ രണ്ട് ശക്തിമാന്മാരെയും കണ്ടപ്പോൾ ആ തപസ്സുകാരൻ 'എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്ന് ചിന്തിച്ചു. മനസ്സിൽ വലിയ വിഷമത്തോടെ അവൻ അവിടെ നിന്നു, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ചു.
വിഷ്ണുപ്രബോധഃ സൂത ഉവാച തൌ വീക്ഷ്യ ബലിനൌ ബ്രഹ്മാ തദോപായാനചിന്തയത് । സാമദാനഭിദാദീംശ്ച യുദ്ധാന്താന്സര്വതന്ത്രവിത്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ആ രണ്ടു ബലവാന്മാരെയും കണ്ടപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവു സമാധാനം, സമ്മാനം, ഭേദം, യുദ്ധം എന്നിവയുൾപ്പെടെ എല്ലാ വഴികളും ആലോചിച്ചു.
ന ജാനേഽഹം ബലം നൂനമേതയോര്വാ യഥാതഥമ് । അജ്ഞാതേ തു ബലേ കാമം നൈവ യുദ്ധം പ്രശസ്യതേ
ഇവരുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി എത്രയാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. ശക്തി അറിയാതെ യുദ്ധം തുടങ്ങുന്നത് ഉചിതമല്ല.
സ്തുതിം കരോമി ചേദദ്യ ദുഷ്ടയോര്മദമത്തയോഃ । പ്രകാശിതം ഭവേന്നൂനം നിര്ബലത്വം മയാ സ്വയമ്
ഇന്ന് ഞാൻ ഈ ദുഷ്ടന്മാരെ സ്തുതിച്ചാൽ എന്റെ ബലഹീനത അവർക്കു വ്യക്തമായിപ്പോകും.
വധിഷ്യതി തദൈകോഽപി നിര്ബലത്വേ പ്രകാശിതേ । ദാനം നൈവാദ്യ യോഗ്യം വാ ഭേദഃ കാര്യോ മയാ കഥമ്
എന്റെ ബലഹീനത വെളിപ്പെട്ടാൽ ഇവരിൽ ഒരാൾ എന്നെ കൊല്ലും. സമ്മാനവും കൂട്ടായ്മയും ഇപ്പോൾ യോജിച്ചതല്ല. എങ്ങനെ ഞാൻ ഇവരിൽ ഭേദം സൃഷ്ടിക്കാം?
വിഷ്ണും പ്രബോധയാമ്യദ്യ ശേഷേ സുപ്തം ജനാര്ദനമ് । ചതുര്ഭുജം മഹാവീര്യം ദുഃഖഹാ സ ഭവിഷ്യതി
ഇന്ന് ഞാൻ അനന്തശയനനായ, നാലു കൈകളുള്ള മഹാശക്തനായ വിഷ്ണുവിനെ ഉണർത്തും. അവൻ എന്റെ ഈ ദുഃഖം നീക്കാൻ സഹായിക്കും.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ മനസാ പദ്മനാലഗതോഽബ്ജജഃ । ജഗാമ ശരണം വിഷ്ണും മനസാ ദുഃഖനാശകമ്
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച ശേഷം, കമലത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ബ്രഹ്മാവു ദുഃഖം അകറ്റുന്ന വിഷ്ണുവിൽ മനസ്സോടെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.