മൂര്ഖസേവാപരോ യസ്മാത്തസ്മാത്ത്വം മൂര്ഖ ഏവ ഹി । രാജധര്മം ന ജാനാസി കിം ബ്രവീഷി മമാഗ്രതഃ
മൂഢന്മാരെ മാത്രം കൂട്ടുകാരാക്കുന്നുവെങ്കിൽ നീയും മൂഢനാണ്. രാജധർമ്മം അറിയില്ലാത്ത നീ, എന്റെ മുന്നിൽ എന്തിന് സംസാരിക്കുന്നു?
സംഗ്രാമേ മഹിഷം ഹത്വാ കൃത്വാ രുധിരകര്ദമമ് । യശഃസ്തമ്ഭം സ്ഥിരം കൃത്വാ ഗമിഷ്യാമി യഥാസുഖമ്
യുദ്ധത്തിൽ മഹിഷനെ വധിച്ച് രക്തംകൊണ്ട് ഭൂമി ചീന്തിയതിനു ശേഷം, ഞാൻ സ്ഥിരമായ യശസ്സിന്റെ തൂണു സ്ഥാപിച്ച് ഇഷ്ടം പോലെ പോകും.
ദേവാനാം ദുഃഖദാതാരം ദാനവം മദഗര്വിതമ് । ഹനിഷ്യേഽഹം ദുരാചാരം യുദ്ധം കുരു സ്ഥിരോ ഭവ
ദേവന്മാർക്ക് ദുഃഖം നൽകുന്ന, അഹങ്കാരത്തിൽ മദിച്ച, ദുഷ്ടമായ ആ ദാനവനെ ഞാൻ കൊല്ലും. നീ യുദ്ധം ചെയ്യൂ, ഉറച്ചുനിൽക്കൂ.
ജീവിതേച്ഛാസ്തി ചേന്മൂഢ മഹിഷസ്യ തഥാ തവ । തദാ ഗച്ഛന്തു പാതാലം ദാനവാഃ സര്വ ഏവ തേ
നിനക്കും മഹിഷനും ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, അപ്പോൾ എല്ലാ ദാനവരും പാതാളത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ.
മുമൂര്ഷാ യദി വശ്ചിത്തേ യുദ്ധം കുര്വന്തു സത്വരാഃ । സര്വാനേവ വധിഷ്യാമി നിശ്ചയോഽയം മമാധുനാ
മരണത്തിനാണ് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമെങ്കിൽ, ഉടൻ യുദ്ധം ചെയ്യൂ. നിങ്ങളെല്ലാവരെയും ഞാൻ കൊല്ലും — ഇതാണ് എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനമിപ്പോൾ.
വ്യാസ ഉവാച തച്ഛ്രുത്വാ വചനം തസ്യാ ദാനവോ ബലദര്പിതഃ । മുമോച ബാണവൃഷ്ടിം താം ഘനവൃഷ്ടിമിവാപരാമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദാനവൻ, തന്റെ ശക്തിയിൽ അഹങ്കരിച്ച്, ഒരു വലിയ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു.
ചിച്ഛേദ തസ്യ സാ ബാണാന്സ്വബാണൈര്നിശിതൈസ്തദാ । ജഘാന തം തഥാ ഘോരൈരാശീവിഷസമൈഃ ശരൈഃ
അവളുടെ കൂരായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവൻ എറിയുന്ന അമ്പുകൾ അവൾ വെട്ടിമുറിച്ചു, പിന്നെ ഭയാനകമായ, വിഷസർപ്പങ്ങളെപ്പോലുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവനെ ആക്രമിച്ചു.
യുദ്ധം പരസ്പരം തത്ര ബഭൂവ വിസ്മയപ്രദമ് । ഗദയാ ഘാതയാമാസ തം രഥാജ്ജഗദമ്ബികാ
അവിടെ അവരുടെ ഇടയിൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ ഒരു യുദ്ധം നടന്നു. ലോകമാതാവ് തന്റെ ഗദകൊണ്ട് അവനെ രഥത്തിൽ നിന്ന് തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
മൂര്ച്ഛാം പ്രാപ സ ദുഷ്ടാത്മാ ഗദയാഭിഹതോ ഭൃശമ് । മുഹൂര്തദ്വയമാത്രം തു രഥോപസ്ഥ ഇവാചലഃ
അവൻ ദുഷ്ടഹൃദയൻ ആയതിനാൽ, ഗദയാൽ ശക്തിയായി അടിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ അവശനായി വീണു. കുറേ നേരം ഒരു രഥത്തിൽ കിടക്കുന്നവനുപോലെ അവിടെയായിരുന്നു.
തം തഥാ മൂര്ച്ഛിതം ദൃഷ്ട്വാ താമ്രഃ പരബലാര്ദനഃ । ആജഗാമ രണേ യോദ്ധും ചണ്ഡികാം പ്രതി ചാപലാത്
അവനെ അങ്ങനെ അവശനായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടു, ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന താമ്രൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഭയമില്ലാതെ ചണ്ഡികയെ നേരിടാൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
ആഗച്ഛന്തം തു തം വീക്ഷ്യ ഹസന്തീ പ്രാഹ ചണ്ഡികാ । ഏഹ്യേഹി ദാനവശ്രേഷ്ഠ യമലോകം നയാമ്യഹമ്
അവൻ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടു ചണ്ഡികാ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'വാ, വാ, ദാനവന്മാരിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവനേ, ഞാൻ നിന്നെ യമലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.'
കിം ഭവദ്ഭിഃ സമായാതൈരബലൈശ്ച ഗതായുഷൈഃ । മഹിഷഃ കിം ഗൃഹേ മൂഢഃ കരോതി ജീവനോദ്യമമ്
'നിങ്ങളും ഈ ശക്തിയില്ലാത്ത, ആയുസ്സില്ലാത്തവരും ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്? മണ്ടനായ മഹിഷൻ ഇപ്പോഴും വീട്ടിൽ ഒളിച്ചിരുത്ത് ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ?'
കിം ഭവദ്ഭിര്ഹതൈര്മന്ദൈര്മമാപി വിഫലഃ ശ്രമഃ । അഹതേ മഹിഷേ പാപേ സുരശത്രൌ ദുരാത്മനി
'നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ബലഹീനരും മരിച്ചവരും എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം? ദുഷ്ടനും ദേവതകളുടെ ശത്രുവുമായ മഹിഷനെ ഞാൻ ജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്റെ പരിശ്രമം പോലും വെറുതെയാകും.'
തസ്മാദ്യൂയം ഗൃഹം ഗത്വാ മഹിഷം പ്രേഷയന്ത്വിഹ । പശ്യേന്മാം സോഽപി മന്ദാത്മാ യാദൃശീം താദൃശീം സ്ഥിതാമ്
'അതിനാൽ നിങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് പോയി മഹിഷനെ ഇവിടെ അയക്കൂ. ആ മന്ദബുദ്ധിയും ഞാൻ എങ്ങനെയാണെന്ന് നേരിൽ കണ്ട് മനസ്സിലാക്കട്ടെ.'
താമ്രസ്തദ്വചനം ശ്രുത്വാ ബാണവൃഷ്ടിം ചകാര ഹ । ചണ്ഡികാം പ്രതി കോപേന കര്ണാകൃഷ്ടശരാസനഃ
ചണ്ഡികയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, താമ്രൻ കോപത്തോടെ വില്ല് ചെവിയിലേക്കു വലിച്ചു പിടിച്ച് അമ്പുകളുടെ മഴ അവളിലേക്ക് പൊഴിക്കുകയായിരുന്നു.
ഭഗവത്യപി താമ്രാക്ഷീ സമാകൃഷ്യ ശരാസനമ് । ബാണാന്മുമോച തരസാ ഹന്തുകാമാ സുരാഹിതമ്
ഭഗവതി, താമ്രനിറമുള്ള കണ്ണുകളോടെ, വില്ല് വലിച്ചു പിടിച്ച് ദേവതകളുടെ ശത്രുവിനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച് വേഗത്തിൽ അമ്പുകൾ പ്രയോഗിച്ചു.
ചിക്ഷുരാഖ്യോഽപിബലവാന്മൂര്ച്ഛാം ത്യക്ത്വോത്ഥിതഃ പുനഃ । ഗൃഹീത്വാ സശരം ചാപം തസ്ഥൌ തത്സമ്മുഖഃ ക്ഷണാത്
ചിക്ഷുരൻ അവശത വിട്ട് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്, വില്ലും അമ്പുകളും എടുത്ത് ഉടൻ അവളുടെ നേരെ നേരിട്ട് നിന്നു.
ചിക്ഷുരാഖ്യശ്ച താമ്രശ്ച ദ്വാവപ്യതിബലോത്കടൌ । യുയുധാതേ മഹാവീരൌ സഹ ദേവ്യാ രണാങ്ഗണേ
ചിക്ഷുരനും താമ്രനും, ഇരുവരും അതിശക്തരും വീരന്മാരുമായിരുന്നു, അവർ ചേർന്ന് ദേവിയുമായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ പോരാടാൻ തുടങ്ങി.
കുപിതാ ച മഹാമായാ വവര്ഷ ശരസന്തതിമ് । ചകാര ദാനവാന് സര്വാന് ബാണക്ഷതതനുച്ഛദാന്
മഹാമായ ദേവി കോപത്തോടെ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കായി മഴപോലെ പ്രയോഗിച്ചു, എല്ലാ ദാനവന്മാരെയും അമ്പ് മുറിവുകൾ കൊണ്ട് മൂടി.
അസുരാഃ ക്രോധസമ്മൂഢാ ബഭൂവുഃ ശരതാഡിതാഃ । ചിക്ഷിപുഃ ശരജാലാനി ദേവീം പ്രതി രുഷാന്വിതാഃ
അസുരന്മാർ കോപത്തിൽ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് മുറിവേറ്റു, മനസ്സു കുഴഞ്ഞ്, ദേവിയെ നേരെ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടം പ്രയോഗിച്ചു.
ബഭുസ്തേ രാക്ഷസാസ്തത്ര കിംശുകാ ഇവ പുഷ്പിണഃ । ശിലീമുഖക്ഷതാഃ സര്വേ വസന്തേ ച വനേ രണേ
അവിടെ ആ രാക്ഷസന്മാർ എല്ലാവരും അമ്പ് മുറിവുകൾ കൊണ്ട്, വസന്തകാലത്ത് കാട്ടിൽ പൂക്കുന്ന കിംശുകവൃക്ഷങ്ങൾപോലെ ദൃശ്യമായിരുന്നു.
ബഭൂവ തുമുലം യുദ്ധം താമ്രേണ സഹ സംയുഗേ । വിസ്മയം പരമം ജഗ്മുര്ദേവാ യേ പ്രേക്ഷകാഃ സ്ഥിതാഃ
താമ്രനോടൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയിൽ വലിയ കലഹം ഉണ്ടായി. അതു കണ്ട് അവിടെ നിന്നിരുന്ന ദേവന്മാർ അത്ഭുതത്തിൽ മുങ്ങി.
താമ്രോ മുസലമാദായ ലോഹജം ദാരുണം ദൃഢമ് । ജഘാന മസ്തകേ സിംഹം ജഹാസ ച നനര്ദ ച
താമ്രൻ ഭയങ്കരവും ബലമുള്ളതുമായ ഇരുമ്പ് മുഷ്ടികം എടുത്ത്, അതുകൊണ്ട് സിംഹത്തിന്റെ തലയിൽ അടിച്ചു, ചിരിച്ചു, ഗർജിച്ചു.
നര്ദമാനം തദാ തം തു ദൃഷ്ട്വാ ദേവീ രുഷാന്വിതാ । ഖഡ്ഗേന ശിതധാരേണ ശിരശ്ചിച്ഛേദ സത്വരാ
അവനെ അങ്ങനെ ഗർജിക്കുന്നത് കണ്ട ദേവി, കോപത്തോടെ, വേഗത്തിൽ കത്തിയെടുത്ത് അതിന്റെ മൂർച്ചയാൽ അവന്റെ തല വെട്ടി മാറ്റി.
ഛിന്നേ ശിരസി താമ്രസ്തു വിശീര്ഷോ മുസലീ ബലീ । ബഭ്രാമ ക്ഷണമാത്രം തു പപാത രണമസ്തകേ
തല വെട്ടിയതിനു ശേഷം, തലകെട്ടതായിരുന്നിട്ടും ശക്തനായ താമ്രൻ ഒരു നിമിഷം അലയിച്ചു, പിന്നെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു.
പതിതം താമ്രമാലോക്യ ചിക്ഷുരാഖ്യോ മഹാബലഃ । ഖഡ്ഗമാദായ തരസാ ദുദ്രാവ ചണ്ഡികാം പ്രതി
താമ്രൻ വീണതുകണ്ട്, വലിയ ശക്തിയുള്ള ചിക്ഷുരൻ കത്തിയെടുത്ത് വേഗത്തിൽ ചണ്ഡികയെ നേരെ ഓടി.
ഭഗവത്യപി തം ദൃഷ്ട്വാ ഖഡ്ഗപാണിമുപാഗതമ് । ദാനവം പഞ്ചഭിര്ബാണൈര്ജഘാന തരസാ രണേ
ഭഗവതി അവനെ വാളുമായി അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടു, യുദ്ധത്തിൽ അതി വേഗത്തിൽ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ ദാനവനെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
ഏകേന പാതിതം ഖഡ്ഗം ദ്വിതീയേന തു തത്കരഃ । കണ്ഠാച്ച മസ്തകം തസ്യ കൃന്തിതം ചാപരൈഃ ശരൈഃ
ഒരൊറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് വാൾ നിലത്തിട്ടു, രണ്ടാമത്തേതുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ വീണു; ശേഷമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവന്റെ തല കഴുത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തി.
ഏവം തൌ നിഹതൌ കൂരൌ രാക്ഷസൌ രണദുര്മദൌ । ഭഗ്നം സൈന്യം തയോസ്തൂര്ണം ദിക്ഷു സന്ത്രസ്തമാനസമ്
അങ്ങനെ ആ രണ്ടു രാക്ഷസന്മാരും യുദ്ധത്തിൽ വീണു; അവരുടെ സൈന്യം ഉടൻ തകർന്നു, ഭയത്താൽ മനസ്സിൽ വിറച്ച് എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി.
ദേവാശ്ച മുദിതാഃ സര്വേ ദൃഷ്ട്വാ തൌ നിഹതൌ രണേ । പുഷ്പവൃഷ്ടിം മുദാ ചക്രുര്ജയശബ്ദം നഭഃസ്ഥിതാഃ
ആ രണ്ടു പേരും യുദ്ധത്തിൽ വീണത് കണ്ടു ദേവന്മാർ എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു; ആനന്ദത്തോടെ പുഷ്പങ്ങൾ മഴപെയ്യിച്ചു, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ജയഘോഷം മുഴക്കി.