തതോ ദേവാഃ സഗന്ധര്വാ ഭയമാജഗ്മുരുദ്യതാഃ । മഘവാ മഹിഷം ദൃഷ്ട്വാ പലായനപരോഽഭവത്
അപ്പോൾ ദേവന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ഭയത്തോടെ വിറച്ചു. മഹിഷനെ കണ്ട മഘവാൻ ഓടിപ്പോവാൻ മാത്രമേ ആലോചിച്ചുള്ളൂ.
സങ്ഗരം സമ്പരിത്യജ്യ ഗതേ ശക്രേ ശചീപതൌ । യമോ ധനാധിപഃ പാശീ ജഗ്മുഃ സര്വേ ഭയാതുരാഃ
ശചീപതിയായ ഇന്ദ്രൻ പോവുമ്പോൾ യുദ്ധം ഉപേക്ഷിച്ച് യമനും, ധനത്തിന്റെ അധിപനും, പാശം പിടിച്ചവനും, എല്ലാവരും ഭയത്താൽ അവിടെ നിന്ന് വിട്ടുപോയി.
മഹിഷോഽപി ജയം മത്വാ ജഗാമ സ്വഗൃഹം തതഃ । ഐരാവതം ഗജം പ്രാപ്യ ത്യക്തമിന്ദ്രേണ ഗച്ഛതാ
മഹിഷൻ ജയിച്ചെന്നു കരുതി തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. പോകുന്ന ഇന്ദ്രൻ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്ന ഐരാവതം എന്ന ആനയും അവൻ സ്വന്തമാക്കി.
തഥോച്ചൈഃശ്രവസം ഭാനോഃ കാമധേനും പയസ്വിനീമ് । സ്വസൈന്യസംവൃതസ്തൂര്ണം സ്വര്ഗം ഗന്തും മനോ ദധേ
അതു പോലെ തന്നെ, സൂര്യന്റെ കുതിരയായ ഉച്ചൈശ്രവസും, പാൽകൊടുക്കുന്ന കാമധേനുവും മഹിഷൻ എടുത്തു. തന്റെ സൈന്യത്തോടെ വേഗത്തിൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകാൻ മനസ്സുറച്ചു.
തരസാ ദേവസദനം ഗത്വാ സ മഹിഷാസുരഃ । ജഗ്രാഹ സുരരാജ്യം വൈ ത്യക്തം ദേവൈര്ഭയാതുരൈഃ
വലിയ വേഗത്തിൽ ദേവസദനത്തിൽ കയറി മഹിഷാസുരൻ ദേവന്മാർ ഭയത്താൽ ഉപേക്ഷിച്ച ദേവരാജ്യം പിടിച്ചെടുത്തു.
ഇന്ദ്രാസനേ തഥാ രമ്യേ ദാനവഃ സമുപാവിശത് । ദാനവാന്സ്ഥാപയാമാസ ദേവാനാം സ്ഥാനകേഷു സഃ
ഇന്ദ്രാസനത്തിൽ ആ ദാനവൻ ഇരുന്നു. ദേവന്മാരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ദാനവന്മാരെ അവൻ നിയോഗിച്ചു.
ഏവം വര്ഷശതം പൂര്ണം കൃത്വാ യുദ്ധം സുദാരുണമ് । അവാപൈന്ദ്രപദം കാമം ദാനവോ മദഗര്വിതഃ
ഇങ്ങനെ നൂറു വർഷം ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടത്തി, അത്യന്തം അഹങ്കാരത്തോടെ ആ ദാനവൻ ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനത്തെത്തിച്ചു.
നിര്ജരാ നിര്ഗതാ നാകാത്തേന സര്വേഽതിപീഡിതാഃ । ഏവം ബഹൂനി വര്ഷാണി ബഭ്രമുര്ഗിരിഗഹ്വരേ
അവൻ കാരണം അമരന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു, അതീവ ദുരിതം അനുഭവിച്ചു. അവർ പല വർഷങ്ങൾക്കാലം മലയുടെ ഗുഹകളിൽ അലയിച്ചു.
ശ്രാന്താഃ സര്വേ തദാ രാജന് ബ്രഹ്മാണം ശരണം യയുഃ । പ്രജാപതിം ജഗന്നാഥം രജോരൂപം ചതുര്മുഖമ്
അപ്പോൾ രാജാവേ, എല്ലാവരും തളർന്നു പോയി, ലോകത്തിന്റെ ഉടമയായ, സൃഷ്ടികർമ്മം ചെയ്യുന്ന, നാലുമുഖനായ ബ്രഹ്മാവിനെ അഭയം തേടി.
പദ്മാസനം വേദഗര്ഭം സേവിതം മുനിഭിഃ സ്വജൈഃ । മരീചിപ്രമുഖൈഃ ശാന്തൈര്വേദവേദാങ്ഗപാരഗൈഃ
പദ്മത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന, വേദങ്ങൾ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന, തന്റെ തന്നെ മുനിമാരാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്ന, മരീചിമാരുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള, വേദവും അതിന്റെ അംഗങ്ങളും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശാന്തന്മാരാൽ സേവിക്കപ്പെടുന്ന ബ്രഹ്മാവിനെയാണ് അവർ അഭയം തേടിയത്.
കിന്നരൈഃ സിദ്ധഗന്ധര്വൈശ്ചാരണോരഗപന്നഗൈഃ । തുഷ്ടുവുര്ഭയഭീതാസ്തേ ദേവദേവം ജഗദ്ഗുരുമ്
കിന്നരന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും ചാരണന്മാരും നാഗന്മാരും പന്നഗന്മാരും ഒക്കെ ചേർന്ന്, ഭയത്താൽ വിറയുന്ന ദേവന്മാർ ദേവദേവനായ, ലോകഗുരുവായ ബ്രഹ്മാവിനെ സ്തുതിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ ധാതഃ കിമേതദഖിലാര്തിഹരാമ്ബുജന്മ ജന്മാഭിവീക്ഷ്യ ന ദയാം കുരുഷേ സുരാന് യത് । സമ്പീഡിതാന് രണജിതാനസുരാധിപേന സ്ഥാനച്യുതാന് ഗിരിഗുഹാകൃതസന്നിവാസാന്
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടാവേ, എല്ലാ ദുഃഖവും നീക്കുന്ന പദ്മജന്മാവിന്റെ ജനനം കണ്ടിട്ടും ദേവന്മാരോടു ദയ കാണിക്കാത്തതെന്ത്? അസുരാധിപൻ യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ച് ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിച്ച്, സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, മലയുടെ ഗുഹകളിൽ താമസിപ്പിക്കുന്നു.
പുത്രാന്പിതാ കിമപരാധശതൈഃ സമേതാ- ന്സന്ത്യജ്യ ലോഭരഹിതഃ കുരുതേഽതിദുഃസ്ഥാന് । യസ്ത്വം സുരാംസ്തവ പദാമ്ബുജഭക്തിയുക്താ- ന്ദൈത്യാര്ദിതാംശ്ച കൃപണാന് യദുപേക്ഷസേഽദ്യ
പിതാവേ, അനവധി പാപങ്ങൾ ചെയ്താലും, ലാഭമില്ലാത്ത പുത്രന്മാരെ ഉപേക്ഷിച്ച്, നീ ഇത്രയും കടുത്ത മനസ്സോടെ പെരുമാറുന്നതെന്ത്? നിന്റെ പാദാരവിന്ദത്തിൽ ഭക്തിയുള്ള, ദാനവന്മാരാൽ പീഡിക്കപ്പെടുന്ന, ദയനീയരായ ദേവന്മാരെ നീ ഇന്നെന്തിന് ഉപേക്ഷിക്കുന്നു?
അമരഭുവനരാജ്യം തേന ഭുക്തം നിതാന്തം മഖഹവിരപി യോഗ്യം ബ്രാഹ്മണൈരാദദാതി । സുരതരുവരപുഷ്പം സേവതേഽസൌ ദുരാത്മാ ജലനിധിനിധിഭൂതാം ഗാമസൌ സേവതേ താമ്
അവൻ അമരലോകങ്ങളുടെ ആധിപത്യം പൂർണ്ണമായി അനുഭവിച്ചു. യാഗങ്ങളിൽ ബ്രാഹ്മണർ അർഹിക്കുന്ന ഹവിസും അവൻ എടുത്തു. ആ ദുഷ്ടൻ സ്വർഗവൃക്ഷത്തിലെ ഉത്തമപൂവുകളും സമുദ്രത്തിന്റെ നിധിയായ ഭൂമിയെയും സേവിക്കുന്നു.
കിം വാ ഗൃണീമഃ സുരകാര്യമദ്ഭുതം ജാനാസി ദേവേശ സുരാരിചേഷ്ടിതമ് । ജ്ഞാനേന സര്വം ത്വമശേഷകാര്യവി- ത്തസ്മാത്പ്രഭോ തേ പ്രണതാഃ സ്മ പാദയോഃ
ദേവന്മാർക്ക് വേണ്ടി നിന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തിയെന്ത് പറയാൻ കഴിയും? ദേവേശാ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളുടെ പ്രവൃത്തികൾ നീ അറിയുന്നു. ജ്ഞാനത്താൽ നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്. അതുകൊണ്ട് പ്രഭോ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
യത്രാപി കുത്രാപി ഗതാന്സുരാനസൌ നാനാചരിത്രഃ ഖലു പാപമാനസഃ । പീഡാം കരോത്യേവ സ ദുഷ്ടചേഷ്ടിത- സ്ത്രാതാസി ദേവേശ വിധേഹി ശം വിഭോ
ദേവന്മാർ എവിടെയെങ്കിലും പോയാലും, പലവിധ സ്വഭാവവും ദുഷ്ട മനസ്സും ഉള്ള ആ മഹിഷൻ ദുഷ്ടപ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് അവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ദേവേശാ, നീ രക്ഷകനാണ്; മഹാശക്തനേ, ഞങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം നൽകണമേ.
നോ ചേദ്വയം ദാവമഹാഗ്നിപീഡിതാഃ കം ശാന്തികര്താരമനന്തതേജസമ് । യാമഃ പ്രജേശം ശരണം സുരേഷ്ടം ധാതാരമാദ്യം പരിമുച്യ കം ശിവമ്
അല്ലെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ വലിയ കാടുതീയിൽ പെടുന്നവരെപ്പോലെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. അനന്തതേജസ്സുള്ള ആരെയാണ് ഞങ്ങൾ ശാന്തിക്കായി സമീപിക്കേണ്ടത്? പ്രജാപതിയായ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ, ആദി സ്രഷ്ടാവായ നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ആരിൽ നിന്ന് ക്ഷേമം കിട്ടും?
വ്യാസ ഉവാച ഇതി സ്തുത്വാ സുരാഃ സര്വേ പ്രണേമുസ്തം പ്രജാപതിമ് । ബദ്ധാഞ്ജലിപുടാഃ സര്വേ വിഷണ്ണവദനാ ഭൃശമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, ദേവന്മാർ എല്ലാവരും പ്രജാപതിയെ നമസ്കരിച്ചു. എല്ലാവരും കയ്യിൽ കൂപ്പിയിട്ട്, മുഖം ദുഃഖത്തിൽ നിറഞ്ഞ്, അഗാധമായ ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു.
താംസ്തഥാ പീഡിതാന്ദൃഷ്ട്വാ തദാ ലോകപിതാമഹഃ । ഉവാച ശ്ലക്ഷ്ണയാ വാചാ സുഖം സഞ്ജനയന്നിവ
അവരെ അങ്ങനെ വേദനയോടെ കാണുമ്പോള് ലോകങ്ങളുടെ പിതാവായ ബ്രഹ്മാവു്, അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, മൃദുവായ വാക്കുകളില് സംസാരിച്ചു.
ബ്രഹ്മോവാച കിം കരോമി സുരാഃ കാമം ദാനവോ വരദര്പിതഃ । സ്ത്രീവധ്യോഽസൌ ന പുംവധ്യോ വിധേയം തത്ര കിം പുനഃ
ബ്രഹ്മാവു് പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരേ, ഞാന് എന്ത് ചെയ്യാന് കഴിയും? ആ അസുരന് ഒരു വരപ്രസാദം കൊണ്ടു പരാക്രമം നേടിയിരിക്കുന്നു. പുരുഷന്മാര് അവനെ കൊല്ലാന് കഴിയില്ല, സ്ത്രീകള്ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. ഇങ്ങനെയിരിക്കെ ഇനി എന്ത് ചെയ്യാന്?
വ്രജാമോഽദ്യ സുരാഃ സര്വേ കൈലാസം പര്വതോത്തമമ് । ശങ്കരം പുരതഃ കൃത്വാ സര്വകാര്യവിശാരദമ്
നമുക്ക് എല്ലാവരും ഇന്ന്, ദേവന്മാരേ, പരമോന്നതമായ കൈലാസപര്വ്വതത്തിലേക്ക് പോകാം. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള ശങ്കരനെ മുന്നില് വെച്ച് പോകാം.
തതോ വ്രജാമ വൈകുണ്ഠം യത്ര ദേവോ ജനാര്ദനഃ । മിലിത്വാ ദേവകാര്യഞ്ച വിമൃശാമോ വിശേഷതഃ
അതിനു ശേഷം നമുക്ക് വൈകുണ്ഠത്തിലേക്കു് പോകാം, അവിടെ ജനാര്ദ്ദനന് താമസിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു ചേര്ന്ന് ദേവകാര്യത്തെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകമായി ആലോചിക്കാം.
ഇത്യുക്ത്വാ ഹംസമാരുഹ്യ ബ്രഹ്മാ കാര്യസമുച്ചയേ । ദേവാംശ്ച പൃഷ്ഠതഃ കൃത്വാ കൈലാസാഭിമുഖോ യയൌ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവു് തന്റെ ഹംസത്തില് കയറി, ദേവന്മാരെ പിന്നിലാക്കി, കൈലാസത്തേക്കു് തിരിച്ചു.
താവച്ഛിവോഽപി തരസാ ജ്ഞാത്വാ ധ്യാനേന പദ്മജമ് । ആഗച്ഛന്തം സുരൈഃ സാര്ധം നിര്ഗതഃ സ്വഗൃഹാദ്ബഹിഃ
അപ്പോള് ശിവന് ധ്യാനശക്തിയാല് കമലജനായ ബ്രഹ്മാവും ദേവന്മാരും അടുത്തുവരുന്നതു് അറിഞ്ഞു്, വേഗത്തില് തന്റെ വീടിന്റെ പുറത്തേക്കു് വന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ പരസ്പരം തൌ തു കൃതാഭിവാദനൌ ഭൃശമ് । പ്രണതൌ ച സുരൈഃ സര്വൈഃ സന്തുഷ്ടൌ സമ്ബഭൂവതുഃ
അവര് തമ്മില് കണ്ടപ്പോള് പരസ്പരം ആദരപൂര്വ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്തു. ദേവന്മാര് എല്ലാവരും വണങ്ങി നമസ്കരിച്ചപ്പോള് ഇരുവരും അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു.
ആസനാനി പൃഥഗ്ദത്ത്വാ ദേവേഭ്യോ ഗിരിജാപതിഃ । ഉപവിഷ്ടേഷു തേഷ്വേവ നിഷസാദാസനേ സ്വകേ
പര്വ്വതാധിപതി ദേവന്മാര്ക്ക് വേറേ വേറേ ഇരിപ്പിടങ്ങള് നല്കി, അവര് എല്ലാവരും ഇരുന്നശേഷം താന്റെ ഇരിപ്പിടത്തില് ഇരുന്നു.
കൃത്വാ തു കുശലപ്രശ്നം ബ്രഹ്മാണം വൃഷഭധ്വജഃ । പപ്രച്ഛ കാരണം ദേവാന്കൈലാസാഗമനേ വിഭുഃ
വൃഷഭധ്വജന് ആദ്യം ബ്രഹ്മാവിന്റെ സുഖം ചോദിച്ചു, പിന്നെ കൈലാസത്തിലേക്കുള്ള ദേവന്മാരുടെ വരവിന്റെ കാര്യം അന്വേഷിച്ചു.
ശിവ ഉവാച കിമത്രാഗമനം ബ്രഹ്മന് കൃതം ദേവൈഃ സവാസവൈഃ । ഭവതാ ച മഹാഭാഗ ബ്രൂഹി തത്കാരണം കില
ശിവന് പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവേ, ദേവന്മാരും അവരുടെ നേതാക്കളും ഇവിടെ വന്നതിന്റെ കാര്യം എന്താണ്? മഹാഭാഗനേ, ദയവായി അതിന്റെ കാരണം പറയൂ.
ബ്രഹ്മോവാച മഹിഷേണ സുരേശാന പീഡിതാഃ സ്വര്നിവാസിനഃ । ഭ്രമന്തി ഗിരിദുര്ഗേഷു ഭയത്രസ്താഃ സവാസവാഃ
ബ്രഹ്മാവു് പറഞ്ഞു: ദേവനാഥാ, മഹിഷന് ദേവലോകവാസികളെ അവരുടെ നേതാക്കളോടൊപ്പം പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ഭയത്താല് അവര് പര്വ്വതഗുഹകളില് അലഞ്ഞുതിരിയുകയാണ്.
യജ്ഞഭുഗ്മഹിഷോ ജാതസ്തഥാന്യേ സുരശത്രവഃ । പീഡിതാ ലോകപാലാശ്ച ത്വാമദ്യ ശരണം ഗതാഃ
യജ്ഞഭോജകനായ മഹിഷനും മറ്റു ദേവശത്രുക്കളും ഉദിച്ചുവരികയാണു്. ലോകപാലകര് പീഡിതരായി ഇന്ന് നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.