ഗദാം കൌമോദകീം ധൃത്വാ ദാനവം സമുപാദ്രവത് । തം ജഘാനാതിവേഗേന മൂര്ധ്നി മായാവിനം ഹരിഃ
കൗമോദകി ഗദ എടുത്ത് ദാനവന്റെ നേരെ ഓടി. ഹരിയവന് അതിവേഗത്തില് മായാവിയെ തലയില് അടിച്ചു.
സ ഗദാഭിഹതോ ഭൂമൌ നിപപാതാതിമൂര്ച്ഛിതഃ । തം തഥാ പതിതം വീക്ഷ്യ ഹയാരിരതികോപനഃ
ആ ഗദയുടെ പ്രഹരത്തില് ദാനവന് അതീവ ബോധക്ഷയത്തോടെ നിലത്ത് വീണു. അങ്ങനെ വീണിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ട കുതിരകളുടെ ശത്രു അത്യന്തം കോപിച്ചു.
ആജഗാമ രമാനാഥം ത്രാസയന്നതിഗര്ജിതൈഃ । വാസുദേവോഽപി തം ദൃഷ്ട്വാ സമായാന്തം ക്രുധാന്വിതമ്
അവന് വലിയ ഗര്ജനയോടെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് രമാനാഥന്റെ നേരെ എത്തി. വാസുദേവന് അവന് ക്രോധത്തോടെ അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടു.
ചാപജ്യാനിനദം ചോഗ്രം ചകാര നന്ദയന്സുരാന് । ശരവൃഷ്ടിം ചകാരാശു ഭഗവാന്മഹിഷോപരി
അവന് വില്ലിന്റെ നൂലില് ഉഗ്രമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി ദേവന്മാരെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. പിന്നെ ഭഗവാന് മഹിഷന്റെ മേല് അതിവേഗം അമ്പുകള് മഴപെയ്യിച്ചു.
സോഽപി ചിച്ഛേദ ബാണൌഘൈസ്താഞ്ഛരാന്ഗഗനേരിതാന് । തയോര്യുദ്ധമഭൂദ്രാജന് പരസ്പരഭയാവഹമ്
അവനും ആകാശത്തേക്ക് എറിഞ്ഞ ശസ്ത്രങ്ങളെ അമ്പുകളുടെ മഴയാൽ വെട്ടി തകർത്തു. രാജാവേ, ഇരുവരും തമ്മിൽ പരസ്പരം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു മഹാസമരം ആരംഭിച്ചു.
ഗദയാ താഡയാമാസ കേശവോ മസ്തകോപരി । സ ഗദാഭിഹതോ മൂര്ധ്നി പപാതോര്വ്യാം സുമൂര്ച്ഛിതഃ
കേശവൻ തന്റെ ഗദയാൽ അവന്റെ തലയ്ക്ക് മുകളിൽ അടിച്ചു. ഗദയുടെ ആ അടിയേറ്റ് അവൻ തലയിലേറ്റു വീണു, ഭയങ്കരമായ അചേതനാവസ്ഥയിലായി നിലത്തു വീണു.
ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീത്സൈന്യേ തസ്യ സുദാരുണഃ । സ വിഹായ വ്യഥാം ദൈത്യോ മുഹൂര്താദുത്ഥിതഃ പുനഃ
അവന്റെ സൈന്യത്തിൽ വലിയൊരു ഭയങ്കരമായ ആഹ്ലാദം മുഴങ്ങി. ദൈത്യൻ വേദനയെ ഉപേക്ഷിച്ച് കുറച്ചു നേരത്തിനുശേഷം വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു.
ഗൃഹീത്വാ പരിഘം ശീര്ഷേ ജഘാന മധുസൂദനമ് । പരിഘേണാഹതസ്തേന മൂര്ച്ഛാമാപ ജനാര്ദനഃ
അവൻ ഒരു ഇരുമ്പ് വടി പിടിച്ച് മധുസൂദനന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു. ആ വടിയുടെ അടിയേറ്റ് ജനാർദ്ദനൻ അചേതനനായി വീണു.
മൂര്ച്ഛിതം തമുവാഹാശു ജഗാമ ഗരുഡോ രണാത് । പരാവൃത്തേ ജഗന്നാഥേ ദേവാ ഇന്ദ്രപുരോഗമാഃ
അചേതനനായ അവനെ ഗരുഡൻ വേഗത്തിൽ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി. ലോകനാഥൻ പിൻവാങ്ങിയപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ
ഭയം പ്രാപുഃ സുദുഃഖാര്താശ്ചുക്രുശുശ്ച രണാജിരേ । ക്രന്ദമാനാന്സുരാന്വീക്ഷ്യ ശങ്കരഃ ശൂലഭൃത്തദാ
ഭയത്താൽ വല്ലാതെ ദുഃഖിതരായി, യുദ്ധഭൂമിയിൽ കരഞ്ഞു. ദേവന്മാർ അങ്ങനെ വിലപിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ത്രിശൂലധാരി ശങ്കരൻ
മഹിഷം തരസാഭ്യേത്യ പ്രാഹരദ്രോഷസംയുതഃ । സോഽപി ശക്തിം മുമോചാഥ ശങ്കരസ്യോരസി സ്ഫുടമ്
മഹിഷനെ കഠിനകോപത്തോടെ വേഗത്തിൽ സമീപിച്ച് അടിച്ചു. അവനും ഒരു ശൂലം എറിഞ്ഞു, അത് ശങ്കരന്റെ നെഞ്ചിൽ കൃത്യമായി തട്ടി.
ജഗര്ജ സ ച ദുഷ്ടാത്മാ വഞ്ചയിത്വാ ത്രിശൂലകമ് । ശങ്കരോഽപി തദാ പീഡാം ന പ്രാപോരസി താഡിതഃ
ആ ദുഷ്ടാത്മാവ് ത്രിശൂലധാരിയെ വഞ്ചിച്ചു ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും ശങ്കരൻ നെഞ്ചിൽ അടിയേറ്റപ്പോഴും വേദന അനുഭവിച്ചില്ല.
തം ജഘാന ത്രിശൂലേന കോപാദരുണലോചനഃ । സംലഗ്നം ശങ്കരം ദൃഷ്ട്വാ മഹിഷേണ ദുരാത്മനാ
കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് ത്രിശൂലത്തോടെ അവനെ ശങ്കരൻ അടിച്ചു. ശങ്കരൻ ദുഷ്ടനായ മഹിഷനുമായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ
ആജഗാമ ഹരിസ്താവത്ത്യക്ത്വാ മൂര്ച്ഛാം പ്രഹാരജാമ് । മഹിഷസ്തു തദാ വീക്ഷ്യ സമ്പ്രാപ്തൌ ഹരിശങ്കരൌ
ഹരി ആ അടിയുടെ ഫലമായ അചേതനാവസ്ഥ ഉപേക്ഷിച്ച് അപ്പോൾ എത്തി. മഹിഷൻ ഹരിയും ശങ്കരനും ഒരുമിച്ച് എത്തുന്നത് കണ്ടു.
യുദ്ധകാമൌ മഹാവീര്യോ ചക്രശൂലധരൌ വരൌ । കോപയുക്തോ ബഭൂവാസൌ ദൃഷ്ട്വാ തൌ സമുപാഗതൌ
യുദ്ധത്തിന് ആഗ്രഹമുള്ള, ചക്രവും ത്രിശൂലവും കൈവശമുള്ള ആ മഹാവീരന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വല്ലാതെ കോപത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
ജഗാമ സമ്മുഖസ്താവത്സംഗ്രാമാര്ഥം മഹാഭുജഃ । മാഹിഷം വപുരാസ്ഥായ ധുന്വന്പുച്ഛം സമുത്കടമ്
ആ മഹാബാഹു അവരെ നേരിട്ട് യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വന്നു, മഹിഷരൂപം ധരിച്ചു, വല്ലാതെ വാൽ വീശി.
ചകാര ഭൈരവം നാദം ത്രാസയന്നമരാനപി । ധുന്വഞ്ഛൃങ്ഗേ മഹാകായോ ദാരുണോ ജലദോ യഥാ
അവൻ ഭയങ്കരമായ ഒരു ഗർജനം മുഴക്കി, അതുകൊണ്ട് ദേവന്മാരെയും ഭയപ്പെടുത്തി. കൊമ്പുകൾ വീശി, ആ വലിയ ശരീരം ഒരു കനല്പെയ്യുന്ന മേഘംപോലെയായിരുന്നു.
ശൃങ്ഗാഭ്യാം പര്വതാജ്ഛൃങ്ഗാംശ്ചിക്ഷേപ ഭൃശമുത്കടാന് । ദൃഷ്ട്വാ തൌ തു മഹാവീര്യൌ ദാനവം ദേവസത്തമൌ
അവൻ തന്റെ രണ്ടു കൊമ്പുകൾ കൊണ്ടു വലിയ പർവതശൃംഗങ്ങൾ എറിഞ്ഞു. ആ മഹാവീരന്മാരായ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരെ ദാനവൻ കണ്ടപ്പോൾ
ചക്രതുര്ബാണവൃഷ്ടിം ച ദാനവോപരി ദാരുണാമ് । കുര്വാണൌ ബാണവൃഷ്ടിം തൌ ദൃഷ്ട്വാ ഹരിഹരൌ ഹരിഃ
അവർക്കു നേരെ ഇരുവരും ഭയങ്കരമായ അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്യിച്ചു. ഹരിയും ഹരനും അമ്പുകളുടെ മഴ പെയ്യുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ,
ചിക്ഷേപ ഗിരിശൃങ്ഗം തു പുച്ഛേനാവൃത്യ ദാരുണമ് । ആപതന്തം ഗിരിം വീക്ഷ്യ ഭഗവാന്സാത്വതാം പതിഃ
അവൻ വാലുകൊണ്ട് മറച്ച് ഭയങ്കരമായ ഒരു പർവതശൃംഗം എറിഞ്ഞു. ആ പർവതം വേഗത്തിൽ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, സാത്വതരുടെ പ്രഭു
വിശിഖൈഃ ശതധാ ചക്രേ ചക്രേണാശു ജഘാന തമ് । ഹരിചക്രാഹതഃ സംഖ്യേ മൂര്ച്ഛാമാപ സ ദൈത്യരാട്
അമ്പുകൾകൊണ്ട് അതിനെ നൂറ് തുണ്ടാക്കി, പിന്നെ ചക്രം വേഗത്തിൽ എറിയുകയും ചെയ്തു. ഹരിയുടെ ചക്രം യുദ്ധത്തിൽ തട്ടപ്പോൾ ദാനവരാജാവ് അചേതനനായി വീണു.
ഉത്തസ്ഥൌ ച ക്ഷണാന്നൂനം മാനുഷം വപുരാസ്ഥിതഃ । ഗദാപാണിര്മഹാഘോരോ ദാനവഃ പര്വതോപമഃ
അവൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, ഈ സമയം മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ചു. ഭയങ്കരനായ ദാനവൻ ഗദ കൈവശം പിടിച്ച്, ഒരു പർവതംപോലെ നില്ക്കുന്നു.
മേഘനാദം നനാദോച്ചൈര്ഭീഷയന്നമരാനപി । തച്ഛ്രുത്വാ ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ പാഞ്ചജന്യം സമുജ്ജ്വലമ്
മേഘനാദൻ ഉച്ചത്തിൽ കുരച്ചു, അതു പോലും ദേവന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തി. ആ ശബ്ദം കേട്ടു, ഭഗവാൻ വിഷ്ണു തിളങ്ങുന്ന പാഞ്ചജന്യശംഖം എടുത്തു.
പൂരയാമാസ തരസാ ശബ്ദം കര്തും ഖരസ്വരമ് । തേന ശബ്ദേന ശങ്ഖസ്യ ഭയത്രസ്താശ്ച ദാനവാഃ । ബഭൂവുര്മുദിതാ ദേവാ ഋഷയശ്ച തപോധനാഃ
അവൻ ശക്തിയോടെ ശംഖത്തിൽ കഠിനമായ ശബ്ദം നിറച്ചു. ആ ശംഖശബ്ദം കേട്ട് ദാനവന്മാർ ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും ആകുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും തപസ്സിൽ മികവുള്ള ഋഷിമാരും സന്തോഷിച്ചു.
ശങ്കരശരണഗമനവര്ണനമ് വ്യാസ ഉവാച അസുരാന്മഹിഷോ ദൃഷ്ട്വാ വിഷണ്ണമനസസ്തദാ । ത്യക്ത്വാ തന്മാഹിഷം രൂപം ബഭൂവ മൃഗരാഡസൌ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അസുരന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ മഹിഷൻ നിരാശനായി. ആ മഹിഷരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, അവൻ ഒരു വലിയ സിംഹമായി മാറി.
കൃത്വാ നാദം മഹാഘോരം വിസ്താര്യ ച മഹാസടാമ് । പപാത സുരസേനായാം ത്രാസയന്നഖദര്ശനൈഃ
ഭയങ്കരമായ ഒരു കുരലിട്ട്, വലിയ കേശം വീശിച്ച്, സിംഹം ദേവസേനയിൽ ചാടിയിറങ്ങി, തന്റേതായ നഖങ്ങൾ കാണിച്ച് എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി.
ഗരുഡഞ്ച നഖാഘാതൈഃ കൃത്വാ രുധിരവിപ്ലുതമ് । ജഘാന ച ഭുജേ വിഷ്ണും നഖാഘാതേന കേസരീ
നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗരുഡനെ രക്തത്തിൽ മുക്കി, സിംഹം വിഷ്ണുവിന്റെ കൈയിൽ നഖം കൊണ്ട് അടിച്ചു.
വാസുദേവോഽപി തം ദൃഷ്ട്വാ ചക്രമുദ്യമ്യ വേഗവാന് । ഹന്തുകാമോ ഹരിഃ കാമമവാപാശു ക്രുധാന്വിതഃ
വാസുദേവൻ അതു കണ്ടപ്പോൾ, ക്രോധത്തോടെ ചക്രം ഉയർത്തി, വേഗത്തിൽ അവനെ കൊല്ലാൻ ഓടി.
യാവദ്ധയരിപും വേഗാച്ചക്രേണാഭിജഘാന തമ് । താവത്സോഽതിബലഃ ശൃങ്ഗീ ശൃങ്ഗാഭ്യാം ന്യഹനദ്ധരിമ്
വൈരിയെ ചക്രം കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, അതിവലമുള്ള കൊമ്പുള്ളവൻ തന്റെ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഹരിയെ അടിച്ചു.
വാസുദേവോ വിഷാണാഭ്യാം താഡിതോരസി വിഹ്വലഃ । പലായനപരോ വേഗാജ്ജഗാമ ഭുവനം നിജമ്
വാസുദേവൻ കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് നെഞ്ചിൽ അടിയേറ്റ് ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകി, രക്ഷപ്പെടാൻ വേഗത്തിൽ തന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോയി.