തഥേന്ദ്രോഽപി ച താന്ബാണാംശ്ഛിത്ത്വാ കോപസമന്വിതഃ । ജഘാന വിശിഖൈസ്തീക്ഷ്ണൈരാശീവിഷസമപ്രഭൈഃ
അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ ആ അമ്പുകൾ വെട്ടിമുറിച്ച്, പാമ്പിന്റെ വിഷംപോലെ തിളങ്ങുന്ന മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരെ ആക്രമിച്ചു.
സ തു ഛിത്ത്വാ ശരാംസ്തൂര്ണം സ്വശരൈശ്ചാപനിഃസൃതൈഃ । ഗദയാ താഡയാമാസ ഗജം തസ്യ കരോപരി
അവൻ തന്റെ വില്ലിൽ നിന്ന് വിട്ടു പറക്കുന്ന അമ്പുകൾകൊണ്ട് ആ അമ്പുകൾ വെട്ടിമുറിച്ച്, തന്റെ ഗദയാൽ ആനയുടെ തുമ്പിൽ അടിച്ചു.
സ്വകരേ നിഹതോ നാഗശ്ചകാരാര്തസ്വരം മുഹുഃ । പരിവൃത്യ ജഘാനാശു ദൈത്യസൈന്യം ഭയാതുരമ്
തന്റെ തുമ്പിൽ പരിക്കേറ്റ ആന വേദനയോടെ പലതവണ നിലവിളിച്ചു, പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ഭയപ്പെട്ട ദാനവസൈന്യത്തെ വേഗത്തിൽ ആക്രമിച്ചു.
ദാനവസ്തു ഗജം വീക്ഷ്യ പരാവൃത്യ ഗതം രണാത് । സമാവിശ്യ രഥേ രമ്യേ ജഗാമാശു സുരാന് രണേ
പക്ഷേ, ആന യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞ് പോയത് കണ്ട ദാനവൻ മനോഹരമായ രഥത്തിൽ കയറി, ഉടൻ ദേവന്മാരെ നേരെ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.
തുരാഷാഡപി തം വീക്ഷ്യ രഥസ്ഥം പുനരാഗതമ് । അഹനദ്വിശിഖൈസ്തീക്ഷ്ണൈരാശീവിഷസമപ്രഭൈഃ
തുരാഷാട് അവൻ രഥത്തിൽ കയറി വീണ്ടും വന്നത് കണ്ടു, പാമ്പിന്റെ വിഷംപോലെ തിളങ്ങുന്ന മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
സോഽപി ക്രുദ്ധശ്ചകാരോഗ്രാം ബാണവൃഷ്ടിം മഹാബലഃ । ബഭൂവ തുമുലം യുദ്ധം തയോസ്തത്ര ജയൈഷിണോഃ
അവനും അത്യന്തം കോപത്തോടെ വലിയ ശക്തിയോടെ ഭയങ്കരമായ അമ്പുവർഷം നടത്തി; ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ ഇരുവരുടെയും യുദ്ധം അത്യന്തം ഉഗ്രമായി.
ഇന്ദ്രസ്തു ബലിനം ദൃഷ്ട്വാ കോപേനാകുലിതേന്ദ്രിയഃ । ജയന്തമഗ്രതഃ കൃത്വാ യുയുധേ തേന സംയുതഃ
ഇന്ദ്രൻ, ശക്തനായവനെ കണ്ടപ്പോൾ കോപത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തനായി, ജയന്തനെ മുന്നിൽ നിർത്തി അവനോടൊപ്പം യുദ്ധം തുടങ്ങി.
ജയന്തസ്തു ശിതൈര്ബാണൈസ്തം ജഘാന സ്തനാന്തരേ । പഞ്ചഭിഃ പ്രബലാകൃഷ്ടൈരസുരം മദഗര്വിതമ്
ജയന്തൻ വലിയ ശക്തിയോടെ വലിച്ചെടുത്ത അഞ്ചു മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അത്യാഹങ്കാരമുള്ള അസുരനെ നെഞ്ചിൽ അടിച്ചു.
സ ബാണാഭിഹതസ്താവന്നിപപാത രഥോപരി । അതിവാഹ്യ രഥം സൂതോ നിര്ജഗാമ രണാജിരാത്
ആ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അടിയേറ്റ്, അവൻ രഥത്തിന്മേൽ വീണു; രഥസാരഥി ഉടൻ രഥം ഓടിച്ചു യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
തസ്മിന്വിനിര്ഗതേ ദൈത്യേ ബിഡാലാഖ്യേഽഥ മൂര്ച്ഛിതേ । ജയശബ്ദോ മഹാനാസീദുന്ദുഭീനാം ച നിഃസ്വനഃ
അവിടെ, ബിഡാലൻ എന്ന ദാനവൻ പുറത്ത് പോയതും, അവൻ ബോധംകെട്ടതും കണ്ടപ്പോൾ, വലിയ ജയഘോഷവും മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദവും ഉയർന്നു.
സുരാഃ പ്രമുദിതാഃ സര്വേ തുഷ്ടുവുസ്തം ശചീപതിമ് । ജഗുര്ഗന്ധര്വപതയോ നനൃതുശ്ചാപ്സരോഗണാഃ
എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ശചീപതിയെ സ്തുതിച്ചു; ഗന്ധർവന്മാരുടെ നേതാക്കൾ പാടുകയും അപ്സരസുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
ചുകോപ മഹിഷഃ ശ്രുത്വാ ജയശബ്ദം സുരൈഃ കൃതമ് । പ്രേഷയാമാസ തത്രൈവ താമ്രം പരമദാപഹമ്
ദേവന്മാർ ഉയർത്തിയ ജയഘോഷം കേട്ട മഹിഷൻ കോപത്തോടെ, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന താമ്രനെ യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചു.
താമ്രസ്തു ബഹുഭിഃ സാര്ധം സമാഗമ്യ രണാജിരേ । ശരവൃഷ്ടിം ചകാരാശു തഡിത്വാനിവ സാഗരേ
താമ്രൻ അനേകരോടൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയിൽ എത്തി, കടൽക്കു മുകളിൽ മിന്നലുപോലെ വേഗത്തിൽ അമ്പുവർഷം നടത്തി.
വരുണഃ പാശമുദ്യമ്യ ജഗാമ ത്വരിതസ്തദാ । യമശ്ച മഹിഷാരൂഢോ ദണ്ഡമാദായ നിര്യയൌ
വരുണൻ തന്റെ പാശം ഉയർത്തി വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി; യമനും മഹിഷത്തിൽ കയറി ദണ്ഡം എടുത്ത് പുറപ്പെട്ടു.
തത്ര യുദ്ധമഭൂദ് ഘോരം ദേവദാനവയോര്മിഥഃ । ബാണൈഃ ഖഡ്ഗൈശ്ച മുസലൈഃ ശക്തിഭിശ്ച പരശ്വധൈഃ
അവിടെ ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും തമ്മിൽ അമ്പുകളും വാളുകളും ഗദകളും കുന്തങ്ങളും പരശുക്കളും ഉപയോഗിച്ച് ഭയങ്കരമായ യുദ്ധം നടന്നു.
ദണ്ഡേന നിഹതസ്താമ്രോ യമഹസ്തോദ്യതേന ച । ന ചചാല മഹാബാഹുഃ സംഗ്രാമാങ്ഗണതസ്തദാ
യമന്റെ കൈയിൽ ഉയർത്തിയ ദണ്ഡം കൊണ്ട് അടിയേറ്റതും, വലിയ ഭുജശക്തിയുള്ള താമ്രൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഒരിടത്തും നീങ്ങാതെ നിന്നു.
ചാപമാകൃഷ്യ വേഗേന മുക്ത്വാ തീവ്രാഞ്ഛിലീമുഖാന്। ഇന്ദ്രാദീനഹനത്തൂര്ണം താമ്രസ്തസ്മിന് രണാജിരേ
താമ്രൻ വില്ല് വേഗത്തിൽ വലിച്ച് മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ വിട്ട്, ആ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഇന്ദ്രനെയും മറ്റുള്ളവരെയും വേഗത്തിൽ ആക്രമിച്ചു.
തേഽപി ദേവാഃ ശരൈര്ദിവ്യൈര്നിശിതൈശ്ച ശിലാശിതൈഃ । നിജഘ്നുര്ദാനവാന്ക്രുദ്ധാസ്തിഷ്ഠ തിഷ്ഠേതി ചുകുശുഃ
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ കോപത്തോടെ ദിവ്യമായ അമ്പുകളും മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളും കൊണ്ട് ദാനവന്മാരെ ആക്രമിച്ചു, 'നിൽക്കൂ, നിൽക്കൂ' എന്ന് വിളിച്ചു.
നിഹതസ്തൈഃ സുരൈര്ദൈത്യോ മൂര്ച്ഛാമാപ രണാങ്ഗണേ । ഹാഹാകാരോ മഹാനാസീദ്ദൈത്യസൈന്യേ ഭയാതുരേ
ദേവന്മാർ ആ അസുരനെ ആക്രമിച്ചു, അവൻ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ബോധംകെട്ടുവീണു. ഭയത്താൽ വിറകുന്ന അസുരസൈന്യത്തിൽ വലിയ ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു.
മഹിഷാസുരസ്യേന്ദ്രാദിദേവൈഃ സഹ യുദ്ധവര്ണനമ് വ്യാസ ഉവാച താമ്രേഽഥ മൂര്ച്ഛിതേ ദൈത്യേ മഹിഷഃ ക്രോധസംയുതഃ । സമുദ്യമ്യ ഗദാം ഗുര്വീം ദേവാനുപജഗാമ ഹ
വ്യാസൻ പറയുന്നു: അപ്പോൾ ആ അസുരൻ ബോധംകെട്ടുകിടക്കുമ്പോൾ, മഹിഷൻ ക്രോധത്തോടെ ഭാരംകൂടിയ ഗദ എടുത്ത് ദേവന്മാരുടെ നേരെ നടന്നു.
തിഷ്ഠന്ത്വദ്യ സുരാഃ സര്വേ ഹന്മ്യഹം ഗദയാ കില । സര്വേ ബലിഭുജഃ കാമം ബലഹീനാഃ സദൈവ ഹി
അവൻ പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഇവിടെ നിന്നു കാണൂ, ഞാൻ ഈ ഗദകൊണ്ട് നിങ്ങളെ കൊല്ലും. ശക്തിയുള്ളവർക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്യാം, പക്ഷേ ബലഹീനർക്ക് എന്നും അതിനാവില്ല.'
ഇത്യുക്ത്വാസൌ ഗജാരൂഢം സമ്പ്രാപ്യ മദഗര്വിതഃ । ജഘാന ഗദയാ തൂര്ണം ബാഹുമൂലേ മഹാഭുജഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അഹങ്കാരത്തിൽ മദംകൂടി, മഹിഷൻ ആനമേൽ കയറി, വേഗത്തിൽ തന്റെ ഗദയാൽ ദൈവത്തിന്റെ ഭുജത്തിന്റെ അടിയിൽ അടിച്ചു.
സോഽപി വജ്രേണ ഘോരേണ ചിച്ഛേദാശു ഗദാഞ്ച താമ് । പ്രഹര്തുകാമസ്ത്വരിതോ ജഗാമ മഹിഷം പ്രതി
അപ്പോൾ ദേവൻ ഭയങ്കരമായ വജ്രം ഉപയോഗിച്ച് ആ ഗദയെ ഉടനടി തകർത്തു. അവൻ അടിക്കാൻ ഉത്സുകനായി മഹിഷന്റെ നേരെ ഓടി.
ഹയാരിരപി കോപേന ഖഡ്ഗമാദായ സുപ്രഭമ് । യയാവിന്ദ്രം മഹാവീര്യം പ്രഹരിഷ്യന്നിവാന്തികമ്
കുതിരമുഖമുള്ള ശത്രുവും കോപത്തോടെ തെളിഞ്ഞ വാൾ എടുത്ത്, മഹാവീരനായ ഇന്ദ്രനെ അടിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് അടുത്തെത്തി.
ബഭൂവ ച തയോര്യുദ്ധം സര്വലോകഭയാവഹമ് । ആയുധൈര്വിവിധൈസ്തത്ര മുനിവിസ്മയകാരകമ്
അവർക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ യുദ്ധം എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. വിവിധ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ആ പോരാട്ടം മുനികൾക്കു അത്ഭുതം ഉണ്ടാക്കി.
ചകാരാശു തദാ ദൈത്യോ മായാം മോഹകരീം കില । ശാമ്ബരീം സര്വലോകഘ്നീം മുനീനാമപി മോഹിനീമ്
അപ്പോൾ അസുരൻ വേഗത്തിൽ മായാജാലം കാട്ടി. ആ ശാംബരമായാജാലം എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നതും, മുനികളെയും കുഴപ്പിപ്പിക്കുന്നതുമായിരുന്നു.
കോടിശോ മഹിഷാസ്തത്ര തദ്രൂപാസ്തത്പരാക്രമാഃ । ദദൃശുഃ സായുധാഃ സര്വേ നിഘ്നന്തോ ദേവവാഹിനീമ്
അവിടെ കോടിക്കണക്കിന് മഹിഷന്മാർ, ഒരേ രൂപത്തിലും ശക്തിയിലും ആയുധധാരികളായി, ദേവസൈന്യത്തെ സംഹരിക്കാനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മഘവാ വിസ്മിതസ്തത്ര ദൃഷ്ട്വാ താം ദൈത്യനിര്മിതാമ് । ബഭൂവാതിഭയോദ്വിഗ്നോ മായാം മോഹകരീം കില
മഘവാൻ ആ അസുരൻ സൃഷ്ടിച്ച മായാജാലം കണ്ടപ്പോൾ അത്ഭുതവും അതിയായ ഭയവും അനുഭവിച്ചു.
വരുണോഽപി സുസന്ത്രസ്തസ്തഥൈവ ധനനായകഃ । യമോ ഹുതാശനഃ സൂര്യഃ ശീതരശ്മിര്ഭയാതുരഃ
വരുണനും ധനത്തിന്റെ അധിപനും യമനും അഗ്നിയും സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എല്ലാം അതീവ ഭയത്താൽ വിറച്ചു.
പലായനപരാ സര്വേ ബഭൂവുര്മോഹിതാഃ സുരാഃ । ബ്രഹ്മവിഷ്ണമഹേശാനാം സ്മരണം ചക്രുരുദ്യതാഃ
അവിടെ ദേവന്മാർ എല്ലാം ഭ്രമിതരായി രക്ഷപ്പെടാൻ ഓടി. അവർ ബ്രഹ്മാവിനെയും വിഷ്ണുവിനെയും മഹേശ്വരനെയും ഓർത്തു സഹായം തേടി.