താസു പുത്രാ ദശ ദശ ഭവിഷ്യന്തി മഹാബലാഃ । ഇത്യുക്ത്വോപരരാമാശു ശങ്കരഃ പ്രിയദര്ശനഃ
അവരിൽ ഓരോരുത്തർക്കും പത്ത് പത്ത് ശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാർ ജനിക്കും; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, മനോഹരനായ ശങ്കരൻ വേഗത്തിൽ മൗനം പാലിച്ചു.
ഉവാച ഗിരിജാ ദേവീ പ്രണതം മധുസൂദനമ് । കൃഷ്ണ കൃഷ്ണ മഹാബാഹോ സംസാരേഽസ്മിന്നരാധിപ
അപ്പോൾ ഗിരിജാദേവി, അവളെ വണങ്ങിയ മധുസൂദനനോടു പറഞ്ഞു: 'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, മഹാബാഹുവേ, ഈ ലോകത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ പ്രഭുവേ—'
ഗൃഹസ്ഥപ്രവരോ ലോകേ ഭവിഷ്യതി ഭവാനിഹ । തതോ വര്ഷശതാന്തേ തു ദ്വിജശാപാജ്ജനാര്ദന
'ഇവിടെ നീ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ ഗൃഹസ്ഥനായി ഭവാനായി ജനിക്കും; എന്നാൽ നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം മൂലം, ജനാർദ്ദനാ—'
ഗാന്ധാര്യാശ്ച തഥാ ശാപാദ്ഭവിതാ തേ കുലക്ഷയഃ । പരസ്പരം നിഹത്യാജൌ പുത്രാസ്തേ ശാപമോഹിതാഃ
'അതു പോലെ തന്നെ, ഗാന്ധാരിയുടെ ശാപം കൊണ്ടും, നിന്റെ വംശം നശിക്കും; ശാപത്തിന്റെ ഭ്രമത്തിൽ പെട്ട് നിന്റെ പുത്രന്മാർ യുദ്ധത്തിൽ പരസ്പരം കൊല്ലും.'
ഗമിഷ്യന്തി ക്ഷയം സര്വേ യാദവാശ്ച തഥാപരേ । സാനുജസ്ത്വം തഥാ ദേഹം ത്യക്ത്വാ യാസ്യസി വൈ ദിവമ്
'അവർ എല്ലാവരും, മറ്റു യാദവന്മാരും, അങ്ങനെ തന്നെ നശിക്കും; നീയും നിന്റെ സഹോദരനും ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകും.'
ശോകസ്തത്ര ന കര്തവ്യോ ഭവിതവ്യം പ്രതി പ്രഭോ । അവശ്യമ്ഭാവിഭാവാനാം പ്രതീകാരോ ന വിദ്യതേ
'ഭാവിയിൽ സംഭവിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, പ്രഭുവേ; നിർബന്ധമായ് സംഭവിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾക്ക് പ്രതിവിധി ഇല്ല.'
തത്ര ശോകോ ന കര്തവ്യോ നൂനം മമ മതം സദാ । അഷ്ടാവക്രസ്യ ശാപേന ഭാര്യാസ്തേ മധുസൂദന
'അതിനാൽ അവിടെ ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല—ഇതാണ് എപ്പോഴും എന്റെ അഭിപ്രായം; അഷ്ടാവക്രന്റെ ശാപം മൂലം, മധുസൂദനാ, നിന്റെ ഭാര്യമാർ—'
ചൌരേഭ്യോ ഗ്രഹണം കൃഷ്ണ ഗമിഷ്യന്തി മൃതേ ത്വയി । വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്വാന്തര്ദധേ ശമ്ഭുഃ സോമഃ സസുരമണ്ഡലഃ
'നീ മരിച്ചശേഷം, കൃഷ്ണാ, നിന്റെ ഭാര്യമാർ കള്ളന്മാരാൽ പിടിക്കപ്പെടും.' വ്യാസൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശംഭുവും ചന്ദ്രനും ദേവസംഘവും അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഉപമന്യും പ്രണമ്യാഥ കൃഷ്ണോഽപി ദ്വാരകാം യയൌ । യസ്മാദ് ബ്രഹ്മാദയോ രാജന് സന്തി യദ്യപ്യധീശ്വരാഃ
ഉപമന്യുവിനെ വണങ്ങി, കൃഷ്ണനും ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി; രാജാവേ, ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും അധിപതികളായിട്ടും—
തഥാപി മായാകല്ലോലയോഗസംക്ഷുഭിതാന്തരാഃ । തദധീനാഃ സ്ഥിതാഃ സര്വേ കാഷ്ഠപുത്തലികോപമാഃ
എന്നാലും, മായയുടെ തിരമാലകളാൽ അവരുടെ ഉള്ളിൽ കലഹം ഉണ്ടാകുന്നു; അവർ എല്ലാവരും അവളുടെ അധീനരായി, മരക്കൊച്ചകളെപ്പോലെ നിലകൊള്ളുന്നു.
യഥാ യഥാ പൂര്വഭവം കര്മ തേഷാം തഥാ തഥാ । പ്രേരയത്യനിശം മായാ പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിണീ
അവരുടെ മുൻജന്മത്തിലെ കർമ്മം എങ്ങനെയോ, അതനുസരിച്ച് പരബ്രഹ്മസ്വരൂപിയായ മായാ അവരെ എപ്പോഴും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
ന വൈഷമ്യം ന നൈര്ഘൃണ്യം ഭഗവത്യാം കദാചന । കേവലം ജീവമോക്ഷാര്ഥം യതതേ ഭുവനേശ്വരീ
ദേവിയിൽ ഒരിക്കലും പക്ഷപാതമോ ക്രൂരതയോ ഇല്ല; ലോകത്തിന്റെ അമ്മ ജീവികളുടെ മോക്ഷത്തിനായി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
യദി സാ നൈവ സൃജ്യേത ജഗദേതച്ചരാചരമ് । തദാ മായാം വിനാ ഭൂതം ജഡം സ്യാദേവ നിത്യശഃ
അവൾ ഈ ചലനസ്ഥിരജഗത് സൃഷ്ടിച്ചില്ലെങ്കിൽ, മായയില്ലാതെ സകലവും എപ്പോഴും ജഡമായി നിലനിൽക്കും.
തസ്മാത്കാരുണ്യമാശ്രിത്യ ജഗജ്ജീവാദികം ച യത് । കരോതി സതതം ദേവീ പ്രേരയത്യനിശം ച തത്
അതിനാൽ, കാരുണ്യം ആധാരമാക്കി, ദേവി ഈ ലോകവും ജീവാദികളും എപ്പോഴും സൃഷ്ടിക്കുകയും പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തസ്മാദ് ബ്രഹ്മാദിമോഹേഽസ്മിന്കര്തവ്യഃ സംശയോ ന ഹി । മായാന്തഃപാതിനഃ സര്വേ മായാധീനാഃ സുരാസുരാഃ
അതിനാൽ, ബ്രഹ്മാദികൾക്ക് ഈ മോഹം ഉണ്ടാകുന്നതിൽ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല; സകല ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മായയുടെ അധീനരായി അവളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.
സ്വതന്ത്രാ സൈവ ദേവേശീ സ്വേച്ഛാചാരവിഹാരിണീ । തസ്മാത്സര്വാത്മനാ രാജന് സേവനീയാ മഹേശ്വരീ
അവളാണ് സത്യത്തിൽ സ്വതന്ത്രയും, തനിക്കിഷ്ടമുള്ളപോലെ നടക്കുന്ന ദേവീശ്വരി; അതുകൊണ്ട് രാജാവേ, മഹേശ്വരിയെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ സേവിക്കണം.
നാതഃ പരതരം കിഞ്ചിദധികം ഭുവനത്രയേ । ഏതദ്ധി ജന്മസാഫല്യം പരാശക്തേഃ പദസ്മൃതിഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ഇതിൽക്കാൾ ഉയർന്നതോ വലിയതോ ഒന്നുമില്ല; പരാശക്തിയുടെ പാദസ്മരണയാണ് ജന്മത്തിന്റെ സാഫല്യം.
മാഭൂത്തത്ര കുലേ ജന്മ യത്ര ദേവീ ന ദൈവതമ് । അഹം ദേവീ ന ചാന്യോഽസ്മി ബ്രഹ്മൈവാഹം ന ശോകഭാക്
ദേവിയെ ദൈവമായി ആരാധിക്കാത്ത കുടുംബത്തിൽ ജനനം ഉണ്ടാകരുത്; ഞാൻ തന്നെയാണ് ദേവി, മറ്റൊന്നുമല്ല—ഞാനാണ് ബ്രഹ്മം, എനിക്ക് ദുഃഖം ബാധിക്കില്ല.
ഇത്യഭേദേന താം നിത്യാം ചിന്തയേജ്ജഗദമ്ബികാമ് । ജ്ഞാത്വാ ഗുരുമുഖാദേനാം വേദാന്തശ്രവണാദിഭിഃ
അങ്ങനെയാണ്, ഈ ലോകത്തിന്റെ ശാശ്വതമായ മാതാവിനെ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ചിന്തിക്കണം; ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകളും വേദാന്തം പോലുള്ള ഉപദേശങ്ങളും കേട്ട് അവളെ മനസ്സിലാക്കണം.
നിത്യമേകാഗ്രമനസാ ഭാവയേദാത്മരൂപിണീമ് । മുക്തോ ഭവതി തേനാശു നാന്യഥാ കര്മകോടിഭിഃ
എപ്പോഴും ഏകാഗ്രമായ മനസ്സോടെ, ആത്മസ്വരൂപിയായ ദേവിയെ ധ്യാനിച്ചാൽ, അതിനാൽ liberation എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കും; അനേകം കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്താലും മറ്റുവഴി മോക്ഷം കിട്ടില്ല.
ശ്വേതാശ്വതരാദയഃ സര്വേ ഋഷയോ നിര്മലാശയാഃ । ആത്മരൂപാം ഹൃദാ ജ്ഞാത്വാ വിമുക്താ ഭവബന്ധനാത്
ശ്വേതാശ്വതരനും മറ്റു എല്ലാ ഋഷികളും, ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ദേവിയെ ആത്മസ്വരൂപമായി ഹൃദയത്തിൽ അറിയുകയും, ലോകബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാവുകയും ചെയ്തു.
ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വാദയസ്തദ്വദ് ഗൌരീലക്ഷ്മ്യാദയസ്തഥാ । താമേവ സമുപാസന്തേ സച്ചിദാനന്ദരൂപിണീമ്
അദ്വിതീയമായ സത്ത, ചൈതന്യം, ആനന്ദം എന്നിവയുടെ രൂപമായ ദേവിയെ, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും, ഗൗരിയും ലക്ഷ്മിയും മറ്റു ദേവതകളും ആരാധിക്കുന്നു.
ഇതി തേ കഥിതം രാജന് യദ്യത്പുഷ്ടം ത്വയാനഘ । പ്രപഞ്ചതാപത്രസ്തേന കിം ഭൂയഃ ശ്രോതുമിച്ഛസി
രാജാവേ, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞുതന്നു; ലോകജീവിതത്തിലെ കഷ്ടതകളെക്കുറിച്ച് ഇനി എന്താണ് നീ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
ഏതത്തേ കഥിതം രാജന്മയാഖ്യാനമനുത്തമമ് । സര്വപാപഹരം പുണ്യം പുരാണം പരമാദ്ഭുതമ്
രാജാവേ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത് പാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യുന്ന, വലിയ പുണ്യമുള്ള, അത്ഭുതകരമായ പുരാണകഥയാണ്.
യ ഇദം ശൃണുയാന്നിത്യം പുരാണം വേദസമ്മിതമ് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തോ ദേവീലോകേ മഹീയതേ
ആ പുരാണം, വേദങ്ങളുമായി ഒത്തുപോകുന്ന ഈ കഥ, ആരെങ്കിലും ദിവസേന കേട്ടാൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി ദേവിയുടെ ലോകത്ത് ആദരിക്കപ്പെടും.
സൂത ഉവാച ഏതന്മയാ ശ്രുതം വ്യാസാത്കഥ്യമാനം സവിസ്തരമ് । പുരാണം പഞ്ചമം നൂനം ശ്രീമദ്ഭാഗവതാഭിധമ്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ അഞ്ചാമത്തെ പുരാണം, ശ്രീമദ്ഭാഗവതം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്, ഞാൻ വ്യാസനിൽ നിന്ന് വിശദമായി കേട്ടതാണ്.
യോഗമായാപ്രഭാവവര്ണനമ് ഋഷയ ഊചുഃ ഭവതാ കഥിതം സൂത മഹദാഖ്യാനമുത്തമമ് । കൃഷ്ണസ്യ ചരിതം ദിവ്യം സര്വപാതകനാശനമ്
യോഗമായയുടെ ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണം. ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു: സൂതാ, നീ കൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യമായ, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന മഹത്തായ കഥ മനോഹരമായി പറഞ്ഞുതന്നു.
സന്ദേഹോഽത്ര മഹാഭാഗ വാസുദേവകഥാനകേ । ജായതേ നഃ പ്രോച്യമാനേ വിസ്തരേണ മഹാമതേ
ഭാഗ്യവാനായവനേ, വാസുദേവന്റെ കഥ വിശദമായി പറയുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സംശയം ഉരുത്തിരിയുന്നു.
വനേ ഗത്വാ തപസ്തപ്തം വാസുദേവേന ദുഷ്കരമ് । വിഷ്ണോരംശാവതാരേണ ശിവസ്യാരാധനം കൃതമ്
വാസുദേവൻ കാട്ടിൽ പോയി കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു; വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമായി, ശിവനെ ആരാധിച്ചു.
വരപ്രദാനം ദേവ്യാ ച പാര്വത്യാ യത്കൃതം പുനഃ । ജഗന്മാതുശ്ച പൂര്ണായാഃ ശ്രീദേവ്യാ അംശഭൂതയാ
പിന്നീട്, ലോകമാതാവായ പൂർണ്ണമായ ശ്രീദേവിയുടെ അംശമായ പാർവതി ദേവി, വരങ്ങൾ നൽകിയതും സംഭവിച്ചു.