അദ്യൈനം കാലരൂപോഽസൌ ഘാതയിഷ്യതി ഭ്രാതൃജഃ । വസുദേവസ്തഥേത്യുക്ത്വാ തമാദായ കരേ സുതമ്
ഇന്ന് കാലരൂപനായ കംസൻ ഈ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലും. വസുദേവൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞ് മകനെ കൈയിൽ എടുത്തു.
അപശ്യച്ചാനനം തസ്യ സുതസ്യാദ്ഭുതകര്മണഃ । വീക്ഷ്യ പുത്രമുഖം ശൌരിശ്ചിന്താവിഷ്ടോ ബഭൂവ ഹ
അത്ഭുതകര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന മകന്റെ മുഖം വസുദേവൻ നോക്കി. മകന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ശൗരി വലിയ ചിന്തയിൽ ആകപ്പെട്ടു.
കിം കരോമി കഥം ന സ്യാദ്ദുഃഖമസ്യ കൃതേ മമ । ഏവം ചിന്താതുരേ തസ്മിന്വാഗുവാചാശരീരിണീ
എന്ത് ചെയ്യണം? ഈ കുഞ്ഞിനെ കാരണം എനിക്ക് ദുഃഖം വരരുതല്ലോ, എങ്ങനെ ചെയ്യാം? ഇങ്ങനെ ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി.
വസുദേവം സമാഭാഷ്യ ഗഗനേ വിശദാക്ഷരാ । വസുദേവ ഗൃഹീത്വൈനം ഗോകുലം നയ സത്വരഃ
വസുദേവനോടു ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായ ശബ്ദം പറഞ്ഞു: വസുദേവാ, ഈ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് വേഗത്തിൽ ഗോകുലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവണം.
രക്ഷപാലാസ്തഥാ സര്വേ മയാ നിദ്രാവിമോഹിതാഃ । വിവൃതാനി കൃതാന്യഷ്ട കപാടാനി ച ശൃങ്ഖലാഃ
എല്ലാ കാവൽക്കാരെയും ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ ആഴ്ത്തിയിട്ടുണ്ട്. എട്ട് വാതിലുകളും ചങ്ങലുകളും ഞാൻ തുറന്നിരിക്കുന്നു.
മുക്ത്വൈനം നന്ദഗേഹേ ത്വം യോഗമായാം സമാനയ । ശ്രുത്വൈവം വസുദേവസ്തു തസ്മിന്കാരാഗൃഹേ ഗതഃ
കുഞ്ഞിനെ നന്ദന്റെ വീട്ടിൽ വിട്ട്, യോഗമായയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരണം. ഇങ്ങനെ കേട്ട വസുദേവൻ ആ തടവറയിലേക്ക് പോയി.
വിവൃതം ദ്വാരമാലോക്യ ബഭൂവ തരസാ നൃപ । തമാദായ യയാവാശു ദ്വാരപാലൈരലക്ഷിതഃ
വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുന്നതു കണ്ട രാജാവ് വേഗത്തിൽ അകത്തേക്ക് കടന്നു. കുഞ്ഞിനെ എടുത്തു വാതിൽക്കാവൽക്കാരെ ആരും കാണാതെ അവൻ ഉടൻ പുറത്ത് പോയി.
കാലിന്ദീതടമാസാദ്യ പൂരം ദൃഷ്ട്വാ സുനിശ്ചിതമ് । തദൈവ കടിദഘ്നീ സാ ബഭൂവാശു സരിദ്വരാ
യമുനാനദിയുടെ കരയിൽ എത്തി നഗരം വ്യക്തമായി കണ്ടപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെയായിരുന്നു ആ നദി കമരത്തോളം മാത്രം ആഴമുള്ളതായത്.
യോഗമായാപ്രഭാവേണ തതാരാനകദുന്ദുഭിഃ । ഗത്വാ തു ഗോകുലം ശൌരിര്നിശീഥേ നിര്ജനേ പഥി
യോഗമായയുടെ ശക്തിയാൽ അനകദുണ്ടുഭി ആ നദി കടന്നു. പിന്നെ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ശൗരി ശൂന്യമായ വഴിയിലൂടെ ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് പോയി.
നന്ദദ്വാരേ സ്ഥിതഃ പശ്യന്വിഭൂതിം പശുസംജ്ഞിതാമ് । തദൈവ തത്ര സഞ്ജാതാ യശോദാ ഗര്ഭസമ്ഭവാ
നന്ദന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, പശുക്കളെപ്പോലെ സമൃദ്ധിയുടെ അടയാളങ്ങൾ അവൻ കണ്ടു. അതേ സമയത്ത് യശോദയ്ക്ക് അവിടെ ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.
യോഗമായാംശജാ ദേവീ ത്രിഗുണാ ദിവ്യരൂപിണീ । ജാതാം താം ബാലികാം ദിവ്യാം ഗൃഹീത്വാ കരപങ്കജേ
മൂന്നു ഗുണങ്ങളോടും ദിവ്യരൂപത്തോടും കൂടിയ യോഗമായയുടെ ഭാഗമായ ദേവി ദിവ്യമായ ഒരു പെൺകുട്ടിയായി ജനിച്ചു. ശൗരി അവളെ തന്റെ താമരപോലെയുള്ള കൈയിൽ എടുത്തു.
തത്രാഗത്യ ദദൌ ദേവീ സൈരന്ധ്രീരൂപധാരിണീ । വസുദേവഃ സുതം ദത്ത്വാ സൈരന്ധ്രീകരപങ്കജേ
അവിടെ എത്തിയ ദേവി ദാസിയായ രൂപം ധരിച്ച് ആ കുഞ്ഞിനെ നൽകി. വസുദേവൻ തന്റെ മകനെ ദാസിയുടെ താമരപോലെയുള്ള കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ചു.
താമാദായ യയൌ ശീഘ്രം ബാലികാം മുദിതാശയഃ । കാരാഗാരേ തതോ ഗത്വാ ദേവക്യാഃ ശയനേ സുതാമ്
ആ പെൺകുട്ടിയെ എടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വസുദേവൻ വേഗത്തിൽ പോയി. പിന്നെ കാറാഗൃഹത്തിൽ കയറി, ദേവകിയുടെ കിടക്കയിൽ ആ കുഞ്ഞിനെ വെച്ചു.
നിഃക്ഷിപ്യ സംസ്ഥിതഃ പാര്ശ്വേ ചിന്താവിഷ്ടോ ഭയാതുരഃ । രുരോദ സുസ്വരം കന്യാ തദൈവാഗതസംജ്ഞകാഃ
അവളെ വച്ചിട്ടു വസുദേവൻ അവളുടെ അടുത്ത് ഭയത്തിലും ആശങ്കയിലും മുങ്ങി നിന്നു. അപ്പോൾ തന്നെ ആ പെൺകുട്ടി മനസ്സു തെളിഞ്ഞ് മധുരമായി കരഞ്ഞു.
ഉത്തസ്ഥുഃ സേവകാ രാജ്ഞഃ ശ്രുത്വാ തദ്രുദിതം നിശി । തമൂചുര്ഭൂപതിം ഗത്വാ ത്വരിതാസ്തേഽതിവിഹ്വലാഃ
രാത്രിയിൽ ആ കരച്ചിൽ കേട്ട് രാജാവിന്റെ സേവകർ എഴുന്നേറ്റു. അവർ അതിവേഗം ഭയത്താൽ വിറയച്ച് രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
ദേവക്യാശ്ച സുതോ ജാതഃ ശീഘ്രമേഹി മഹാമതേ । തദാകര്ണ്യ വചസ്തേഷാം ശീഘ്രം ഭോജപതിര്യയൌ
ദേവകിക്ക് കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു, മഹാമതിയുള്ളവനേ, വേഗം വരിക. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു ഭൂജരാജാവ് ഉടൻ അവിടെ എത്തി.
പ്രാവൃതം ദ്വാരമാലോക്യ വസുദേവമഥാഹ്വയത് । കംസ ഉവാച സുതമാനയ ദേവക്യാ വസുദേവ മഹാമതേ
വാതിൽ അടച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, അവൻ വസുദേവനെ വിളിച്ചു. കംസൻ പറഞ്ഞു: മഹാമതിയുള്ള വസുദേവാ, ദേവകിയുടെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുവരിക.
മൃത്യുര്മേ ചാഷ്ടമോ ഗര്ഭസ്തന്നിഹന്മി രിപും ഹരിമ് । വ്യാസ ഉവാച ശ്രുത്വാ കംസവചഃ ശൌരിര്ഭയത്രസ്തവിലോചനഃ
എന്റെ മരണമാണ് അവളുടെ എട്ടാമത്തെ ഗർഭം; ആ ശത്രുവായ ഹരിയെ ഞാൻ കൊല്ലും. വ്യാസൻ പറയുന്നു: കംസന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശൗരിയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ വിറഞ്ഞു.
താമാദായ സുതാം പാണൌ ദദൌ ചാശു രുദന്നിവ । ദൃഷ്ട്വാഥ ദാരികാം രാജാ വിസ്മയം പരമം ഗതഃ
കുഞ്ഞിനെ കൈയിൽ എടുത്ത് വസുദേവൻ വേഗത്തിൽ, കരയുന്നപോലെ, അവളെ നൽകി. ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ട രാജാവ് അതിശയത്തിൽ മുങ്ങി.
ദേവവാണീ വൃഥാ ജാതാ നാരദസ്യ ച ഭാഷിതമ് । വസുദേവഃ കഥം കുര്യാദനൃതം സങ്കടേ സ്ഥിതഃ
ദൈവവാണിയും നാരദന്റെ വാക്കുകളും വെറുതെയായി. വസുദേവൻ ഇങ്ങനെ കഷ്ടത്തിൽ നുണ പറയാൻ എങ്ങനെയാകും?
രക്ഷപാലാശ്ച മേ സര്വേ സാവധാനാ ന സംശയഃ । കുതോഽത്ര കന്യകാ കാമം ക്വ ഗതഃ സ സുതഃ കില
എന്റെ എല്ലാ കാവൽക്കാരും ജാഗ്രതയോടെയാണ്, സംശയമില്ല. എങ്ങനെയാണ് ഈ പെൺകുട്ടി ഇവിടെ വന്നത്? ആ മകൻ എവിടെയാണ് പോയത്?
സന്ദേഹോഽത്ര ന കര്തവ്യഃ കാലസ്യ വിഷമാ ഗതിഃ । ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ താം ബാലാം ഗൃഹീത്വാ പാദയോഃ ഖലഃ
ഇവിടെ സംശയം വേണ്ട, സമയത്തിന്റെ വഴികൾ അനിശ്ചിതമാണ്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് ആ ദുഷ്ടൻ പെൺകുട്ടിയെ കാലിൽ പിടിച്ചു.
പോഥയാമാസ പാഷാണേ നിര്ഘൃണഃ കുലപാംസനഃ । സാ കരാന്നിഃസൃതാ ബാലാ യയാവാകാശമണ്ഡലമ്
നിഷ്ഠൂരനും കുടുംബത്തിന് അപമാനവുമായ കംസൻ അവളെ കല്ലിൽ അടിച്ചു. എന്നാൽ ആ പെൺകുട്ടി അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ് ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ദിവ്യരൂപാ തദാ ഭൂത്വാ തമുവാച മൃദുസ്വനാ । കിം മയാ ഹതയാ പാപ ജാതസ്തേ ബലവാന് രിപുഃ
ദിവ്യരൂപം ധരിച്ച്, മൃദുലമായ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു: പാപിയേ, എന്നെകൊന്നാൽ നിന്നെന്ത് ലഭിച്ചു? നിന്റെ ശക്തനായ ശത്രു ഇതിനകം ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
ഹനിഷ്യതി ദുരാരാധ്യഃ സര്വഥാ ത്വാം നരാധമമ് । ഇത്യുക്ത്വാ സാ ഗതാ കന്യാ ഗഗനം കാമഗാ ശിവാ
അവളെ പ്രാപിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ദേവി, നിനക്കു തീർച്ചയായും നാശം വരുത്തും, നീ ചീത്ത മനുഷ്യനാണല്ലോ. ഇതു പറഞ്ഞ്, ആ ശുഭദായിനിയായ കന്യക ആകാശത്തിലൂടെ ഇഷ്ടമെന്ന പോലെ യാത്രയായി.
കംസസ്തു വിസ്മയാവിഷ്ടോ ഗതോ നിജഗൃഹം തദാ । ആനായ്യ ദാനവാന്സര്വാനിദം വചനമബ്രവീത്
അപ്പോൾ കംസന് അത്ഭുതം നിറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി, എല്ലാ അസുരന്മാരെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ബകധേനുകവത്സാദീന്ക്രോധാവിഷ്ടോ ഭയാതുരഃ । ഗച്ഛന്തു ദാനവാഃ സര്വേ മമ കാര്യാര്ഥസിദ്ധയേ
ബക, ധേനുക, വത്സക തുടങ്ങിയവരെ ഉൾപ്പെടെ, എല്ലാ അസുരന്മാരും എന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ പോകട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞു. കംസന് കോപവും ഭയവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു.
ജാതമാത്രാശ്ച ഹന്തവ്യാ ബാലകാ യത്ര കുത്രചിത് । പൂതനൈഷാ വ്രജത്വദ്യ ബാലഘ്നീ നന്ദഗോകുലമ്
എവിടെയും ജനിച്ച ഉടനെ കാണുന്ന ബാലന്മാരെ കൊല്ലണം. ബാലഹന്തയായ പൂതന ഇന്ന് തന്നെ നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ പോകട്ടെ.
ജാതമാത്രാന്വിനിഘ്നന്തീ ശിശൂംസ്തത്ര മമാജ്ഞയാ । ധേനുകോ വത്സകഃ കേശീ പ്രലമ്ബോ ബക ഏവ ച
അവിടെ ജനിച്ച ഉടനെ കാണുന്ന ശിശുക്കളെ അവൾ എന്റെ കല്പനപ്രകാരം കൊല്ലണം. ധേനുക, വത്സക, കേശി, പ്രലമ്പ, ബക ഇവരും കൂടെ പോകണം.
സര്വേ തിഷ്ഠന്തു തത്രൈവ മമ കാര്യചികീര്ഷയാ । ഇത്യാജ്ഞാപ്യാസുരാന്കംസോ യയൌ നിജഗൃഹം ഖലഃ
എല്ലാവരും അവിടെ തന്നെ നിന്നു എന്റെ ഇഷ്ടം നിറവേറ്റാൻ ശ്രമിക്കണം. ഇങ്ങനെ കല്പിച്ചു, ദുഷ്ടനായ കംസൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.