ദദാവസ്മൈ കുമാരം തം ജാതമാത്രമമാനുഷമ് । കംസോഽപി വിസ്മയം പ്രാപ്തോ ദൃഷ്ട്വാ ധൈര്യം മഹാത്മനഃ
അവന് ആ പുതുതായി ജനിച്ച അത്ഭുതശിശുവിനെ കംസന് നല്കി. മഹാത്മാവിന്റെ ധൈര്യം കണ്ട കംസന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
ഗൃഹീത്വാ ബാലകം പ്രാഹ സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । ധന്യസ്ത്വം ശൂരപുത്രാദ്യ ജ്ഞാതഃ പുത്രസമര്പണാത്
കുഞ്ഞിനെ കൈയില് എടുത്ത് കംസന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'ശൂരപുത്രാ, ഇന്ന് നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; മകനെ സമര്പ്പിച്ചതിനാല് നീ പ്രശസ്തനാണ്.'
മമ മൃത്യുര്ന ചായം വൈ ഗിരാ പ്രോക്തസ്തു ചാഷ്ടമഃ । ന ഹന്തവ്യോ മയാ കാമം ബാലോഽയം യാതു തേ ഗഹമ്
'എന്റെ മരണകാരണം ഈ കുഞ്ഞല്ല, എട്ടാമത്തെവനാണെന്ന് പ്രവചനം ഉണ്ട്. ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാന് കൊല്ലേണ്ടതില്ല; അവന് നിന്നോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് പോകട്ടെ.'
അഷ്ടമസ്തു പ്രദാതവ്യസ്ത്വയാ പുത്രോ മഹാമതേ । ഇത്യുക്ത്വാ വസുദേവായ ദദാവാശു ഖലഃ ശിശുമ്
'എങ്കില് എട്ടാമത്തെ മകനെ നീ തന്നേ നല്കണം, മഹാമതിയേ.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കപടന് വസുദേവനു കുഞ്ഞിനെ ഉടന് തിരികെ നല്കി.
ഗച്ഛത്വയം ഗൃഹേ ബാലഃ ക്ഷേമം വ്യാഹൃതവാന്നൃപഃ । തമാദായ തദാ ശൌരിര്ജഗാമ സ്വഗൃഹം മുദാ
'ഈ കുഞ്ഞ് വീട്ടില് സുരക്ഷിതനായി ഇരിക്കട്ടെ,' രാജാവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. അപ്പോള് ശൗരി ആ സന്താനത്തെ എടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
കംസോഽപി സചിവാനാഹ വൃഥാ കിം ഘാതയേ ശിശുമ് । അഷ്ടമാദ്ദേവകീപുത്രാന്മമ മൃത്യുരുദാഹൃതഃ
കംസനും മന്ത്രിമാരോടു പറഞ്ഞു: 'ഈ കുഞ്ഞിനെ വെറുതെ കൊല്ലേണ്ടതെന്ത്? എന്റെ മരണകാരണം ദേവകിയുടെ എട്ടാമത്തെ മകനാണെന്ന് പറയുന്നു.'
അതഃ കിം പ്രഥമം ബാലം ഹത്വാ പാപം കരോമ്യഹമ് । സാധുസാധ്വിതി തേഽപ്യുക്ത്വാ സംസ്ഥിതാ മന്ത്രിസത്തമാഃ
അതിനാൽ, ആദ്യം ആ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ എന്തിന് പാപം ചെയ്യണം? നീ നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും, ആ മന്ത്രിമാരൊക്കെ മൗനമായിരുന്നു.
വിസര്ജിതാസ്തു കംസേന ജഗ്മുസ്തേ സ്വഗൃഹാന്പ്രതി । ഗതേഷു തേഷു സമ്പ്രാപ്തോ നാരദോ മുനിസത്തമഃ
കംസൻ അവരെ വിട്ടയച്ചപ്പോൾ, അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് പോയി. അവർക്കു ശേഷം മഹർഷി നാരദൻ അവിടെ എത്തി.
അഭ്യുത്ഥാനാര്ഘ്യപാദ്യാദി ചകാരോഗ്രസുതസ്തദാ । പപ്രച്ഛ കുശലം രാജാ തത്രാഗമനകാരണമ്
അപ്പോൾ കഠിനഹൃദയനായ കംസൻ നാരദന് അർഘ്യം, പാദ്യം തുടങ്ങിയ ആദരങ്ങൾ നൽകി. രാജാവ് അവന്റെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ചോദിച്ചു, വരവിന്റെ കാരണവും അന്വേഷിച്ചു.
നാരദസ്തം തദോവാച സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । കംസ കംസ മഹാഭാഗ ഗതോഽഹം ഹേമപര്വതമ്
നാരദൻ ഒന്നു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'കംസാ, കംസാ, ഭാഗ്യശാലിയേ, ഞാൻ പൊന്നുമലയിൽ പോയിരുന്നു.'
തത്ര ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാ മന്ത്രം ചക്രുഃ സമാഹിതാഃ । ദേവക്യാം വസുദേവസ്യ ഭാര്യായാം സുരസത്തമഃ
അവിടെ ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതകളും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിച്ചു. ദേവകിയുടെ ഭർത്താവായ വസുദേവന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചന.
വധാര്ഥം തവ വിഷ്ണുശ്ച ജന്മ ചാത്ര കരിഷ്യതി । തത്കഥം ന ഹതഃ പുത്രസ്ത്വയാ നീതിം വിജാനതാ
നിന്റെ വധത്തിനായി വിഷ്ണു അവിടെ ജനിക്കും. നീ നയം അറിയുന്നവനാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ആ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു?
കംസ ഉവാച അഷ്ടമം ച ഹനിഷ്യേഽഹം മൃത്യും മേ ദേവഭാഷിതമ് । നാരദ ഉവാച ന ജാനാസി നൃപശ്രേഷ്ഠ രാജനീതിം ശുഭാശുഭാ
കംസൻ പറഞ്ഞു: 'എട്ടാമത്തെയാളെ ഞാൻ കൊല്ലും; ദേവന്മാർ തന്നെ എന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.' നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാക്കന്മാരുടെ നല്ലതും ചീത്തയും അറിയുന്ന നയം നീ അറിയുന്നില്ല.'
മായാബലം ച ദേവാനാം ന ത്വം വേത്സി വദാമി കിമ് । രിപുരല്പോഽപി ശൂരേണ നോപേക്ഷ്യഃ ശുഭമിച്ഛതാ
ദേവന്മാരുടെ മായാബലം നീ അറിയുന്നില്ല; ഞാൻ ഇനി എന്ത് പറയണം? നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ചെറിയ ശത്രുവിനെയും അവഗണിക്കരുത്.
സമ്മേലനക്രിയായാം തു സര്വേ തേ ഹ്യഷ്ടമാഃ സ്മൃതാഃ । മൂര്ഖസ്ത്വമരിസന്ത്യാഗഃ കൃതോഽയം ജാനതാ ത്വയാ
അവരെല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് കൂട്ടുമ്പോൾ, ആ കുട്ടികൾ എട്ടാമത്തേതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നീ മണ്ടൻ; ശത്രുവിനെ വിട്ടുകളയുന്നത് അറിവുള്ളവൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യമല്ല.
ഇത്യുക്ത്വാശു ഗതഃ ശ്രീമാന്നാരദോ ദേവദര്ശനഃ । ഗതേഽഥ നാരദേ കംസഃ സമാഹൂയാഥ ബാലകമ് । പാഷാണേ പോഥയാമാസ സുഖം പ്രാപ ച മന്ദധീഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവന്മാരെ കാണുന്ന മഹർഷി നാരദൻ വേഗത്തിൽ പോയി. നാരദൻ പോയതിനു ശേഷം, കംസൻ ആ കുഞ്ഞിനെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു, കല്ലിൽ അടിച്ചു കൊല്ലുകയും, അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദേവദാനവാനാമംശാവതരണവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച കിം കൃതം പാതകം തേന ബാലകേന പിതാമഹ । യജ്ജാതമാത്രോ നിഹതസ്തഥാ തേന ദുരാത്മനാ
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: ആ കുഞ്ഞ് എന്ത് പാപം ചെയ്തു, പിതാമഹാ, ജനിച്ച ഉടനെ ആ ദുഷ്ടൻ അവനെ കൊല്ലാൻ കാരണം എന്ത്?
നാരദോഽപി മുനിശ്രേഷ്ഠോ ജ്ഞാനവാന്ധര്മതത്പരഃ । കഥമേവംവിധം പാപം കൃതവാന്ബ്രഹ്മവിത്തമഃ
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ, ജ്ഞാനിയും ധർമ്മത്തിൽ താല്പര്യവാനുമാണ്. അങ്ങനെയൊരു പാപം എങ്ങനെ ചെയ്തു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായവനാണല്ലോ?
കര്താ കാരയിതാ പാപേ തുല്യപാപൌ സ്മൃതൌ ബുധൈഃ । സ കഥം പ്രേരയാമാസ മുനിഃ കംസം ഖലം തദാ
പാപം ചെയ്യുന്നവനും ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നവനും സമാനമായ പാപം അനുഭവിക്കുമെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു. അപ്പോൾ ആ മഹർഷി എങ്ങനെ കംസനെ അപ്പോൾ പ്രേരിപ്പിച്ചു?
സംശയോഽയം മഹാന്മേഽത്ര ബ്രൂഹി സര്വം സവിസ്തരമ് । യേന കര്മവിപാകേന ബാലകോ നിധനം ഗതഃ
ഇവിടെ എനിക്ക് വലിയ സംശയമാണ്; ഇതെല്ലാം വിശദമായി പറയൂ. ഏത് കർമ്മഫലത്താൽ ആ കുഞ്ഞ് മരണം അനുഭവിച്ചു?
വ്യാസ ഉവാച നാരദഃ കൌതുകപ്രേക്ഷീ സര്വദാ കലഹപ്രിയഃ । ദേവകാര്യാര്ഥമാഗത്യ സര്വമേതച്ചകാര ഹ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: നാരദൻ എല്ലായ്പ്പോഴും കൗതുകം കാണാനും കലഹം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനുമാണ്. ദേവതകളുടെ കാര്യത്തിനായി അവൻ വന്നു, ഇതെല്ലാം ചെയ്തു.
ന മിഥ്യാഭാഷണേ ബുദ്ധിര്മുനേസ്തസ്യ കദാചന । സത്യവക്താ സുരാണാം സ കര്തവ്യേ നിരതഃ ശുചിഃ
ആ മഹർഷിയുടെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും കള്ളം പറയാൻ ചായുന്നില്ല; ദേവതകളുടെ കാര്യത്തിൽ അർപ്പിതനും, സത്യവാനുമാണ്.
ഏവം ഷഡ് ബാലകാസ്തേന ജാതാ ജാതാ നിപാതിതാഃ । ഷഡ് ഗര്ഭാഃ ശാപയോഗേന സമ്ഭൂയ മരണം ഗതാഃ
അങ്ങനെ ആ ആറു കുട്ടികളും അവന്റെ കൈവശം ഒന്നൊന്നായി കൊല്ലപ്പെട്ടു; ശാപഫലമായി ആ ആറു ഗർഭങ്ങളും ജനിച്ച് മരണം അനുഭവിച്ചു.
ശൃണു രാജന്പ്രവക്ഷ്യാമി തേഷാം ശാപസ്യ കാരണമ് । സ്വായമ്ഭുവേഽന്തരേ പുത്രാ മരീചേഃ ഷണ്മഹാബലാഃ
രാജാവേ, കേൾക്കൂ, ആ ശാപത്തിന് കാരണമെന്തെന്നു ഞാൻ വിശദമായി പറയും. സ്വായംഭുവമന്വന്തരത്തിൽ, മരീചിയുടെ ആറു ശക്തനായ പുത്രന്മാർ...
ഊര്ണായാം ചൈവ ഭാര്യായാമാസന്ധര്മവിചക്ഷണാഃ । ബ്രഹ്മാണം ജഹസുര്വീക്ഷ്യ സുതാം യഭിതുമുദ്യതമ്
ഊർണയുടെ മക്കളായ ബുദ്ധിമാൻമാർ, തന്റെ തന്നെ മകളെ അപമാനിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ബ്രഹ്മാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ, അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
ശശാപ താംസ്തദാ ബ്രഹ്മാ ദൈത്യയോനിം വിശന്ത്വധഃ । കാലനേമിസുതാ ജാതാസ്തേ ഷഡ്ഗര്ഭാ വിശാമ്പതേ
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് കോപത്തോടെ അവരെ ശപിച്ചു: 'നിങ്ങൾ അസുരിയുടെ ഗർഭത്തിൽ ജനിക്കൂ.' അങ്ങനെ, രാജാവേ, അവർ കാലനേമിയുടെ ആറു മക്കളായി ജനിച്ചു.
അവതാരേ പരേ തേ തു ഹിരണ്യകശിപോഃ സുതാഃ । ജാതാസ്തേ ജ്ഞാനസംയുക്താഃ പൂര്വശാപഭയാന്നൃപ
മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവർ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ മക്കളായി ജനിച്ചു; അവർക്ക് ജ്ഞാനം ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ പഴയ ശാപം ഭയപ്പെടുത്തി.
തസ്മിഞ്ജന്മനി ശാന്താശ്ച തപശ്ചക്രുഃ സമാഹിതാഃ । തേഷാം പ്രീതോഽഭവദ് ബ്രഹ്മാ ഷഡ്ഗര്ഭാണാം വരാന്ദദൌ
ആ ജന്മത്തിൽ അവർ ശാന്തരായി, ഏകാഗ്രതയോടെ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ ആ ആറു മക്കൾക്ക് വരങ്ങൾ നൽകി.
ബ്രഹ്മോവാച ശപ്താ യൂയം മയാ പൂര്വം ക്രോധയുക്തേന പുത്രകാഃ । തുഷ്ടോഽസ്മി വോ മഹാഭാഗാ ബ്രുവന്തു വാഞ്ഛിതം വരമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'മക്കളേ, മുമ്പ് ഞാൻ കോപത്തിൽ നിങ്ങളെ ശപിച്ചു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷത്തിലാണ്; നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം പറയൂ.'
വ്യാസ ഉവാച തേ തു ശ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ ബ്രഹ്മണഃ പ്രീതമാനസാഃ । ബ്രഹ്മാണമബ്രുവന്കാമം സര്വേ കാര്യാര്ഥതത്പരാഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു; എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ ദൃഢരായി, ഇഷ്ടം പോലെ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു.