തേനായം തേ കുമാരോ വൈ ദേയഃ കംസായ സര്വഥാ । ന മിഥ്യാ വചനം മേഽസ്തി ലോകനിന്ദാഭിദൂഷിതമ്
അതുകൊണ്ട്, ഈ മകനെ നീ കംസന് നല്കേണ്ടതാണു. എന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും പൊയ്മയല്ല, ലോകം കുറ്റം പറയുന്നതുമില്ല.
അനിത്യേഽസ്മിംസ്തു സംസാരേ ധര്മസാരേ മഹാത്മനാമ് । ദൈവാധീനം ഹി സര്വേഷാം മരണം ജനനം തഥാ
ഈ നാശവന്തമായ ലോകത്ത് മഹാത്മാക്കളുടെ ജീവിതം ധര്മം തന്നെയാണ്. എല്ലാവര്ക്കും ജനനവും മരണവും ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കുന്നു.
തസ്മാച്ഛോകോ ന കര്തവ്യോ ദേഹിനാ ഹി നിരര്ഥകഃ । സത്യം യസ്യ ഗതം കാന്തേ വൃഥാ തസ്യൈവ ജീവിതമ്
അതുകൊണ്ട്, ശരീരമുള്ളവര് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, അതിന് അര്ത്ഥമില്ല. പ്രിയപ്പെട്ടവന് പോയാല് അവന്റെ ജീവന് വെറുതെയാവും.
ഇഹലോകോ ഗതോ യസ്മാത്പരലോകഃ കുതസ്തതഃ । അതോ ദേഹി സുതം സുഭ്രു കംസായ പ്രദദാമ്യഹമ്
ഈ ലോകം നഷ്ടമായാല് പിന്നെ മറ്റെന്ത് ലോകം ഉണ്ടാകും? അതിനാല്, സുന്ദരഭ്രുവാളേ, മകനെ എനിക്ക് നല്കൂ, ഞാന് കംസന് കൈമാറാം.
സത്യസംസ്തരണാദ്ദേവി ശുഭമഗ്രേ ഭവിഷ്യതി । കര്തവ്യം സുകൃതം പുമ്ഭിഃ സുഖേ ദുഃഖേ സതി പ്രിയേ
ദേവി, സത്യം പാലിച്ചാല് ഭാവിയില് നല്ലതായിരിക്കും. സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും മനുഷ്യന് നല്ല പ്രവൃത്തികള് ചെയ്യണം, പ്രിയേ.
(സത്യസംരക്ഷണാദ്ദേവി ശുഭമേവ ഭവിഷ്യതി) ॥ വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്തവതി കാന്തേ സാ ദേവകീ ശോകസംയുതാ । ദദൌ പുത്രം പ്രസൂതം ച വേപമാനാ മനസ്വിനീ
ദേവി, സത്യം സംരക്ഷിച്ചാല് നല്ലതേ സംഭവിക്കൂ. വ്യാസന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പ്രിയന് പറഞ്ഞപ്പോള് ദേവകി ദുഃഖത്തോടെ, വിറയച്ച്, മനസ്സുറപ്പോടെ പുത്രനെ കൈമാറി.
വസുദേവോഽപി ധര്മാത്മാ ആദായ സ്വസുതം ശിശുമ് । ജഗാമ കംസസദനം മാര്ഗേ ലോകൈരഭിഷ്ടുതഃ
ധര്മനിഷ്ഠനായ വസുദേവന് സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത്, വഴിയില് ജനങ്ങള് പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട്, കംസന്റെ അരമനയിലേക്കു പോയി.
ലോകാ ഊചുഃ പശ്യന്തു വസുദേവം ഭോ ലോകാ ഏവം മനസ്വിനമ് । സ്വവാക്യമനുരുധ്യൈവ ബാലമാദായ യാത്യസൌ
ജനങ്ങള് പറഞ്ഞു: ഈ വിധേയനും മനസ്സുറപ്പുള്ളവനുമായ വസുദേവനെ എല്ലാവരും കാണട്ടെ. തന്റെ വാക്ക് പാലിച്ച് കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുപോകുന്നവനാണ് ഇദ്ദേഹം.
മൃത്യവേ ദാതുകാമോഽദ്യ സത്യവാഗനസൂയകഃ । സഫലം ജീവിതം ചാസ്യ ധര്മം പശ്യന്തു ചാദ്ഭുതമ്
ഇന്ന് മകനെ മരണത്തിന് സമര്പ്പിക്കാന് പോകുന്ന സത്യവാനും വഞ്ചനയില്ലാത്തവനുമാണ് ഇദ്ദേഹം. അവന്റെ ധര്മം അത്ഭുതകരമാണെന്നും, ജീവിതം സഫലമായതാണെന്നും എല്ലാവരും കാണട്ടെ.
യഃ പുത്രം യാതി കംസായ ദാതും കാലാത്മനേഽപി ഹി । വ്യാസ ഉവാച ഇതി സംസ്തൂയമാനസ്തു പ്രാപ്തഃ കംസാലയം നൃപ
മകനെയെങ്കിലും കാളാത്മാവായ കംസന് നല്കാന് പോകുന്നവനാണ് ഇദ്ദേഹം. വ്യാസന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ജനങ്ങള് പ്രശംസിച്ചപ്പോള് വസുദേവന് കംസന്റെ അരമനയിലെത്തി, രാജാവേ.
ദദാവസ്മൈ കുമാരം തം ജാതമാത്രമമാനുഷമ് । കംസോഽപി വിസ്മയം പ്രാപ്തോ ദൃഷ്ട്വാ ധൈര്യം മഹാത്മനഃ
അവന് ആ പുതുതായി ജനിച്ച അത്ഭുതശിശുവിനെ കംസന് നല്കി. മഹാത്മാവിന്റെ ധൈര്യം കണ്ട കംസന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
ഗൃഹീത്വാ ബാലകം പ്രാഹ സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । ധന്യസ്ത്വം ശൂരപുത്രാദ്യ ജ്ഞാതഃ പുത്രസമര്പണാത്
കുഞ്ഞിനെ കൈയില് എടുത്ത് കംസന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'ശൂരപുത്രാ, ഇന്ന് നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; മകനെ സമര്പ്പിച്ചതിനാല് നീ പ്രശസ്തനാണ്.'
മമ മൃത്യുര്ന ചായം വൈ ഗിരാ പ്രോക്തസ്തു ചാഷ്ടമഃ । ന ഹന്തവ്യോ മയാ കാമം ബാലോഽയം യാതു തേ ഗഹമ്
'എന്റെ മരണകാരണം ഈ കുഞ്ഞല്ല, എട്ടാമത്തെവനാണെന്ന് പ്രവചനം ഉണ്ട്. ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാന് കൊല്ലേണ്ടതില്ല; അവന് നിന്നോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് പോകട്ടെ.'
അഷ്ടമസ്തു പ്രദാതവ്യസ്ത്വയാ പുത്രോ മഹാമതേ । ഇത്യുക്ത്വാ വസുദേവായ ദദാവാശു ഖലഃ ശിശുമ്
'എങ്കില് എട്ടാമത്തെ മകനെ നീ തന്നേ നല്കണം, മഹാമതിയേ.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കപടന് വസുദേവനു കുഞ്ഞിനെ ഉടന് തിരികെ നല്കി.
ഗച്ഛത്വയം ഗൃഹേ ബാലഃ ക്ഷേമം വ്യാഹൃതവാന്നൃപഃ । തമാദായ തദാ ശൌരിര്ജഗാമ സ്വഗൃഹം മുദാ
'ഈ കുഞ്ഞ് വീട്ടില് സുരക്ഷിതനായി ഇരിക്കട്ടെ,' രാജാവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. അപ്പോള് ശൗരി ആ സന്താനത്തെ എടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
കംസോഽപി സചിവാനാഹ വൃഥാ കിം ഘാതയേ ശിശുമ് । അഷ്ടമാദ്ദേവകീപുത്രാന്മമ മൃത്യുരുദാഹൃതഃ
കംസനും മന്ത്രിമാരോടു പറഞ്ഞു: 'ഈ കുഞ്ഞിനെ വെറുതെ കൊല്ലേണ്ടതെന്ത്? എന്റെ മരണകാരണം ദേവകിയുടെ എട്ടാമത്തെ മകനാണെന്ന് പറയുന്നു.'
അതഃ കിം പ്രഥമം ബാലം ഹത്വാ പാപം കരോമ്യഹമ് । സാധുസാധ്വിതി തേഽപ്യുക്ത്വാ സംസ്ഥിതാ മന്ത്രിസത്തമാഃ
അതിനാൽ, ആദ്യം ആ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ എന്തിന് പാപം ചെയ്യണം? നീ നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും, ആ മന്ത്രിമാരൊക്കെ മൗനമായിരുന്നു.
വിസര്ജിതാസ്തു കംസേന ജഗ്മുസ്തേ സ്വഗൃഹാന്പ്രതി । ഗതേഷു തേഷു സമ്പ്രാപ്തോ നാരദോ മുനിസത്തമഃ
കംസൻ അവരെ വിട്ടയച്ചപ്പോൾ, അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് പോയി. അവർക്കു ശേഷം മഹർഷി നാരദൻ അവിടെ എത്തി.
അഭ്യുത്ഥാനാര്ഘ്യപാദ്യാദി ചകാരോഗ്രസുതസ്തദാ । പപ്രച്ഛ കുശലം രാജാ തത്രാഗമനകാരണമ്
അപ്പോൾ കഠിനഹൃദയനായ കംസൻ നാരദന് അർഘ്യം, പാദ്യം തുടങ്ങിയ ആദരങ്ങൾ നൽകി. രാജാവ് അവന്റെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ചോദിച്ചു, വരവിന്റെ കാരണവും അന്വേഷിച്ചു.
നാരദസ്തം തദോവാച സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । കംസ കംസ മഹാഭാഗ ഗതോഽഹം ഹേമപര്വതമ്
നാരദൻ ഒന്നു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'കംസാ, കംസാ, ഭാഗ്യശാലിയേ, ഞാൻ പൊന്നുമലയിൽ പോയിരുന്നു.'
തത്ര ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാ മന്ത്രം ചക്രുഃ സമാഹിതാഃ । ദേവക്യാം വസുദേവസ്യ ഭാര്യായാം സുരസത്തമഃ
അവിടെ ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതകളും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിച്ചു. ദേവകിയുടെ ഭർത്താവായ വസുദേവന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചന.
വധാര്ഥം തവ വിഷ്ണുശ്ച ജന്മ ചാത്ര കരിഷ്യതി । തത്കഥം ന ഹതഃ പുത്രസ്ത്വയാ നീതിം വിജാനതാ
നിന്റെ വധത്തിനായി വിഷ്ണു അവിടെ ജനിക്കും. നീ നയം അറിയുന്നവനാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെ ആ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടു?
കംസ ഉവാച അഷ്ടമം ച ഹനിഷ്യേഽഹം മൃത്യും മേ ദേവഭാഷിതമ് । നാരദ ഉവാച ന ജാനാസി നൃപശ്രേഷ്ഠ രാജനീതിം ശുഭാശുഭാ
കംസൻ പറഞ്ഞു: 'എട്ടാമത്തെയാളെ ഞാൻ കൊല്ലും; ദേവന്മാർ തന്നെ എന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.' നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'രാജാക്കന്മാരുടെ നല്ലതും ചീത്തയും അറിയുന്ന നയം നീ അറിയുന്നില്ല.'
മായാബലം ച ദേവാനാം ന ത്വം വേത്സി വദാമി കിമ് । രിപുരല്പോഽപി ശൂരേണ നോപേക്ഷ്യഃ ശുഭമിച്ഛതാ
ദേവന്മാരുടെ മായാബലം നീ അറിയുന്നില്ല; ഞാൻ ഇനി എന്ത് പറയണം? നല്ലത് ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ചെറിയ ശത്രുവിനെയും അവഗണിക്കരുത്.
സമ്മേലനക്രിയായാം തു സര്വേ തേ ഹ്യഷ്ടമാഃ സ്മൃതാഃ । മൂര്ഖസ്ത്വമരിസന്ത്യാഗഃ കൃതോഽയം ജാനതാ ത്വയാ
അവരെല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് കൂട്ടുമ്പോൾ, ആ കുട്ടികൾ എട്ടാമത്തേതായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. നീ മണ്ടൻ; ശത്രുവിനെ വിട്ടുകളയുന്നത് അറിവുള്ളവൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യമല്ല.
ഇത്യുക്ത്വാശു ഗതഃ ശ്രീമാന്നാരദോ ദേവദര്ശനഃ । ഗതേഽഥ നാരദേ കംസഃ സമാഹൂയാഥ ബാലകമ് । പാഷാണേ പോഥയാമാസ സുഖം പ്രാപ ച മന്ദധീഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവന്മാരെ കാണുന്ന മഹർഷി നാരദൻ വേഗത്തിൽ പോയി. നാരദൻ പോയതിനു ശേഷം, കംസൻ ആ കുഞ്ഞിനെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു, കല്ലിൽ അടിച്ചു കൊല്ലുകയും, അതിൽ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദേവദാനവാനാമംശാവതരണവര്ണനമ് ജനമേജയ ഉവാച കിം കൃതം പാതകം തേന ബാലകേന പിതാമഹ । യജ്ജാതമാത്രോ നിഹതസ്തഥാ തേന ദുരാത്മനാ
ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: ആ കുഞ്ഞ് എന്ത് പാപം ചെയ്തു, പിതാമഹാ, ജനിച്ച ഉടനെ ആ ദുഷ്ടൻ അവനെ കൊല്ലാൻ കാരണം എന്ത്?
നാരദോഽപി മുനിശ്രേഷ്ഠോ ജ്ഞാനവാന്ധര്മതത്പരഃ । കഥമേവംവിധം പാപം കൃതവാന്ബ്രഹ്മവിത്തമഃ
മഹർഷിമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ, ജ്ഞാനിയും ധർമ്മത്തിൽ താല്പര്യവാനുമാണ്. അങ്ങനെയൊരു പാപം എങ്ങനെ ചെയ്തു, ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായവനാണല്ലോ?
കര്താ കാരയിതാ പാപേ തുല്യപാപൌ സ്മൃതൌ ബുധൈഃ । സ കഥം പ്രേരയാമാസ മുനിഃ കംസം ഖലം തദാ
പാപം ചെയ്യുന്നവനും ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നവനും സമാനമായ പാപം അനുഭവിക്കുമെന്ന് പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു. അപ്പോൾ ആ മഹർഷി എങ്ങനെ കംസനെ അപ്പോൾ പ്രേരിപ്പിച്ചു?
സംശയോഽയം മഹാന്മേഽത്ര ബ്രൂഹി സര്വം സവിസ്തരമ് । യേന കര്മവിപാകേന ബാലകോ നിധനം ഗതഃ
ഇവിടെ എനിക്ക് വലിയ സംശയമാണ്; ഇതെല്ലാം വിശദമായി പറയൂ. ഏത് കർമ്മഫലത്താൽ ആ കുഞ്ഞ് മരണം അനുഭവിച്ചു?