ഉദ്യമഃ ഖലു കര്തവ്യഃ ഫലം ദൈവവശാനുഗമ് । ത്രിവിധാനീഹ കര്മാണി സംസാരേഽത്ര പുരാവിദഃ
നിസ്സംശയം, പരിശ്രമം ചെയ്യേണ്ടതാണ്; പക്ഷേ ഫലം വിധിയുടെ അനുസരണത്തിലാണ്. ഈ ലോകത്ത് മൂന്നു വിധത്തിലുള്ള കര്മ്മങ്ങളാണെന്ന് പുരാതനമുനികള് പറയുന്നു.
പ്രവദന്തീഹ ജീവാനാം പുരാണേഷ്വാഗമേഷു ച । സഞ്ചിതാനി ച ജീര്ണാനി പ്രാരബ്ധാനി സുമധ്യമേ
പുരാണങ്ങളിലും ആഗമങ്ങളിലും പറയുന്നു: ജീവികള്ക്കു സംചിതം, ക്ഷയിച്ചതു, ആരംഭിച്ചതു എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു തരത്തിലുള്ള കര്മ്മങ്ങളുണ്ട്, ഉത്തമനേ.
വര്തമാനാനി വാമോരു വിവിധാനീഹ ദേഹിനാമ് । ശുഭാശുഭാനി കര്മാണി ബീജഭൂതാനി യാനി ച
സുന്ദരിയായവളേ, ഈ ലോകത്ത് ശരീരധാരികള്ക്ക് പലവിധത്തിലുള്ള വര്ത്തമാന കര്മ്മങ്ങളും ഉണ്ട്; നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ളവ, അവയാണ് ഭാവിയിലെ വിത്തുകള്.
ബഹുജന്മസമുത്ഥാനി കാലേ തിഷ്ഠന്തി സര്വഥാ । പൂര്വദേഹം പരിത്യജ്യ ജീവഃ കര്മവശാനുഗഃ
അവ പല ജന്മങ്ങളില് നിന്നുമുള്ളവയായി, ഒരു കാലം മുഴുവന് നിലനില്ക്കും; പഴയ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം, ജീവന് കര്മ്മത്തിന്റെ അനുസരണത്തില് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.
സ്വര്ഗം വാ നരകം വാപി പ്രാപ്നോതി സ്വകൃതേന വൈ । ദിവ്യം ദേഹഞ്ച സമ്പ്രാപ്യ യാതനാദേഹമര്ഥജമ്
സ്വന്തം കര്മ്മഫലമായി, സ്വര്ഗ്ഗത്തിലോ നരകത്തിലോ എത്തുന്നു; ദൈവികമായ ശരീരം ലഭിച്ചാലോ, അല്ലെങ്കില് വേദന അനുഭവിക്കാന് വേണ്ടിയുള്ള ശരീരം ലഭിച്ചാലോ—
ഭുനക്തി വിവിധാന് ഭോഗാന്സ്വര്ഗേ വാ നരകേഽഥവാ । ഭോഗാന്തേ ച യദോത്പത്തേഃ സമയസ്തസ്യ ജായതേ
അവന് സ്വര്ഗ്ഗത്തിലോ നരകത്തിലോ വിവിധ അനുഭവങ്ങള് അനുഭവിക്കുന്നു; ആ അനുഭവങ്ങള് അവസാനിച്ചപ്പോള് പുതിയ ജന്മം തുടങ്ങാനുള്ള സമയം വരുമ്പോള്—
ലിങ്ഗദേഹേന സഹിതം ജായതേ ജീവസംജ്ഞിതമ് । തദൈവ സഞ്ചിതേഭ്യശ്ച കര്മഭ്യഃ കര്മഭിഃ പുനഃ
ലിംഗശരീരത്തോടൊപ്പം, 'ജീവന്' എന്നറിയപ്പെടുന്ന രൂപത്തില് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു; അപ്പോള് സംചിതമായ കര്മ്മങ്ങള് കൊണ്ടും വീണ്ടും പുതിയ കര്മ്മങ്ങള് കൊണ്ടും—
യോജയത്യേവ തം കാലം കര്മാണി പ്രാക്കൃതാനി ച । ദേഹേനാനേന ഭാവ്യാനി ശുഭാനി ചാശുഭാനി ച
അവന് വീണ്ടും ആ സമയത്തേക്കു ചേര്ക്കപ്പെടുന്നു; മുമ്പ് ചെയ്ത കര്മ്മങ്ങളും ഈ ശരീരത്തിലൂടെ അനുഭവിക്കേണ്ട നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള ഫലങ്ങളും ലഭിക്കും.
പ്രാരബ്ധാനി ച ജീവേന ഭോക്തവ്യാനി സുലോചനേ । പ്രായശ്ചിത്തേന നശ്യന്തി വര്തമാനാനി ഭാമിനി
സുന്ദരിയായവളേ, ജീവന് നേരിട്ടു തുടങ്ങുന്ന കര്മങ്ങള് അനുഭവിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇപ്പോള് ചെയ്യുന്ന പാപങ്ങള് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്താല് നശിക്കും, ഭാമിനി.
സഞ്ചിതാനി തഥൈവാശു യഥാര്ഥം വിഹിതേന ച । പ്രാരബ്ധകര്മണാം ഭോഗാത്സംക്ഷയോ നാന്യഥാ ഭവേത്
അങ്ങനെ തന്നെ, ശേഖരിച്ചിട്ടുള്ള കര്മങ്ങള് ശരിയായ പ്രവൃത്തികളാല് വേഗത്തില് തീരുന്നു. എന്നാല് ആരംഭിച്ച കര്മങ്ങള് അനുഭവിച്ച് തീരാതെ വേറെ വഴിയില്ല.
തേനായം തേ കുമാരോ വൈ ദേയഃ കംസായ സര്വഥാ । ന മിഥ്യാ വചനം മേഽസ്തി ലോകനിന്ദാഭിദൂഷിതമ്
അതുകൊണ്ട്, ഈ മകനെ നീ കംസന് നല്കേണ്ടതാണു. എന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും പൊയ്മയല്ല, ലോകം കുറ്റം പറയുന്നതുമില്ല.
അനിത്യേഽസ്മിംസ്തു സംസാരേ ധര്മസാരേ മഹാത്മനാമ് । ദൈവാധീനം ഹി സര്വേഷാം മരണം ജനനം തഥാ
ഈ നാശവന്തമായ ലോകത്ത് മഹാത്മാക്കളുടെ ജീവിതം ധര്മം തന്നെയാണ്. എല്ലാവര്ക്കും ജനനവും മരണവും ദൈവത്തിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കുന്നു.
തസ്മാച്ഛോകോ ന കര്തവ്യോ ദേഹിനാ ഹി നിരര്ഥകഃ । സത്യം യസ്യ ഗതം കാന്തേ വൃഥാ തസ്യൈവ ജീവിതമ്
അതുകൊണ്ട്, ശരീരമുള്ളവര് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല, അതിന് അര്ത്ഥമില്ല. പ്രിയപ്പെട്ടവന് പോയാല് അവന്റെ ജീവന് വെറുതെയാവും.
ഇഹലോകോ ഗതോ യസ്മാത്പരലോകഃ കുതസ്തതഃ । അതോ ദേഹി സുതം സുഭ്രു കംസായ പ്രദദാമ്യഹമ്
ഈ ലോകം നഷ്ടമായാല് പിന്നെ മറ്റെന്ത് ലോകം ഉണ്ടാകും? അതിനാല്, സുന്ദരഭ്രുവാളേ, മകനെ എനിക്ക് നല്കൂ, ഞാന് കംസന് കൈമാറാം.
സത്യസംസ്തരണാദ്ദേവി ശുഭമഗ്രേ ഭവിഷ്യതി । കര്തവ്യം സുകൃതം പുമ്ഭിഃ സുഖേ ദുഃഖേ സതി പ്രിയേ
ദേവി, സത്യം പാലിച്ചാല് ഭാവിയില് നല്ലതായിരിക്കും. സന്തോഷത്തിലും ദുഃഖത്തിലും മനുഷ്യന് നല്ല പ്രവൃത്തികള് ചെയ്യണം, പ്രിയേ.
(സത്യസംരക്ഷണാദ്ദേവി ശുഭമേവ ഭവിഷ്യതി) ॥ വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്തവതി കാന്തേ സാ ദേവകീ ശോകസംയുതാ । ദദൌ പുത്രം പ്രസൂതം ച വേപമാനാ മനസ്വിനീ
ദേവി, സത്യം സംരക്ഷിച്ചാല് നല്ലതേ സംഭവിക്കൂ. വ്യാസന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പ്രിയന് പറഞ്ഞപ്പോള് ദേവകി ദുഃഖത്തോടെ, വിറയച്ച്, മനസ്സുറപ്പോടെ പുത്രനെ കൈമാറി.
വസുദേവോഽപി ധര്മാത്മാ ആദായ സ്വസുതം ശിശുമ് । ജഗാമ കംസസദനം മാര്ഗേ ലോകൈരഭിഷ്ടുതഃ
ധര്മനിഷ്ഠനായ വസുദേവന് സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത്, വഴിയില് ജനങ്ങള് പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ട്, കംസന്റെ അരമനയിലേക്കു പോയി.
ലോകാ ഊചുഃ പശ്യന്തു വസുദേവം ഭോ ലോകാ ഏവം മനസ്വിനമ് । സ്വവാക്യമനുരുധ്യൈവ ബാലമാദായ യാത്യസൌ
ജനങ്ങള് പറഞ്ഞു: ഈ വിധേയനും മനസ്സുറപ്പുള്ളവനുമായ വസുദേവനെ എല്ലാവരും കാണട്ടെ. തന്റെ വാക്ക് പാലിച്ച് കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടുപോകുന്നവനാണ് ഇദ്ദേഹം.
മൃത്യവേ ദാതുകാമോഽദ്യ സത്യവാഗനസൂയകഃ । സഫലം ജീവിതം ചാസ്യ ധര്മം പശ്യന്തു ചാദ്ഭുതമ്
ഇന്ന് മകനെ മരണത്തിന് സമര്പ്പിക്കാന് പോകുന്ന സത്യവാനും വഞ്ചനയില്ലാത്തവനുമാണ് ഇദ്ദേഹം. അവന്റെ ധര്മം അത്ഭുതകരമാണെന്നും, ജീവിതം സഫലമായതാണെന്നും എല്ലാവരും കാണട്ടെ.
യഃ പുത്രം യാതി കംസായ ദാതും കാലാത്മനേഽപി ഹി । വ്യാസ ഉവാച ഇതി സംസ്തൂയമാനസ്തു പ്രാപ്തഃ കംസാലയം നൃപ
മകനെയെങ്കിലും കാളാത്മാവായ കംസന് നല്കാന് പോകുന്നവനാണ് ഇദ്ദേഹം. വ്യാസന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ജനങ്ങള് പ്രശംസിച്ചപ്പോള് വസുദേവന് കംസന്റെ അരമനയിലെത്തി, രാജാവേ.
ദദാവസ്മൈ കുമാരം തം ജാതമാത്രമമാനുഷമ് । കംസോഽപി വിസ്മയം പ്രാപ്തോ ദൃഷ്ട്വാ ധൈര്യം മഹാത്മനഃ
അവന് ആ പുതുതായി ജനിച്ച അത്ഭുതശിശുവിനെ കംസന് നല്കി. മഹാത്മാവിന്റെ ധൈര്യം കണ്ട കംസന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
ഗൃഹീത്വാ ബാലകം പ്രാഹ സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । ധന്യസ്ത്വം ശൂരപുത്രാദ്യ ജ്ഞാതഃ പുത്രസമര്പണാത്
കുഞ്ഞിനെ കൈയില് എടുത്ത് കംസന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'ശൂരപുത്രാ, ഇന്ന് നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; മകനെ സമര്പ്പിച്ചതിനാല് നീ പ്രശസ്തനാണ്.'
മമ മൃത്യുര്ന ചായം വൈ ഗിരാ പ്രോക്തസ്തു ചാഷ്ടമഃ । ന ഹന്തവ്യോ മയാ കാമം ബാലോഽയം യാതു തേ ഗഹമ്
'എന്റെ മരണകാരണം ഈ കുഞ്ഞല്ല, എട്ടാമത്തെവനാണെന്ന് പ്രവചനം ഉണ്ട്. ഈ കുഞ്ഞിനെ ഞാന് കൊല്ലേണ്ടതില്ല; അവന് നിന്നോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് പോകട്ടെ.'
അഷ്ടമസ്തു പ്രദാതവ്യസ്ത്വയാ പുത്രോ മഹാമതേ । ഇത്യുക്ത്വാ വസുദേവായ ദദാവാശു ഖലഃ ശിശുമ്
'എങ്കില് എട്ടാമത്തെ മകനെ നീ തന്നേ നല്കണം, മഹാമതിയേ.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് കപടന് വസുദേവനു കുഞ്ഞിനെ ഉടന് തിരികെ നല്കി.
ഗച്ഛത്വയം ഗൃഹേ ബാലഃ ക്ഷേമം വ്യാഹൃതവാന്നൃപഃ । തമാദായ തദാ ശൌരിര്ജഗാമ സ്വഗൃഹം മുദാ
'ഈ കുഞ്ഞ് വീട്ടില് സുരക്ഷിതനായി ഇരിക്കട്ടെ,' രാജാവ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. അപ്പോള് ശൗരി ആ സന്താനത്തെ എടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
കംസോഽപി സചിവാനാഹ വൃഥാ കിം ഘാതയേ ശിശുമ് । അഷ്ടമാദ്ദേവകീപുത്രാന്മമ മൃത്യുരുദാഹൃതഃ
കംസനും മന്ത്രിമാരോടു പറഞ്ഞു: 'ഈ കുഞ്ഞിനെ വെറുതെ കൊല്ലേണ്ടതെന്ത്? എന്റെ മരണകാരണം ദേവകിയുടെ എട്ടാമത്തെ മകനാണെന്ന് പറയുന്നു.'
അതഃ കിം പ്രഥമം ബാലം ഹത്വാ പാപം കരോമ്യഹമ് । സാധുസാധ്വിതി തേഽപ്യുക്ത്വാ സംസ്ഥിതാ മന്ത്രിസത്തമാഃ
അതിനാൽ, ആദ്യം ആ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ എന്തിന് പാപം ചെയ്യണം? നീ നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും, ആ മന്ത്രിമാരൊക്കെ മൗനമായിരുന്നു.
വിസര്ജിതാസ്തു കംസേന ജഗ്മുസ്തേ സ്വഗൃഹാന്പ്രതി । ഗതേഷു തേഷു സമ്പ്രാപ്തോ നാരദോ മുനിസത്തമഃ
കംസൻ അവരെ വിട്ടയച്ചപ്പോൾ, അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് പോയി. അവർക്കു ശേഷം മഹർഷി നാരദൻ അവിടെ എത്തി.
അഭ്യുത്ഥാനാര്ഘ്യപാദ്യാദി ചകാരോഗ്രസുതസ്തദാ । പപ്രച്ഛ കുശലം രാജാ തത്രാഗമനകാരണമ്
അപ്പോൾ കഠിനഹൃദയനായ കംസൻ നാരദന് അർഘ്യം, പാദ്യം തുടങ്ങിയ ആദരങ്ങൾ നൽകി. രാജാവ് അവന്റെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ചോദിച്ചു, വരവിന്റെ കാരണവും അന്വേഷിച്ചു.
നാരദസ്തം തദോവാച സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ । കംസ കംസ മഹാഭാഗ ഗതോഽഹം ഹേമപര്വതമ്
നാരദൻ ഒന്നു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: 'കംസാ, കംസാ, ഭാഗ്യശാലിയേ, ഞാൻ പൊന്നുമലയിൽ പോയിരുന്നു.'