വര്തമാനേ മഹായുദ്ധേ ശുക്രേണ പ്രതിപാലിതാഃ । ജയമാപുസ്തദാ ദൈത്യാഃ പ്രഹ്ലാദപ്രമുഖാ നൃപ
മഹായുദ്ധം നടക്കുമ്പോൾ, ശുക്രന്റെ സംരക്ഷണത്തിലും പ്രഹ്ലാദന്റെ നേതൃത്വത്തിലും ദൈത്യന്മാർ വിജയിച്ചു, മഹാരാജാവേ.
തദൈവേന്ദ്രോ ഗുരോര്വാക്യാത്സര്വദുഃഖവിനാശിനീമ് । സസ്മാര മനസാ ദേവീം മുക്തിദാം പരമാം ശിവാമ്
അപ്പോൾ ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം, ഇന്ദ്രൻ തന്റെ മനസ്സിൽ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങൾ നീക്കുകയും മോക്ഷം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന പരമശക്തിയായ ദേവിയെ സ്മരിച്ചു.
ഇന്ദ്ര ഉവാച ജയ ദേവി മഹാമായേ ശൂലധാരിണി ചാമ്ബികേ । ശങ്ഖചക്രഗദാപദ്മഖഡ്ഗഹസ്തേഽഭയപ്രദേ
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: ജയിക്കണമേ, മഹാമായയായേ, ശൂലം കൈവശമുള്ളേ, അമ്മേ! ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം, വാൾ എന്നിവ കൈവശമുള്ളവളേ, ഭയമില്ലാത്തത്വം നൽകുന്നവളേ, നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
നമസ്തേ ഭുവനേശാനി ശക്തിദര്ശനനായികേ । ദശതത്ത്വാത്മികേ മാതര്മഹാബിന്ദുസ്വരൂപിണി
ഭൂവനങ്ങളുടെ നാഥയായേ, ശക്തിയുടെ ദർശനം നൽകുന്നവളേ, പത്ത് തത്ത്വങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമായ അമ്മേ, മഹാബിന്ദുവിന്റെ രൂപമായവളേ, നിന്നെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
മഹാകുണ്ഡലിനീരൂപേ സച്ചിദാനന്ദരൂപിണി । പ്രാണാഗ്നിഹോത്രവിദ്യേ തേ നമോ ദീപശിഖാത്മികേ
മഹാകുണ്ഡലിനിയായ രൂപമായവളേ, സത്ത്വം-ചൈതന്യം-ആനന്ദം നിറഞ്ഞവളേ, പ്രാണാഗ്നിഹോത്രവിദ്യയായവളേ, ദീപശിഖയുടെ സ്വരൂപമായവളേ, നിനക്ക് ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
പഞ്ചകോശാന്തരഗതേ പുച്ഛബ്രഹ്മസ്വരൂപിണി । ആനന്ദകലികേ മാതഃ സര്വോപനിഷദര്ചിതേ
അഞ്ച് കോശങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വസിക്കുന്ന അമ്മേ, പുച്ഛബ്രഹ്മസ്വരൂപമായവളേ, ആനന്ദത്തിന്റെ മുളപ്പൊടിയായവളേ, എല്ലാ ഉപനിഷത്തുകളും ആരാധിക്കുന്നവളേ.
മാതഃ പ്രസീദ സുമുഖീ ഭവ ഹീനസത്ത്വാം- സ്ത്രായസ്വ നോ ജനനി ദൈത്യപരാജിതാന് വൈ । ത്വം ദേവി നഃ ശരണദാ ഭുവനേ പ്രമാണാ ശക്താസി ദുഃഖശമനേഽഖിലവീര്യയുക്തേ
അമ്മേ, ദയചെയ്യണം, മനോഹരമായവളേ, അസുരന്മാരാൽ തോറ്റ ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണം. ദേവിയേ, ഈ ലോകത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കുള്ള ആശ്രയവും സത്യവുമാണ് നീ; എല്ലാ ദു:ഖങ്ങൾ നീക്കാൻ പൂർണ്ണശക്തിയുള്ളവളും നീയാണു.
ധ്യായന്തി യേഽപി സുഖിനോ നിതരാം ഭവന്തി ദുഃഖാന്വിതാവിഗതശോകഭയാസ്തഥാന്യേ । മോക്ഷാര്ഥിനോ വിഗതമാനവിമുക്തസങ്ഗാഃ സംസാരവാരിധിജലം പ്രതരന്തി സന്തഃ
നിന്നെ ധ്യാനിക്കുന്നവർക്കു പോലും വലിയ സന്തോഷം ലഭിക്കും; ദു:ഖവും ഭയവും അനുഭവിക്കുന്നവർ അതിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും. മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ, അഹങ്കാരവും ബന്ധങ്ങളും വിട്ടവരായവർ, ഈ ജന്മസമുദ്രം കടന്ന് പോവാൻ കഴിയും.
ത്വം ദേവി വിശ്വജനനി പ്രഥിതപ്രഭാവാ സംരക്ഷണാര്ഥമുദിതാര്തിഹരപ്രതാപാ । സംഹര്തുമേതദഖിലം കില കാലരൂപാ കോ വേത്തി തേഽമ്ബ ചരിതം നനു മന്ദബുദ്ധിഃ
ബ്രഹ്മാ ഹരശ്ച ഹരിദശ്വരഥോ ഹരിശ്ച ഇന്ദ്രോ യമോഽഥ വരുണോഽഗ്നിസമീരണൌ ച । ജ്ഞാതും ക്ഷമാ ന മുനയോഽപി മഹാനുഭാവാ യസ്യാഃ പ്രഭാവമതുലം നിഗമാഗമാശ്ച
ബ്രഹ്മാവും ശിവനും ദേവന്മാരുടെ രഥസാരഥിയും വിഷ്ണുവും ഇന്ദ്രനും യമനും വരുണനും അഗ്നിയും വായുവും പോലും, മഹത്തായ മുനിമാരും, വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും പാടുന്ന നിന്റെ അതുല്യശക്തി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ധന്യാസ്ത ഏവ തവ ഭക്തിപരാ മഹാന്തഃ സംസാരദുഃഖരഹിതാഃ സുഖസിന്ധുമഗ്നാഃ । യേ ഭക്തിഭാവരഹിതാ ന കദാപി ദുഃഖാ-
നിനക്കു ഭക്തിയോടെ അർപ്പിതരായ മഹാന്മാർ ഭാഗ്യശാലികളാണ്; അവർ ലോകദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതരായി ആനന്ദസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭക്തിഭാവം ഇല്ലാത്തവർക്ക് അത്തരം സുഖം ഒരിക്കലും ലഭിക്കില്ല.
യേ വീജ്യമാനാഃ സിതചാമരൈശ്ച ക്രീഡന്തി ധന്യാഃ ശിബികാധിരൂഢാഃ । തൈഃ പൂജിതാ ത്വം കില പൂര്വദേഹേ നാനോപഹാരൈരിതി ചിന്തയാമി
വെള്ള ചാമരികളാൽ വീശപ്പെടുകയും, ശിഖരത്തിൽ കയറി സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. അമ്മേ, അവർ മുൻജന്മത്തിൽ നിനക്കു പലവിധ ഭക്തിപൂർവ്വം നല്കിയവരാണ് എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.
യേ പൂജ്യമാനാ വരവാരണസ്ഥാ വിലാസിനീവൃന്ദവിലാസയുക്താഃ । സാമന്തകൈശ്ചോപനതൈര്വ്രജന്തി മന്യേ ഹി തൈസ്ത്വം കില പൂജിതാസി
ഉത്തമമായ ആനയിൽ ഇരുന്നു, സുന്ദരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അനുചരന്മാരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്നവർ മഹത്വത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അമ്മേ, അവർ മുൻജന്മത്തിൽ നിന്നെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചവരാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച ഏവം സ്തുതാ മഘവതാ ദേവീ വിശ്വേശ്വരീ തദാ । പ്രാദുര്ബഭൂവ തരസാ സിംഹാരൂഢാ ചതുര്ഭുജാ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ മഘവാൻ സ്തുതി ചെയ്തപ്പോൾ, ലോകത്തിന്റെ ഇശ്വരിയായ ദേവി അതിവേഗം സിംഹത്തിൽ കയറി, നാലു കൈകളോടെ പ്രത്യക്ഷമായി.
ശങ്ഖചക്രഗദാപദ്മാന്ബിഭ്രതീ ചാരുലോചനാ । രക്താമ്ബരധരാ ദേവീ ദിവ്യമാല്യവിഭൂഷണാ
ശംഖും ചക്രവും ഗദയും താമരയും കൈവശം വച്ച, മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ദേവി, ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച് ദിവ്യമായ പുഷ്പമാലകളും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞു നിലകൊണ്ടു.
താനുവാച സുരാന്ദേവീ പ്രസന്നവദനാ ഗിരാ । ഭയം ത്യജന്തു ഭോ ദേവാഃ ശം വിധാസ്യേ കിലാധുനാ
ദേവി, മനോഹരമായ മുഖത്തോടെ ദേവന്മാരോടു പറഞ്ഞു: 'ഭയപ്പെടേണ്ട, ദേവന്മാരേ; ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കു ക്ഷേമം ഉറപ്പാക്കും.'
ഇത്യുക്ത്വാ സാ തദാ ദേവീ സിംഹാരൂഢാതിസുന്ദരീ । ജഗാമ തരസാ തത്ര യത്ര ദൈത്യാ മദാന്വിതാഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ ദേവി, അത്യന്തം സുന്ദരിയായി സിംഹത്തിൽ കയറി, അതിവേഗം അഹങ്കാരത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ദാനവന്മാർക്കിടയിലേക്ക് പോയി.
പ്രഹ്ലാദപ്രമുഖാഃ സര്വേ ദൃഷ്ട്വാ ദേവീം പുരഃസ്ഥിതാമ് । ഊചുഃ പരസ്പരം ഭീതാഃ കിം കര്തവ്യമിതസ്തദാ
പ്രഹ്ലാദനെ മുൻനിർത്തി എല്ലാ ദാനവന്മാരും ദേവിയെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഭയത്തോടെ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: 'ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം?'
ദേവം നാരായണം ചാത്ര സമ്പ്രാപ്താ ചണ്ഡികാ കില । മഹിഷാന്തകരീ നൂനം ചണ്ഡമുണ്ഡവിനാശിനീ
ഇവിടെ നാരായണനും, ചണ്ഡികയും, മഹിഷാസുരനെ സംഹരിച്ചവളും, ചണ്ടനും മുന്ഡനെയും നശിപ്പിച്ചവളും എത്തിയിരിക്കുന്നു.
നിഹനിഷ്യതി നഃ സര്വാനമ്ബികാ നാത്ര സംശയഃ । വക്രദൃഷ്ട്യാ യയാ പൂര്വം നിഹതൌ മധുകൈടഭൌ
അംബിക നമ്മെ എല്ലാവരെയും കൊല്ലും, ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവളുടെ വക്രദൃഷ്ടിയിൽ മുമ്പ് മധുവിനെയും കൈടഭനെയും സംഹരിച്ചിരുന്നു.
ഏവം ചിന്താതുരാന്വീക്ഷ്യ പ്രഹ്ലാദസ്താനുവാച ഹ । യോദ്ധവ്യം നാഥ ഗന്തവ്യം പലായ്യ ദാനവോത്തമാഃ
അങ്ങനെ ഭയത്തിൽ ആലോചിച്ചവരെ കണ്ടു പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു: 'ദാനവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നമുക്ക് യുദ്ധം ചെയ്യണം, അല്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം.'
നമുചിസ്താനുവാചാഥ പലായനപരാനിഹ । ഹനിഷ്യതി ജഗന്മാതാ രുഷിതാ കില ഹേതിഭിഃ
പലായനം ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചവരോടു നമുചി പറഞ്ഞു: 'ലോകത്തിന്റെ അമ്മ കോപത്തോടെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് നമ്മെ തീർച്ചയായും സംഹരിക്കും.'
തഥാ കുരു മഹാഭാഗ യഥാ ദുഃഖം ന ജായതേ । വ്രജാമോഽദ്യൈവ പാതാലം താം സ്തുത്വാ തദനുജ്ഞയാ
'നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ ദുഃഖം വരാതിരിക്കും എന്നതുപോലെ ചെയ്യൂ. നമുക്ക് ഇന്ന് തന്നെ പാതാളത്തിലേക്ക് പോകാം, അവളെ സ്തുതിച്ച് അവളുടെ അനുമതിയോടെ.'
പ്രഹ്ലാദ ഉവാച സ്തൌമി ദേവീം മഹാമായാം സൃഷ്ടിസ്ഥിത്യന്തകാരിണീമ് । സര്വേഷാം ജനനീം ശക്തിം ഭക്താനാമഭയങ്കരീമ്
പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു: 'സൃഷ്ടി, നില, സംഹാരം നടത്തുന്ന മഹാമായയായ ദേവിയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു; എല്ലാവർക്കും അമ്മയായ ശക്തിയെ, ഭക്തന്മാർക്ക് അഭയം നൽകുന്നവളെ.'
വ്യാസ ഉവാച ഇത്യുക്ത്യാ വിഷ്ണുഭക്തസ്തു പ്രഹ്ലാദഃ പരമാര്ഥവിത് । തുഷ്ടാവ ജഗതാം ധാത്രീം കൃതാഞ്ജലിപുടസ്തദാ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വിഷ്ണുഭക്തനും പരമാർത്ഥം അറിഞ്ഞവനും ആയ പ്രഹ്ലാദൻ, കൈകൾ കൂട്ടി ലോകങ്ങളുടെ അമ്മയെ സ്തുതിച്ചു.
മാലാസര്പവദാഭാതി യസ്യാം സര്വം ചരാചരമ് । സര്വാധിഷ്ഠാനരൂപായൈ തസ്യൈ ഹ്രീംമൂര്തയേ നമഃ
എല്ലാ ചലനങ്ങളുമില്ലാത്തതും ചലിക്കുന്നതും പുഷ്പമാലപോലെ അവളിൽ ഭാസിക്കുന്നു. എല്ലാ അധിഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും രൂപമായ, ഹ്രീം എന്ന ദൈവീകമൂർത്തിയ്ക്ക് ഞാൻ വന്ദനം ചെയ്യുന്നു.
ത്വത്തഃ സര്വമിദം വിശ്വം സ്ഥാവരം ജങ്ഗമം തഥാ । അന്യേ നിമിത്തമാത്രാസ്തേ കര്താരസ്തവ നിര്മിതാഃ
ഈ സകല ജഗത്തും, ചലനമില്ലാത്തതും ചലിക്കുന്നതും, എല്ലാം നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്. മറ്റുള്ളവർ നിന്റെ സൃഷ്ടികളായ ഉപകരണങ്ങൾ മാത്രമാണ്, സൃഷ്ടാവായ അമ്മേ.
നമോ ദേവി മഹാമായേ സര്വേഷാം ജനനീ സ്മൃതാ । കോ ഭേദസ്തവ ദേവേഷു ദൈത്യേഷു സ്വകൃതേഷു ച
നമസ്കാരം, മഹാമായയായ ദേവി, എല്ലാവർക്കും അമ്മയായവളേ. ദേവന്മാരിലും അസുരന്മാരിലും നിന്റെ സൃഷ്ടികളിലുമെന്താണ് വ്യത്യാസം?
മാതുഃ പുത്രേഷു കോ ഭേദോഽപ്യശുഭേഷു ശുഭേഷു ച । തഥൈവ ദേവേഷ്വസ്മാസു ന കര്തവ്യസ്ത്വയാധുനാ
അമ്മയ്ക്ക് തന്റെ മക്കളിൽ, നല്ലവരായാലും ചീത്തവരായാലും, എന്താണ് വ്യത്യാസം? അതുപോലെ, ദേവന്മാരിലും ഞങ്ങളിലുമിപ്പോൾ നീ വേർതിരിവ് കാണിക്കേണ്ടതില്ല ദേവി.
യാദൃശാസ്താദൃശാ മാതഃ സുതാസ്തേ ദാനവാഃ കില । യതസ്ത്വം വിശ്വജനനീ പുരാണേഷു പ്രകീര്തിതാ
അമ്മേ, അവർ എങ്ങനെയാണോ, അങ്ങനെയാണ് നിന്റെ മക്കളായ ദാനവരും. പുരാണങ്ങളിൽ നീ ലോകജനനിയായെന്ന് പ്രസിദ്ധമാണ്.
ദേവി, നീ ഈ ലോകത്തിന്റെയും എല്ലാവരുടെയും അമ്മയാണ്, നിന്റെ മഹത്വം എല്ലാവരും അറിയുന്നുണ്ട്. നീ എല്ലാവരെയും രക്ഷിക്കാനായി ഉദിച്ചുവരുന്നു, നിന്റെ തേജസ്സിൽ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ, നീ കാലത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ എല്ലാം നശിപ്പിക്കാനെത്തുമ്പോൾ, അമ്മേ, ആരാണ് നിന്റെ പ്രവർത്തികൾ ശരിക്കും അറിയാൻ കഴിയുക? ആരും അതറിയാൻ കഴിയില്ല.